12162017Σαβ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Τα ασήμαντα

Τα βέβηλα

f

«Γεια και χαρά σας ωρέ πολύωρα
κι ανώδυνα δάση
με δρυάδες και ξέπλεκες ομορφάδες»
Ν. Καρούζος

Πλάτανο τον είχα γράψει σε  προηγούμενο σχόλιο και μου παραπονέθηκε. Κάθε μέρα βλέπεις περνώ από μπροστά του, από την εκκλησία του Αϊ-Γιάννη. Τι κι αν έχει μείνει μόνον η ρίζα του. Βλέπει, ακούει, μιλάει.

«Ε, όχι και πλάτανος γιατρέ. Δρυς ήμουν. Δρυς. Όχι πως έχω τίποτα με τους πλατάνους, αλλά εγώ ήμουν δρυς. Δρυς όμως με την κακιά συνήθεια να θέλω να φυτρώνω μέσα στην πόλη. Γι αυτό με έκοψαν. Στο δάσος βέβαια είναι η θέση μου και όχι στην πόλη. Στο προαύλιο της εκκλησίας από ανασφάλεια φύτρωσα, καλή σχέση είχα με τα πουλιά, με τους γειτόνους, με τον Άγιο, με τους πιστούς, μα δεν υπολόγισα τον παπά. Αλλά σε παρακαλώ μην με ξαναπείς πλάτανο».

Όντως δρυς ήταν από τους λίγους στην πόλη, τουλάχιστον 200 ετών, μνημείο της φύσης, προστατευόμενο είδος, αλλά φευ όχι στην πόλη μας. Και του ζητώ συγνώμη για την αλλαγή του ονόματος...

Είναι και τα ντοκιμαντέρ για το 1821 που βλέπουμε πρόσφατα και μας διαλύονται οι εθνικές μας αυταπάτες, τα στερεότυπα, οι ιδεοληψίες μας. Κλονίζονται τα ζωτικά μας ψεύδη και επέρχεται μια διαύγαση στην εθνική μας ταυτότητα, στην διαδρομή μας, στην νοοτροπία μας.

Εκείθεν και αυτή η εχθρότητα για ό, τι δημόσιο. Το δημόσιο είναι του εχθρού, του κατακτητή. Είναι απέναντί μας, είναι ξένο. Το δημόσιο δεν είναι ολωνών αλλά  είναι κανενός. Δεν μας αφορά. Τι μας νοιάζει εμάς για τους δρυμώνες που κατοικούσαν οι νύμφες Δρυάδες; Και τι σχέση  μπορεί να έχουμε εμείς με το μαντείο της Δωδώνης και με το θρόισμα των φύλλων του  πελώριου  δρυός, που ο Δίας φανέρωνε τις βουλές του στους ιερείς, και αυτοί έφτιαχναν τους χρησμούς; Από αυτό το δέντρο οι Αργοναύτες έβαλαν φυλαχτό στην πρώρα της Αργούς.

Από δρύες αποτελούνταν τα ιερά άλση και πολλές περιπτώσεις αυστηρής τιμωρίας ανθρώπων αναφέρονται που υλοτόμησαν ή βεβήλωσαν την ιερότητα των δρυών που τα αποτελούσαν.

Καλά όλα αυτά αναφέρονται  στους πολίτες, στην ηθική τους συνείδηση, στην οικολογική τους ευαισθησία και στην κοινωνική τους συμπεριφορά.

Αλλά η πολιτεία με τις υπηρεσίες της και τα θεσμισμένα όργανά της  δεν ακούει;

Ε, τότε τι απομένει; Καλά μου το είπε ένας φίλος.  Να κάνουμε πρόταση, η ιστορία του άδοξου τέλους του δρυός να διδάσκεται στο κατηχητικό ως πράξη καλοσύνης!!

Τι να πει κανείς…..