Τα Περιττά

Φύλλο 88 - Μάρτιος 2010

Είμαι γυναίκα

Σημαίνει :

Χωρίς αυταπάτες, χωρίς μυθεύματα, χωρίς παράξενες δεσμεύσεις, χωρίς προκαταλήψεις, είμαι άνθρωπος.

Έρχομαι από πολύ παλιά, από την εποχή της άγνοιας, από την εποχή της αθέλητης αθωότητας, από τότε της πρωτόγονης αίσθησης μιας ανεξερεύνητης ελευθερίας. Έχει μια μοίρα απροσδιόριστη.

Γυναίκες, πλάσματα με χρόνιες ζημιές και κακοποιήσεις, ικανές για τα μικρά και τα μεγάλα, για τα σοβαρά νοήματα, τη φωτεινή σκέψη, τη μεγάλη πράξη.

Στολίδι και θύμα στο πρόσωπο του πολιτισμού, πλάσμα που υμνήθηκε, τραγουδήθηκε αλλά δεν αποκαταστάθηκε.

Το γυναικείο Όνειρο είναι μια χούφτα σύννεφο.

Είμαστε τα κακά πνεύματα του παντού και του πάντα με ματωμένα όνειρα σε μάχες και πολέμους άλλοτε προσωπικούς και άλλοτε κοινωνικούς, με νίκες και με ήττες.

Χωράμε στη μοναξιά του κόσμου κι αυτός χωράει όλος μέσα μας με διπλές συγκρούσεις, με εσωτερικές αναστολές, με δεδομένη τη φύση μας, με δονήσεις και υποταγή, με ανεκπλήρωτα όνειρα, με αναπάντητα γιατί, κρατάμε τη ζωή και την κοιτάμε κατάματα, τη γεννάμε, την απελευθερώνουμε.

Εμείς, το θηλυκό γένος της γραμματικής, όπως η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η δημοκρατία, η Κρήτη, η χαρά, η αγάπη, η ευτυχία, η λύπη, η ζωή, η φωτιά.

Η γυναίκα του έρωτα, η γυναίκα της μητρότητας, η γυναίκα της δουλειάς, η γυναίκα του αγώνα, η γυναίκα της ποίησης, η γυναίκα της τέχνης, η μεγάλη ευαίσθητη της ανθρώπινης ιστορίας. Η γυναίκα που θέλει να γίνει σαν τη θάλασσα. Η γυναίκα φως. Αυτή η γυναίκα που «όπου βρισκόταν ήταν ο παράδεισος» το ημερολόγιο του Αδάμ και της Εύας.

Στον 20ο αιώνα έλεγαν ότι ήταν η μεγαλύτερη ανακάλυψη.

Στον 21ο αιώνα λένε ότι είναι ο ίδιος ο αιώνας.

Η γυναίκα, μύθος – τραγούδι – λόγος – ποίημα – φιλοσοφική συζήτηση.

Η γυναίκα του αγώνα, αυτού του 1887 στη Νέα Υόρκη, όπου την έπνιξαν στο αίμα.

Η γυναίκα «ο μαύρος αυτού του κόσμου», John Lennon

Η γυναίκα επιβάτης στο τρένο της ιστορίας. Η Παναγιά – μάνα.

Η Άλκηστης και η Ανδρομάχη

Η Άννα Καρένινα, η Άννα η Κομνηνή, η Θεοδώρα, η Άννα Φράνκ του ρατσισμού και η Αντιγόνη της ηρωικής αξιοπρέπειας. Η Αρετούσα του έρωτα, η λαχτάρα της μητρότητας, το θύμα της ζήλιας, η Εκάβη να θρηνεί τα θύματα του πολέμου, η Ρόζα Λούξεμπουργκ της επανάστασης, η Ελένη και η Ερωφίλη. Η Ιφιγένεια της θυσίας και η Λυσιστράτη της Ειρήνης, η Κάρμεν και η Στέλλα της Μελίνας, η Μάνα Κουράγιο της ήττας και της επιμονής. Η Μαρία Νεφέλη του Ελύτη, η Μήδεια της απελπισμένης εκδίκησης, της ρατσιστικής ύπαρξης και η Μπουμπουλίνα του Αγώνα. Η Πηνελόπη της προσμονής και της αφοσίωσης. Η Σαλώμη της παραπλάνησης, η Σάρα, η Φαίδρα που καίγεται τον έρωτα της, η φραγκογιαννού του Παπαδιαμάντη, άγγελος θανάτου για την άσχημη μοίρα της γυναίκας.

Μύθος και σύμβολο της τέχνης και της ζωής. Η γυναίκα σε όλες τις εκδοχές.

Του αγώνα, της πολιτικής, του φεμινισμού. Η Ηλέκτρα Αποστόλου της Καισαριανής, της αντίστασης, μικρές και μεγάλες ηρωίδες, πλάσματα από Όνειρο και ύλη, σήμερα στον 21ο αιώνα ακόμα, γυναίκες ή κορίτσια θάβονται ζωντανές. Μανάδες θρηνούν τα παιδιά τους από άδικες βολές, κορίτσια σέρνονται σε πορνεία, γυναίκες κακοποιούνται, εργάτριες απολύονται σε όλη τη γη και στον πολιτισμένο κόσμο.

Δεν χώρεσε ακόμα η πολιτική τις γυναίκες, ζει μια στενή ζωή. Η γυναίκα που πρόσφατα γιόρταζε, επιτίθεται με αγάπη και πολιτισμό, προτείνει τη γυναικεία ματιά στον κόσμο ελπίζοντας στη θηλυκή ιδιαιτερότητα. Δεν είναι μια ακόμα Εύα, είναι η ίδια η αντοχή, η καρτερία, η επιμονή, η απόγνωση, η δικαίωση, η αγάπη. Είναι η γυναίκα η ανατολή και η δύση. Είναι η γυναίκα, η ισότητα, η αναγνώριση, η συμμετοχή, η σύντροφος, η χρονιά αλυσοδεμένη σε διαφορετικούς, παλιούς και μοντέρνους ζυγούς. Ακόμα φωνάζει, διεκδικεί, υπερασπίζεται, η αιώνια «όμορφη», η αιώνια ευαίσθητη, η μήτρα της ζωής, η γυναίκα. Φως και μύρο και πάθος της ζωής των ανθρώπων. Ας την τραγουδήσουμε κι ας την υπερασπιστούμε. Το χρωστάμε στο πριν, στο τώρα, στις κόρες μας.