Πυξίδα - Μηνιαία Εφημερίδα για την Πόλη, τους Πολίτες, τον Πολιτισμό

ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

ΨΙΘΥΡΟΙ

Συνήθως δεν παρουσιάζουμε δίσκους που περιέχουν τραγούδια σε δεύτερη εκτέλεση,  θα κάνουμε όμως  μια εξαίρεση μ’ ένα πολύ καλό δίσκο μιας μεγάλης τραγουδίστριας, ο οποίος πάντως, όταν κυκλοφόρησε πριν από περίπου δέκα χρόνια, δεν προβλήθηκε και δεν ακούστηκε όσο θα του άξιζε.

Ο δίσκος «Ψίθυροι» περιλαμβάνει δώδεκα αγαπημένα τραγούδια που ακούγονται σε μια λιτή εκδοχή, χωρίς ορχήστρες, χωρίς ηλεκτρικούς ήχους, χωρίς τεχνολογική υποστήριξη.

Τραγούδια ερμηνευμένα από τη Χάρη Αλεξίου απλά, με τη συνοδεία μόνο της κιθάρας του Χρήστου Περτσινίδη και του πιάνου του Χάρη Ανδρεάδη (και ένα διακριτικό ακορντεόν σε ένα μόνο τραγούδι).

Ο δίσκος προέκυψε  από την ιδέα μιας καλοκαιρινής συναυλίας υπό το φώς του φεγγαριού που όμως τελικά δεν έγινε αφού  ο αρχαιολογικός χώρος κάτω από τον ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο κρίθηκε  ακατάλληλος. Η επιθυμία και το συναίσθημα  όμως παρέμειναν και οδήγησαν την τραγουδίστρια στην απόφαση να υλοποιήσει την έμπνευση αυτή δισκογραφικά.

Επέλεξε 12 τραγούδια που αγαπά αλλά ποτέ δεν είχε ως τότε δισκογραφήσει και τα παρουσιάσε με  ρομαντισμό και ευαισθησία. «Τραγουδίστρια του ενστίκτου πάνω από όλα και από μια γενιά που έβγαλε κορυφαίους ερμηνευτές, η Αλεξίου παίρνει λόγια και νότες, τα περνά μέσα από το προσωπικό της φίλτρο και τα εκτοξεύει, κυριαρχώντας απόλυτα στο λυγμό ή τις τζαλκάντζες, στέλνοντας τα βέλη απευθείας στα συναισθήματα του ακροατή και καταθέτοντας ένα δίσκο χαμηλών τόνων, αυστηρά για μοναχική ακρόαση». ¹ Τα τραγούδια ακούγονται πραγματικά σαν ψίθυροι καθώς η κιθάρα και το πιάνο μοιάζουν να ακούν τη φωνή παρά να την κατευθύνουν.

Τα τραγούδια του δίσκου καλύπτουν επτά δεκαετίες του ελληνικού τραγουδιού από το «Ζητάτε να σας πω» του Αττίκ μέχρι την «Μικρή πατρίδα» του Γ. Ανδρέου. Αν και από διαφορετικές εποχές και εντελώς διαφορετικού μουσικού κλίματος στην πρώτη τους εκτέλεση, ο δίσκος «Ψίθυροι» έχει συνοχή που οφείλεται κυρίως στην ενιαία ενορχήστρωση και την ίδια την ερμηνεία της Χ, Αλεξίου.  Ενδιαφέρουσα είναι η άποψη για το δίσκο της Σ. Μάλφα: «Η φωνή προσθέτει τη γυναικεία ευαισθησία σε τραγούδια που ξεπήδησαν κατευθείαν από την ψυχή αντρών. Μειονεκτήματα μπορεί ίσως κάποιος να θεωρήσει την έλλειψη εκπλήξεων και φρεσκάδας, κάτι όμως που αποκλείστηκε εξ' αρχής από την επιλογή της συνοδείας, που θα έπρεπε λογικά να σέβεται τους "ψιθύρους", να λειτουργεί ως βραδινή παρεϊστικη συντροφιά».²

Για να δούμε λοιπόν τα τραγούδια του δίσκου αυτού:

Κορυφαίες στιγμές του δίσκου είναι, κατά τη γνώμη μου το «Πάτωμα» του Σ. Κραουνάκη και τα δύο τραγούδια που είχε πρωτοερμηνεύσει ο  Στ. Καζαντζίδης: Ειδικά το «Πάρε τα χνάρια μου» πραγματικά αναγεννιέται σε μία τελείως διαφορετική προσέγγιση και συγκινεί με την αμεσότητά του. Πολύ καλά – αν και ακουσμένα πια σε πολλές εκτελέσεις- και η «Μικρή πατρίδα» του Γ. Ανδρέου και το «Μην το ρωτάς τον ουρανό» του Μ. Χατζιδάκι.

Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 2000 από την Universal. Η κασετίνα του cd είναι κι αυτή ιδιαίτερα προσεγμένη. Περιέχει τους στίχους από όλα τα τραγούδια και κάποια σύντομα ιστορικά στοιχεία. Με το δίσκο αυτό η Χ. Αλεξίου κλείνει τον κύκλο της στη συγκεκριμένη εταιρεία και αρχίζει πια να εκδίδει τους δίσκους της με τη δική της «ετικέτα» της Εστίας. Την ίδια χρονιά λοιπόν κυκλοφόρησε και  το «Παράξενο φως» και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που οι «Ψίθυροι» δεν προβλήθηκαν ιδιαίτερα. Το  δίσκο η ερμηνεύτρια τον αφιερώνει «στους φίλους που έχουν ακόμα δίπλα στο κρεβάτι τους ένα ραδιοφωνάκι, που τους παίρνει ο ύπνος φορώντας τα ακουστικά του γουόκμαν, που δεν αποχωρίζονται ποτέ μία αγαπημένη κασέτα, όσο ταλαιπωρημένη και αν είναι».

_____________________________________________________________________1. Μίλτου Σαλβαρλή: παρουσίαση του δίσκου στην ιστοσελίδα http://www.freewebs.com/alexioudiscs2/disc27.htm

2.           Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. : παρουσίαση του δίσκου στην ιστοσελίδα http://www.avopolis.gr/greviews/default.asp?ID=291

.