Με Φτερό και Μελάνι

Φύλλο 93 - Σεπτέμβριος 2010

Θεός!

Το μεγαλύτερο εξιλαστήριο θύμα όλων των εποχών ανά την υφήλιο. Ότι και να συμβεί «Αυτός» φταίει.  Επίσης και το πιο σκληρά εργαζόμενο ον  ή μη ον, εξαρτάται πως το βλέπει κανείς!

Οι πιστοί άνθρωποι μεταφέρουν όλες τις αδυναμίες τους, όλα τα λάθη τους και όλη την ανικανότητά τους στον δημιουργό τους. Ακόμη και όταν οι πράξεις τους χαρακτηρίζονται «αμαρτωλές» από την θρησκεία στην οποία ανήκουν. Και όσο πιο «πιστοί» είναι, τόσο πιο πολύ Τον επιβαρύνουν. Το πιο αστείο δε, είναι πως αν αρχίσεις μια συζήτηση μαζί τους για το τι ακριβώς είναι ο Θεός, δεν ξέρουν να σου απαντήσουν.

«Πανάγαθος» θα σου πουν. Αλλά αν τους ρωτήσεις ποιος φταίει για τις αρρώστιες που αποδεκατίζουν μικρά παιδιά και νέους ανθρώπους, θα σου κατονομάσουν Εκείνον. «Και πως γίνεται να είναι πανάγαθος και να μακελεύει;» θα ρωτήσεις. Εκεί θα αρχίζουν να σε κοιτάνε σαν χρυσόψαρα. «Παντοδύναμος» θα σου πουν άλλοι. «Και γιατί δεν βάζει ένα τέλος στον παραλογισμό των πολέμων;» θα ξαναρωτήσεις. Βουβή απορία.

Ώρες και στιγμές αναρωτιέμαι τι θα έκανα, τι θα σκεπτόμουν αν ήμουν Εκείνος! Αν για παράδειγμα χώριζα τους ανθρώπους σε «πιστούς» άσχετα με τη θρησκεία τους, και σε άθρησκους ή άθεους και τους παρατηρούσα από εκεί ψηλά.

Αν έβλεπα τους πιστούς να υψώνουν λάβαρα εξ ονόματός μου και να αποδεκατίζουν τους συνανθρώπους τους. Όπως οι πρώτοι Χριστιανοί κατά την αυγή του Χριστιανισμού, οι σταυροφόροι στο μεσαίωνα, οι πολεμιστές του Ισλάμ στην Ανατολή και οι Ζιονιστές στις μέρες μας. Τόσο αίμα, τόσοι θάνατοι, τόση καταστροφή στο όνομά μου!! Και να ξέρω καλά πως όλα αυτά στην ουσία γίνονται για τον πλούτο, για την εξουσία. Με ποιους θα θύμωνα περισσότερο άραγε; Με τους «άρχοντες» της θρησκευτικής εξουσίας που ντύνουν τις ανομίες τους με το όνομά μου ή τους ανόητους που τους πιστεύουν και γίνονται οι φονικές μηχανές;

Αν  έβλεπα κάθε ανθρωπάκι, να εστιάζει στη μικροσκοπική ζωούλα του λες και είναι το κέντρο του σύμπαντος και να με ζαλίζει καθημερινά με μικρότητες, θεωρώντας την ίδια στιγμή ότι με ευχαριστεί καθώς μου στέλνει τις προσευχές του. Μόνο που κάθε μια που αυτές, έχει και ένα υστερόγραφο.  «Αχ να μου κάτσει αυτή η γκόμενα», «Κάνε να κερδίζω το λόττο», «Βοήθησέ με να μην καταλάβει η γυναίκα / ο άνδρας μου ότι την/τον κερατώνω», «Ας πάρω εγώ την προαγωγή και όχι ο συνάδελφός μου» κτλ. Το γεγονός ότι ΟΛΕΣ αυτές οι προσ-ευχές αποσκοπούν σε χάρες οι οποίες καταπατούν τους «νόμους» του Θεού…. είναι άλλη υπόθεση.

Αν γινόμουν ο βασικός ένοχος σε όλες τις αδυναμίες των «πιστών» μου, σε καθημερινή βάση. Πέθανε κάποιος στο χειρουργικό τραπέζι επειδή ο γιατρός την προηγούμενη είχε «ξεσκάσει» λίγο παραπάνω; Ε, ήταν θέλημα Θεού.  Βγαίνει από κλινική κοριτσάκι δεκαεπτά χρονών μετά την τέταρτη έκτρωση; Γραφτό ήταν! Ζεις μια ζωή μίζερη γιατί απλά δεν έχεις το σθένος να πολεμήσεις για κάτι παραπάνω;  Έτσι το’θελε ο Θεός!

Και από την άλλη, οι «άπιστοι». Που κατ’ αρχάς δεν θα με έπρηζαν κάθε τρεις και λίγο. Και αν ποτέ απευθύνονταν σε μένα, τα λόγια τους θα ήταν ντόμπρα και σταράτα. Συνήθως ένα «Ξέρω ότι δεν είχαμε και πολλές επαφές, αλλά να, βρίσκομαι σε πολύ δύσκολη θέση και σκέφτηκα πως ίσως και να υπάρχεις. Αν αυτό αληθεύει, θα ήθελα να με βοηθήσεις.» Απλά πράγματα. Όχι σαν εμπορικό αλισβερίσι του τύπου «προσεύχομαι και σε πιστεύω, άρα πλήρωνε!» Έπειτα, αυτοί, αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους. Έχουν την ανδρεία και το σθένος να το κάνουν. Και επειδή το κάνουν, μετανιώνουν, μαθαίνουν και δεν επαναλαμβάνουν τα λάθη τους.

Το πνεύμα τους είναι «καθαρό» αφού καμία θρησκεία δεν το έχει γεμίσει με ανοησίες και προκαταλήψεις. Μαθαίνουν, μελετούν για τα πάντα, γιατί δεν υπάρχει καμία ταμπελίτσα που να καθιστά τίποτε απαγορευμένο ή κακό.  Και έτσι δεν γίνονται μαριονέτες, εξαγριωμένος όχλος στο κάλεσμα των θρησκευτικών ηγετών. Αν ποτέ πάρουν μέρος σε οτιδήποτε θα είναι ξεκάθαρα και τα κίνητρα και ο σκοπός τους!

Δεν θα ζήταγαν τίποτε από εμένα! Θα πάλευαν να κατακτήσουν ότι ονειρεύονται. Και αν αποτύγχαναν, δεν θα με κατηγορούσαν για αυτό. Θα αναλάμβαναν το βάρος της ευθύνης τους. Ακόμη και όταν τους πλησίαζε ο θάνατος, δεν θα περίμεναν τίποτε από εμένα. Καμία αξίωση! Καμία απαίτηση για παραδείσους και αγγελικές φιγούρες. «Κατά που μου πρέπει» θα ψιθύριζαν και θα αναλογίζονταν  όσα πρόλαβαν να ζήσουν και αν έκαναν  το καλύτερο δυνατόν σύμφωνα με την ηθική τους.

Αν εγώ ήμουν «Εκείνος», είμαι σίγουρη ότι θα λάτρευα τους άπιστούς μου! Και στην μετά θάνατον ζωή τους, θα τους έφερνα κοντά μου και θα έπαιζα μαζί τους τάβλι για να περνάει η ώρα, να αποξεχνιέμαι και να μην βλέπω τους «άλλους», τους «πιστούς» μου!