Τα ασήμαντα

Ποιο είναι το πρόβλημα

Πρέπει να γίνουμε η αλλαγή

που θέλουμε να δούμε

Μαχάτμα Γκάντι

Γράφει ο Γιώργος Κοκκινάκος

Οι αγορές ήταν πάντα λαίμαργες. Μα τώρα είναι πιο λαίμαργες. Αλλά τροφός της λαιμαργίας τους είναι ο καταναλωτικός πολίτης. Αυτός που καταναλώνει χωρίς να διαμαρτύρεται, αλλά και αυτός που διαμαρτύρεται καταναλώνοντας ή καταναλώνει  διαμαρτυρόμενος.

Είναι επίσης στοιχείο της κρίσης οι διάφορες κατηγορίες εργαζομένων να ερίζουν μεταξύ τους για το ποιος έχει μεγαλύτερα προνόμια. Κανείς στο τέλος δε θα μείνει με προνόμια.

Όχι μόνον ο εργάτης , ο αγρότης, ο νέος, ο υπάλληλος αλλά ούτε και η μεσαία τάξη.

Οι μυλόπετρες του αδηφάγου χρηματιστηριακού κεφαλαίου, όλους θα τους αλέσουν.

Τα κέρδη από την πραγματική οικονομία δεν τους αρκούν. Οι αγορές ανακάλυψαν  τα «υπερκέρδη», τα «ομόλογα», τα τοξικά  παράγωγα    όπως λένε και όταν δεν τους φθάνουν ούτε αυτά κάνουν επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα. Οι εργαζόμενοι χειρωνακτικά και πνευματικά θα παίρνουν όσα ίσα ίσα τους φθάνουν για να αναπληρώνουν την εργατική τους δύναμη και να επιβιώνουν για να μπορούν να εργάζονται. Τι πρέπει να γίνει ;

 

Πολλοί νομίζουν ότι αρκεί να ‘νοικοκυρέψουμε’ τα οικονομικά μας, να ορθολογίσουμε το

Κράτος   και το πρόβλημα θα λυθεί.

Αλλά το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό και δεν απαιτεί τεχνική, διοικητική   λύση.                                     Το πρόβλημα είναι πολιτικό.

Ο πολίτης αλλάζοντας κοινωνική συμπεριφορά, αμφισβητώντας τις «ανάγκες» του τις οποίες «καλύπτει» με καταναλωτικά προϊόντα, να απαρτιώσει το πρόβλημα και να το δομήσει στην πολιτική του βάση.

 

Μπορεί το πολιτικό σύστημα που έφερε τη χώρα στην χρεοκοπία να μας βγάλει από την κρίση ; Μπορούν οι πολιτικοί ταγοί να αλλάξουν ξαφνικά; Μπορούν να απεμπολήσουν τα προνόμιά τους και ότι τους προστατεύει  (βουλευτική ασυλία, νόμοι περί ευθύνης υπουργών) και να υπηρετήσουν τον πολίτη και τη χώρα;

 

Μπορούν να πουν τα όντως αληθή και όχι τα πολιτικά αληθή ; Μπορεί κανένας τους – έτσι σαν παράδειγμα - να κυριευθεί από ενοχές ; Μπορεί κάποιος να ζητήσει πραγματικά συγγνώμη ; Μπορεί κάποιος να δικαστεί, να καταδικαστεί και να πληρώσει, φέρνοντας την κάθαρση στην κοινωνία ;

 

Μπορούν οι πολίτες να πάψουν να θέλουν αλλαγή χωρίς να αλλάξουν οι ίδιοι ; Μπορούν οι πολίτες να δείξουν μια φιλικότητα προς την αλήθεια και όχι προς τα ζωτικά ψεύδη ;

Μπορούν οι πολίτες να πάψουν να αναζητούν κίβδηλους τρόπους να συνεχιστεί η κακή ευδαιμονία ; Μπορούμε να καταλάβουμε ότι «ουδέν κακόν αμιγές καλού»;

 

Αν ναι, τότε υπάρχει ελπίδα. Να ορίσουμε, να προσδιορίσουμε, να διαυγάσουμε το πρόβλημα και μόνον τότε υπάρχει ελπίδα για δρομολόγηση λύσης.

Μόνον που δεν υπάρχουν λύσεις έξω από την πολιτική αλλά ούτε από αυτήν την εκδοχή της πολιτικής που ζούμε τα τελευταία χρόνια.

 

Επομένως έχουμε δουλειά μπροστά μας εμείς οι πολίτες…..