Με Φτερό και Μελάνι

Γιατί όταν είσαι φτωχός...

Περνώντας μπροστά από τον καθρέπτη του διαδρόμου, στάθηκε για μια στιγμή και παρατήρησε το είδωλό της. Με τα χρόνια είχε συνηθίσει να κοιτάζει τα αντικείμενα γύρω της, αλλά να μην τα βλέπει. Και πολύ περισσότερο, είχε μάθει να κοιτάζει τον εαυτό της και να μην τον βλέπει……
Η φιγούρα που την κοίταζε μέσα από το παγωμένο γυαλί την τρόμαξε. Άγγιξε τα γεμάτα ρυτίδες μάγουλα και προσπάθησε να θυμηθεί πως ήταν πριν χρόνια, τα χαμένα μέσα σε δύο τεράστιους μαύρους κύκλους μάτια της. Τα μαλλιά της σχεδόν άσπρα – αν και η ηλικία της δεν ξεπερνούσε τα σαράντα χρόνια -  και τόσο ατημέλητα…… Το βλέμμα που επέστρεφε από το γυαλί, ήταν ίδιο με αυτό των αγριμιών που από φόβο επιτίθενται.
Έπαθε σοκ από την εικόνα. Δεν αναγνώριζε τον εαυτό της εκεί μέσα. Με αργά βήματα απομακρύνθηκε από το θέαμα και σχεδόν χαμένη από την έκπληξη κάθισε στην παλιά, φθαρμένη πολυθρόνα. Άρχισε να μονολογεί…. "Τι έφταιξε; Τι πήγε στραβά; Πως κατάντησα έτσι;"
Έκλεισε τα μάτια της και γύρισε τον χρόνο πίσω, είκοσι χρόνια πριν. Τότε που ήταν τόσο διαφορετική……
Τότε ήταν άθεη, πίστευε πως η δύναμη βρίσκεται μέσα μας, ότι ο Θεός είναι απλά η δύναμη του ανθρώπου σε μια υπεραπλουστευμένη μορφή για να μπορούν να την κατανοήσουν και οι αμόρφωτοι άνθρωποι. Με τα χρόνια, χωρίς και η ίδια να το καταλάβει, έφτασε στο σημείο να μην βγαίνει φράση από τα χείλη της που να μην περιέχει τη λέξη θεός. "Πρώτα ο Θεός" "Αν θέλει ο Θεός" "Δόξα τω Θεώ" κτλ. Γιατί όταν είσαι φτωχός, έχεις απογοητευτεί από τον εαυτό σου και αναζητάς απελπισμένα κάτι άλλο να σε στηρίζει για να μην καταρρεύσεις. Έστω και μια ιδέα!
Τότε λάτρευε να ασχολείται με πνευματικά θέματα. Μπορούσε να συζητά με τις ώρες για φιλοσοφικά ερωτήματα χωρίς να συνειδητοποιεί το πέρασμα του χρόνου. Με αυτές τις συζητήσεις ένιωθε να αγαλλιάζει η ψυχή της. Σαν να ανέβαινε σε ένα λευκό σύννεφο και να πλησίαζε τον ουρανό…. Η ζωή όμως, την κατέβασε για τα καλά στη γη. Με τα χρόνια οι υποχρεώσεις αντικατέστησαν τις συζητήσεις και ο φιλοσοφικός στοχασμός αντικαταστάθηκε από υπολογισμούς λογαριασμών, χρεών, μισθών κτλ.  Γιατί όταν είσαι φτωχός, δεν έχεις την πολυτέλεια του να φιλοσοφείς. Πρέπει να επιβιώσεις!
Επίσης της άρεσε να γράφει, όλοι της έλεγαν ότι είχε ταλέντο στη γραφή. Πίστευε πως κάποτε θα κατάφερνε να γίνει συγγραφέας και μάλιστα να ζει από αυτό το!! Νεανική αθωότητα….. Κοίταξε τα ταλαιπωρημένα από απορρυπαντικά και ατέλειωτες ώρες δουλειάς χέρια της που για χρόνια δεν είχαν γράψει ούτε μια αράδα. Με τα χρόνια οι όμορφες εικόνες  χάθηκαν από την καρδιά της και κατ’ επέκταση και οι όμορφες λέξεις από το μυαλό της. Για να γίνει κάποιος συγγραφέας πρέπει πάνω απ’όλα να είναι ευαίσθητος. Και εκείνη τότε ήταν ευαίσθητη, με τον καιρό όμως,  η σκληρή πραγματικότητα αντικατέστησε  την ευαισθησία της με σκληρότητα. Και εκείνη το επέτρεψε.  Ήταν το μόνο που μπορούσε να κάνει για να μην τρελαθεί. Γιατί όταν είσαι φτωχός, για να μην χάσεις τα λογικά σου, πρέπει να γίνεις σκληρός. Πάση θυσία!
Τότε, απεχθάνονταν την τηλεόραση. Πίστευε ότι  ήταν χάσιμο χρόνου, ότι δεν υπήρχε τίποτε που θα μπορούσε να αποκομίσει από αυτήν. Την κούραζαν οι ανόητες τηλεοπτικές σειρές, οι κενές –κατευθυνόμενες "συζητήσεις" στα δελτία ειδήσεων και τις "ενημερωτικές" εκπομπές. Στο σπίτι υπήρχε μια συσκευή, αλλά άνοιγε μόνο για να παρακολουθούν τα παιδιά το παιδικό πρόγραμμα.  Με τον καιρό όμως, αφέθηκε. Έμενε ώρες μπροστά στην οθόνη. Υπνωτισμένη από την γρήγορη εναλλαγή εικόνων, δεν καταλάβαινε τι άκουγε ή έβλεπε. Το μυαλό της μούδιαζε θαρρείς και έτσι δεν σκέπτονταν και τα προβλήματά της. Γιατί όταν είσαι φτωχός, το μόνο που θες είναι να πάψεις να σκέπτεσαι. Να μην έρχεσαι αντιμέτωπος με την πραγματικότητα!
Τότε της άρεσε να ενημερώνεται. Κάθε απόγευμα αφιέρωνε μια ώρα από το χρόνο της για να μελετήσει την εφημερίδα. Ήθελε να μαθαίνει τι συμβαίνει στον κόσμο. Παρακολουθούσε τις πολιτικές εξελίξεις και θαύμαζε την δύναμη με την οποία,  μια μικρή αλλαγή στην κυβέρνηση μια μακρινής  χώρας μπορούσε να επηρεάσει την δική της ζωή! Με τον καιρό το ενδιαφέρον της απορρόφησαν αποκλειστικά οι οικονομικές ειδήσεις. Και στο τέλος, έπαψε να την ενδιαφέρουν ακόμη και αυτές. Τώρα πια, μεγαλύτερη σημασία είχε να μπορέσει να πληρώσει το ενοίκιο από το τι συνέβαινε στον πολιτικό κόσμο της Βολιβίας. Περισσότερο την απασχολούσε το πώς θα καταφέρει να στείλει χρήματα στα παιδιά που σπούδαζαν, από τις καταστροφές στην Ασία. Γιατί όταν είσαι φτωχός, αναπόφευκτα χάνεσαι στον μικρόκοσμό σου!
Τα μάτια της έτσουξαν καθώς δύο δάκρυα κύλησαν στα μάγουλά της. Είχε χρόνια να δακρύσει. Ήταν υπερήφανη και δεν άφηνε ποτέ τα συναισθήματά της να φανερώνονται. Τόσο πολύ, που στο τέλος έπαψε να τα νιώθει. Συνειδητοποίησε ότι στην οθόνη της τηλεόρασης ώριμοι άνδρες με κοστούμια αντάλλασσαν χειραψίες και δήλωναν την ικανοποίησή τους για την πορεία των οικονομικών της χώρας!! Ουρλιάζοντας σαν πληγωμένο ζώο εκσφενδόνισε ένα ανθοδοχείο στην οθόνη και ξέσπασε σε λυγμούς……