12132017Τετ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Τα Περιττά

«Φθινοπωρινά…»

Το φθινόπωρο είναι εδώ με τις ευγενικές του νύξεις για να γλεντήσουμε την κατάθλιψη του αποχαιρετισμού ενός δύσκολου καλοκαιριού.

Δεν ξέρω αν θα το μετρήσουμε «μ΄ένα καινούργιο μήκος λύπης, δεν ξέρω πόση παραμυθία αντέχει η ψυχή μας, δεν ξέρω πόσες τσέπες θα γεμίσει η θλίψη…

Κι όμως, προχθές που πήγα στο σχολείο, ένα παχύ στρώμα φθινοπωρινών φύλλων, που μέσα του περπάτησα, με γέμισε μια άλλη χαρά για την κάθε καινούργια αρχή για τις δημιουργίες τις απρόβλεπτες μιας φύσης που αυτοσχεδιάζει, για την εμμονή του καλού και του ωραίου να  είναι παντού και να μας περιμένει να το ανακαλύψουμε.

Αυτό το «θρόισμα» των φύλλων, σκέφτηκα, είναι ο διάδοχος του άλλου ήχου, αυτού της άμμου, που από την καλοκαιρινή τσάντα της παραλίας πέφτει.

Το καλοκαίρι φαίνεται να αντιστέκεται. Αρνιέται να παραδοθεί με την απεραντοσύνη της μάγισσας θάλασσας, με τις μυρωδιές του μελλοθανάτου αντηλιακού στο σώμα μας, με τα σημάδια της αλήθειας στο μακό μας.

Δεν ξέρω γιατί τα γράφω όλα αυτά. Γι΄ άλλα προετοιμαζόμουν. Έχω ακόμα περίπου κλειστή την τηλεόραση γιατί δε βιάζομαι να δηλητηριαστώ ή να μελαγχολήσω κι άλλο.

Είναι γιατί φοβάμαι την απομάκρυνση από μια ψευδαίσθηση καλοκαιρινής ευτυχίας. Είναι γιατί προσπαθώ να υπερασπιστώ τα ανυπεράσπιστα. Είναι γιατί μισώ τους δείκτες του ρολογιού και τον ήχο του ξυπνητηριού. Είναι  γιατί, στο έμπα του φθινοπώρου, γεμίζει ο δρόμος με πλαστά προεκλογικά χαμόγελα.

Βγαίνουν τα ξίφη κι εγώ φοβάμαι. Εκτοξεύονται ανεπεξέργαστες κατηγόριες κι εγώ αναζητώ ψήγματα αυτογνωσίας.

Αεράκι μου φθινοπωρινό, όταν φυσάς γλυκά και προειδοποιητικά πάρε μακριά σου αυτά τα κακά πνεύματα που λένε τόσα ψέματα χωρίς να κοκκινίζουν.

Φύσα αεράκι μου καλό για να σκορπίσεις την απάτη που ετοιμάζονται σε εργαστήρια πονηρών προστατών και ειδημόνων.

Πάρε μακριά τους ψιθύρους και άσε να ακούμε μόνο τις καθαρές φωνές.

Δε θέλω κι άλλοι να καταργήσουν τα χρώματα από τη ζωή μου. Δε θέλω τις μικρές και τις μεγάλες αιχμαλωσίες σε αυταπάτες αδιέξοδες.

Αυτό το φθινόπωρο μπορεί να καθαρίσει το βλέμμα και τις λέξεις μας. Οι ξεχασμένες φράσεις της αλήθειας, της καθαρότητας, της επικίνδυνης ομορφιάς, της σεμνότητας. Γιατί κάθε τέλος είναι και μια αρχή. Γιατί κάθε χθες ελπίζει να γίνει αύριο. Γιατί η μέρα διαδέχεται τη νύχτα. Έτσι απλά. Χωρίς βιασμούς. Σε μια γραμμική πορεία που όλα αλλάζουν.

Δεν έχω λόγους να ελπίζω. Αρνιέμαι όμως να απελπίζομαι. Το φθινόπωρο είναι αναμονή, περισυλλογή, αποτίμηση, στοχασμός. Το φθινόπωρο με την επαναφορά στην πραγματικότητα έχει τα γήινα χρώματα των νεογέννητων ονείρων μας.

Και τα όνειρα τρομάζουν από τις φωνές τις δυνατές, τις άλογες, τις εκκωφαντικές.

Λίγη ησυχία του φθινοπώρου δε βλάπτει για να ακούσουμε τους άλλους χωρίς να μιλάμε πάλι εμείς.