Τα Περιττά

Δύσκολος Φλεβάρης

Ακούω για 50η φορά τη μουσική του Κ. Βήτα από την παράσταση «2» του Δημήτρη Παπαιωάννου. Διαβάζω ξανά και ξανά αγαπημένους στίχους. Καπνίζω πολλά τσιγάρα και πίνω καθαρά ποτά.

Μπορώ να ονειρεύομαι ακόμη και να διατηρώ καθαρό συναίσθημα. Ζω και δρω σε συλλογικότητες που ελπίζω ότι παρεμβαίνουν σωστά. Μήπως είμαι παράξενη; Μήπως είμαι παράνομη; Μήπως δεν είμαι καλά; Λέω μήπως;

Σε μια εποχή που η θλίψη, η αγωνία, ο φόβος, η μιζέρια, το λίγο, το ψέμα και η λογική της «πάρτης» μου φαίνεται να είναι το παν,  μήπως φαντάζω έως και ανυπόστατη; Αυτός ο δύσκολος Φλεβάρης της βροχής, της συννεφιάς, της γρίπης, νιώθω να με απειλεί.

Η τηλεόραση κλειστή εδώ και ένα μήνα. Χάλασε και αρνούμαι να την επιδιορθώσω. Εξάλλου είναι παλιά, γιατί και όσα προβάλλει μοιάζουν σαν τα παλιά παραμύθια με δράκους που απειλούν, πανικοβάλλουν, καλλιεργούν κομφορμισμό και εσωστρέφεια, φοβικά και ανεξέλεγκτα σύνδρομα.

Μια δυσθυμία, πεσμένοι ώμοι, λίγα χαμόγελα, διστακτικά λόγια, σα να καταργείται η πιθανότητα ενός αύριο με την εγγενή αισιοδοξία του διαφορετικού, θρίαμβος του ατομικισμού, μια επιστροφή χωρίς τέλος, μια πτώση χωρίς τελειωμό, βυθιζόμαστε, επιπλέουμε, θα γλυτώσουμε, θα ονειρευτούμε; Έχει πολλούς ορόφους ακόμα να κατεβούμε; Άπατοι θα πάμε ή με βαθιές ανάσες και την αγωνία του πνιγμένου που ξέρει μπάνιο, θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια;

Φτάσαμε στην εποχή της νοσταλγίας του λίγου, αφού διανύουμε τα χρόνια του τίποτα; Γεμίζουν τις ζωές μας με απώλειες που δε θελήσαμε. Η λύπη φαίνεται να παίρνει πολλή προμήθεια. Κενό χωρίς ελπίδα πλήρωσης; Ψίθυροι και όχι φωνές; Τέλος εποχής; Βαρύγδουποι χαρακτηρισμοί! Φοβάμαι!!! «Τα άδεια γήπεδα» έγραφε ο Μανόλης Αναγνωστάκης, διαγνωστικά και προφητικά.

Γιατί οι ποιητές προβλέπουν το μέγιστο ποτάμι της απελπισίας; Δύσκολες μέρες χωρίς τολμηρά βλέμματα. Λαθρεπιβάτες της ζωής μας; Πως γίνεται, αφού έχουμε βγάλει εισιτήριο; Αφού περάσαμε τον έλεγχο…

Τόση κόπωση που μας φορτώνουν… Οι κλέφτες της ζωής μας… Ασύλληπτοι, εντυπωσιακά θρασείς και προκλητικοί, ατιμώρητοι, δηλώνουν και καθησυχάζουν…

Αν όταν αυτοί δηλώνουν, εμείς διαδηλώνουμε;

Αν όταν αυτοί υπονομεύουν τα όνειρα μας, εμείς επιμένουμε;

Αν όταν αυτοί κωφεύουν, εμείς μιλάμε, επικοινωνούμε, μοιραζόμαστε και δε βυθιζόμαστε σε μια άλαλη σιωπή;

Αν προσθέσουμε τις ομιλούσες σιωπές και τις φωναχτές αντιστάσεις, ίσως τότε το άθροισμα να είναι τόσο μεγάλο που κι εμείς θα εκπλαγούμε. Αλλά μετά την έκπληξη, τι θα κάνουμε για να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση; Τι; Αφού έχουμε το δίκιο με το μέρος μας;

Βαρβάρα Περράκη