Πρόσωπα στην Πυξίδα της Πόλης

Σε πρώτο πρόσωπο… Νίκη Τρουλλινού/Μάρτιος 2007-φ.55

    
 
Γεννήθηκα… 1953, Χανιά, ο γενέθλιος τόπος. 1971, Νομική Αθηνών, "μετά μας πήγε Αριστερά... 1979, Ηράκλειο, το σπίτι, η μάχιμη δικηγορία, η διδασκαλία, θέατρο, ραδιόφωνο. Δημοσιεύσεις, ατάκτως ερριμμέναι: Ελλωτία, Όστρια, Φηγός, Έρεισμα, Πυξίδα της Πόλης, Μπιλιέτο, Παλίμψηστο Βικελαίας, Λέξη κ.ά. Βιβλία, Ένα μολύβι στο κομοδίνο (Αναλόγιο, 1995, εξαντλ.), Μαράλ όπως Μαρία, Το Ροδακιό 2002 (υποψήφιο για το βραβείο διηγήματος του ΔΙΑΒΑΖΩ 2003). Ανέλπιστες κριτικές, έπαινοι. Η προσπάθεια συνεχίζεται, πιστή προσκυνήτρια του διηγήματος.
    
 
 
Δούλεψα… είκοσι έτη συναπτά μάχιμης δικηγορίας. Ενδιαφέρουσες εμπειρίες.
 
Αναρωτιέμαι… ακόμα, ποιοι οι βαθύτεροι λόγοι που οδηγούν τους ανθρώπους στις δικαστικές αίθουσες. Όλα στην ψυχή βρίσκονται, λέω.
 
Τώρα…ψηλά στο  Πετροκέφαλο Μαλεβιζίου, νομός Ηρακλείου. Αγροτουρισμός. Εδώ, τα βουνά και  τα αμπέλια, οι ελιές. Και οι άνθρωποι που ψάχνουν το αληθινό πρόσωπο της Κρήτης. Περιηγητές περισσότερο παρά τουρίστες.
 
Κρήτη, λοιπόν…Όμορφος τόπος. Κακοποιημένος πια. Ανεπιστρεπτί.
 
Αγαπώ…τους ανθρώπους. Πιο πολύ τους ‘’δύσκολους.’’ Τα ταξίδια, το σινεμά, την κηπουρική και τα βιβλία βεβαίως.
 
Διάβασα…Διάβαζα από παιδί. Η αδελφή μου η Μάρω  μ΄ έπαιρνε μαζί της στη δημοτική βιβλιοθήκη. Στη γειτονιά, στα στενά των Αγίων Αναργύρων ‘’κατασπάραζα’’ ότι έπεφτε στα χέρια μου. Από Μικρό Ήρωα και Εικονογραφημένα Κλασσικά έως Κάρολο Ντίκενς. Στο 1ο Γυμνάσιο Θηλέων το διάβασμα της Λογοτεχνίας έδινε κι΄ έπαιρνε. Μέσα στην τάξη…στα πίσω θρανία. Εκδόσεις ΓΑΛΑΞΙΑΣ!! Η συντηρητική κυρία Ελένη Βλάχου μας έκανε την τιμή να μας γνωρίσει την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία. Ανταγωνισμός…σούπερ μεταξύ μας! Η Πόπη, η Φιφή και η Φωφώ, η Χαρά και η …Μαιρούκλα, η Σταυρούλα. Φιλίες και βιβλία. Αγάπες. Οι αγαπημένοι μου τότε, κι ας μην πολυκαταλάβαινα, οι Κλασσικοί. Το λέει η λέξη μόνη της. Όλα τα είπαν και όλα τα έγραψαν. Και τη γλώσσα, αυτοί μας την έμαθαν. Μαζί με  κάποιους φωτισμένους δασκάλους και καθηγητές. Η Νίκη Ηλιομανουσάκη, η Αθηνά Μπλαζουδάκη  και στο 7ο Δημοτικό σχολείο, τα πρώτα γράμματα, η κυρία Μαρίκα Σπερελάκη!
 
Οι αγαπημένοι μου συγγραφείς…από τους σύγχρονους, Φίλιπ Ροθ, Αντόνιο Ταμπούκι, Μάρω Δούκα, Αμίν Μααλούφ
 
Βιβλία… που συχνά επιστρέφω σ’ αυτά. Καθώς μεγαλώνω διαβάζω ξανά …παλιά διαβάσματα. Έτσι, δίπλα στους Κλασσικούς, κλασσικά βιβλία για μένα έγιναν  ‘’ Οι Ακυβέρνητες Πολιτείες’’ του Στρατή Τσίρκα,  ‘’ Οι απόψεις ενός κλόουν’’ του Χάινριχ  Μπελ, ‘’ Περί ηρώων και τάφων’’ του Ερνέστο Σάμπατο.   
Ταξιδεύω…ταξιδεύοντας. Πρόσφατα στη Δαμασκό, να περπατάς και να νομίζεις πως σε κάθε γωνιά σε περιμένει ο Κωνσταντίνος Καβάφης, ναι στη Δαμασκό! Και  στην μεσαιωνική  Αμμόχωστο,  ο  Οθέλος να  τριγυρνά τη νύκτα στο Κάστρο. Ταξίδια που σημάδεψαν τη σκέψη: Βερολίνο 1988, Λίβανος 1994, μαθήματα Ιστορίας.
 
Γράφω…λοιπόν. Διηγήματα. Αγαπώ το διήγημα. Διαβάζω Διήγημα. Και ανήκω σε εκείνους που πιστεύουν ότι στην ελληνική γλώσσα διαθέτουμε Γίγαντες του είδους…Τι να πω…για τον Γιωργή από την Βιζύη, τον Γέροντα της Σκιάθου, τον δάσκαλο Δ. Χατζή, την Αξιώτη, τον Χάκκα, πολλούς ακόμα άλλους, λησμονημένους αλλά και σύγχρονους διηγηματογράφους εξαιρετικούς. Γνωστά αυτά. Απλώς το διήγημα δεν πουλάει, δύσκολα οι εκδότες το εκδίδουν, ζούμε στον αστερισμό του μυθιστορήματος, και ίσως αυτό να ωφελεί το διήγημα, να του βγει σε καλό…Νομίζω κιόλας ότι ταιριάζει και στο χαρακτήρα μου, είναι τα μικρά πράγματα που προτιμώ.
 
Η γλώσσα…στο διήγημα μπορείς να δουλέψεις πολύ πάνω στη γλώσσα. Να την ακούσεις…να κυλά με τον δικό της εσωτερικό ρυθμό. Οι προτάσεις να γίνονται μεγάλες, πολύ μεγάλες  ή μικρές, πολύ μικρές …αυτό σου το λέει το ίδιο το κείμενο, οι ήρωες …αυτοπροσώπως. Γιατί η γλώσσα θέλει, στην κάθε ιστορία, το δικό της τρόπο να ακουστεί. Και να βρίσκεις το μέτρο, τίποτα να μην σου λείπει αλλά και τίποτα να μην σου περισσεύει. Το ρούχο πάνω στο κορμί ράβεται.  
 
Αγαπημένες ταινίες… Τα καλύτερα μας χρόνια, Θίασος, La strada,  Χάος, Βαβέλ. ( οι τίτλοι φτιάχνουν και την ιστορία, κι όποιος θυμάται στη γενιά μας, καταλαβαίνει).
 
Θα ήθελα να συναντήσω… Τον Λουίτζι Πιραντέλλο στο Χάος και τον Χ. Μπελ στο μεταπολεμικό Βερολίνο. Ίσως έτσι κάτι να ‘χα μάθει περισσότερο.
  
"ο άλλος"… ο Καθένας   
             
Πολιτισμός… η ανάγκη κατανόησης του διαφορετικού.
 
Πολιτική… η ανάγκη κατανόησης του πολιτισμού.
 
Πολίτες… όσοι προσπαθούν να κατανοήσουν τα δυο προηγούμενα.
 
Τα βιβλία της…"ένα μολύβι στο κομοδίνο" ( εξαντλ.)
                          "Μαράλ όπως Μαρία",
                           "και φύσηξε νοτιάς…"
από τις εκδόσεις ‘Το Ροδακιό.’ Αθήνα 2002 και 2006.
 
 
 

ΚΑΙ ΦΥΣΗΞΕ ΝΟΤΙΑΣ…

ΝΙΚΗ ΤΡΟΥΛΛΙΝΟΥ

Ζωγραφιά στο εξώφυλλο: ΘΩΜΑΣ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗΣ

Εκδόσεις Το Ροδακιό, Οκτώβριος 2006 – διηγήματα –
 
 
Ο νοτιάς σαρώνει κι ανεμίζει ανάμεσα στις αράδες των δέκα διηγημάτων της Νίκης Τρουλλινού που αποτελούν το τρίτο της βιβλίο. Η γλώσσα κάθεται πυκνή στις σελίδες, οι ατμόσφαιρες πετυχαίνουν, η μαστόρισσα δεν πετάει τίποτα, με το τίποτα συνθέτει ένα όλον συγκίνησης. Και εις ανώτερα!
 
 
 
ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ
 
"Καφενείο το Ρομάντζο": περπατώντας τη Σπιναλόγκα.
"Το μπαούλο": …και των δικαίων τις ψυχές να ξεστρατίζει.
"Εδώδιμα – Αποικιακά": όταν όλα αγοράζονται.
"Ιάσων από την Κολχίδα": στον τόπο χωρίς θάλασσα.
"Ο Γιάννης με τα κουτάλια": οι μουσικοί της ''βομβαρδισμένης Βαγδάτης''.
"Το κουλούρι": δυο γυναίκες ξαναβρίσκονται.
"Οδός Αμφικλείας": πως να ‘ναι όταν προδίδεις.
"Η Φαύστα στην Αλικαρνασσό": πάνω στη σκηνή…
"Βικέντιος": κυνήγι για του Νότου μυρωδιές.
"Patchwork": μπαλώματα - ξέφτια από ιστορίες, μη και τους φέρουν πίσω τα λατίνια.