12162017Σαβ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Γράφοντας στο Κενό

Ιούνιος 2007 - φ.58

Θάλασσες  πάρτε  μας  μακριά,  σε  ορίζοντες  αλαργινούς
Ήταν  μια  νύχτα  του  Ιούνη.
Από  αυτές  τις  νύχτες  που  πολλές  φορές  την  ψυχή  ταλαιπωρούν,  τάσεις  φυγής  πυροδοτούν  και  θύμησες  στο  μυαλό  ξυπνούν.
Ειδικά  όταν  απέναντι  σου  ολόγιομο το  φεγγάρι  στον  ορίζοντα,  την  θάλασσα  ασημίζει.
Όταν  στην  απόλυτη  ησυχία  την  αναπνοή  και  τους  χτύπους  της  καρδιάς  σου  μπορείς  να  ακούσεις,  όταν  η  γλυκιά  αύρα  του  καλοκαιριού  που  έρχεται,  σαν  χάδι  το  κορμί  σου  να  αγγίξει  και  μυρουδιές  της  μάνας  γης  που  αλλάζει  από  τα  ανοιξιάτικα  στα  καλοκαιρινά  της  ρούχα  από  ολόγυρα  σε  τυλίγουν.
Τότε  είναι  που  από  τα  βάθη  του  νου,  κει  που  καλά  φυλαγμένες  είναι  έρχονται,  ξυπνούν  οι  αναμνήσεις.
Κομμάτι,  κομμάτι  αρχίζουν  και  συνδέονται  και  συ  αρχίζεις  σιγά-σιγά  να  ξαναζείς  στιγμή  την  στιγμή.
Βλέπεις  τον  εαυτό  σου  πάλι  μικρό  παιδί,  έφηβο,  του  σχολιού  τα  χρόνια,  τον  πρώτο  σου  έρωτα,  τις  νεανικές  τρέλες,  τα  χρόνια  της  αγνότητας,  της  ανεμελιάς.
Την  πρώτη  σου  δουλειά,  το  πρώτο  σου  παιδί  που  ευλαβικά,  τρυφερά,  στα  χέρια  κράτησες  και  τα  δύσκολα  χρόνια  που  την  ζωή  σαν  πυρωμένο  σίδερο  είχαν  στιγματίσει.
Ξαναζείς  στο  χθες,  κει  στην  αγκαλιά  του  χρόνου  αφημένος.
Και  να  ξαφνικά  το  σκοτάδι  των  κλεισμένων  σου  ματιών  πλημμυρίζει  από  φώς  και  καρέ-καρέ  πέφτουν  οι  εικόνες  της  ασπρόμαυρης  ζωής  σου,  κει  στον  κινηματογράφο
"Η  ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ"
Δεν  θέλεις  να  φύγεις,  στο  σκληρό  σήμερα  να  γυρίσεις.
Ένας  κόμπος,  ένας  γλυκός  κόμπος  στο  λαιμό  την  αναπνοή  δυσκολεύει.
Στα  χείλη  έρχεται  η  γεύση  του  πρώτου  σου  νεανικού  φιλιού,  του  φιλιού  που  με  αυτή  είχες  κάποτε  ανταλλάξει.
Στα  αυτιά  σου  ακούς  υποσχέσεις  που  ψιθυριστά,  δειλά-δειλά  έδωσες.
Φωνές  φίλων  σου,  παιδικών  σου  φίλων  που  ίσως  και  να  μην  υπάρχουν  πια.
Και  πιστέψτε  με  η  μελαγχολία,  η  συγκίνηση,  η  αγαλλίαση  που  νιώθεις  ίσως  να  είναι  αυτό  που  πολλοί  λένε,  εννοούνε  "Η  ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ".
Και  λέω  "Η"  γιατί  και  αυτή  γυναίκα  πρέπει  να  είναι  ……..  που  γλυκά  περιμένει  στην  αγκαλιά  της  να  σε  σφίξει  ύστερα  από  των  ημερών  της  ζωής  σου  τον  κάματο.
Αχ !!!  Μιας  καλοκαιριάτικης  νύχτας  του  Ιούνη,  ταξίδι  στον  βυθό  των  αναμνήσεων.
Του  νου  η  παλινδρόμηση.
Και  ήταν  το  ολόγιομο  φεγγάρι
Κόκκινα  βαμμένο  από  της  καρδιάς  το  αίμα
Κρυμμένους  πόθους  να  θεριεύει  ….
ΚΑΛΟ  ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
Αριστείδης  Κονίδης