12152017Παρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Τα ασήμαντα

Η κοινωνία ως θέαμα

Επειδή δεν είναι, γι’ αυτό

ακριβώς φαίνεται

Γκυ Ντεμπόρ

Δεν με ενδιαφέρει αν ο Ντομινίκ Στρως Καν ήταν Γάλλος, Εβραίος, Αμερικανός ή Έλληνας. Δεν με ενδιαφέρει αν ήταν χριστιανός ή μουσουλμάνος, λευκός ή μαύρος.

Δεν με ενδιαφέρει αν ήταν ευπειθής πολίτης, νομοταγής, αντιστασιακός ή τρομοκράτης.

Δεν με ενδιαφέρει αν ήταν εγκρατής, ηδυπαθής, σεξομανής ή πουριτανός. Ακόμα δεν με ενδιαφέρει αν ήταν φίλος της Ελλάδας ή εχθρός. Αν είπε καλά η άσχημα λόγια για την Ελλάδα της κρίσης.

 

Δεν με ενδιαφέρει ακόμα ούτε αν προσπάθησε να δώσει κοινωνική απόχρωση στο Δ.Ν.Τ. Δεν με ενδιαφέρει επίσης ούτε το παρασκήνιο για την κατάληψη της θέσης του Δ.Ν.Τ. από τριτοκοσμικό και όχι Ευρωπαίο όπως λέγεται ότι επιδιώκουν και μεθοδεύουν οι Αμερικανοί. Αλλά δεν με ενδιαφέρει ακόμα να ακούσω μόνο από τη σκοπιά της κατηγόρου καμαριέρας την αλήθεια για ότι έγινε στο ξενοδοχείο, αφού ο κατηγορούμενος περιφέρεται λοιδορούμενος και φιμωμένος. Εδώ δεν πρόκειται για δημοκρατικά οργανωμένη κοινωνία με την δυνατότητα της μειοψηφίας να εκφράζεται, εδώ δεν πρόκειται για λειτουργία της δικαιοσύνης όπως στην Ευρώπη την γνωρίζομε.

 

Εδώ πρόκειται για αναβίωση του Κολοσσαίου και ρίψη των ανθρώπων στα κλουβιά με υα θηρία, του φιλοθεάμονος κοινού διασκεδάζοντος. Είχε γίνει συμφωνία, λέγεται, με τα ΜΜΕ και την αστυνομία για την όσο γίνεται πιο αργή μεταφορά του κατηγορούμενου για να πάρουν ωραία πλάνα. Τα οποία βεβαίως θα τα μοίραζαν σε όλο τον πλανήτη. Και έτσι έγινε. Το σκηνικό είναι όντως εφιαλτικό.

 

Επειδή δεν είναι γι αυτό ακριβώς φαίνεται, λέει ο Γκυ Ντεμπόρ. Αυτό ακριβώς είναι η Αμερικανική κοινωνία του θεάματος. Σε αυτή την κοινωνία δεν θα ήθελα να ζω. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Προ ημερών γίναμε μάρτυρες ενός ακόμα αποτρόπαιου σκηνικού. Την εκτέλεση του Μπιν Λάντεν, παρακολουθούντος του προέδρου Ομπάμα την σκηνή, την οποία μετέδιδε κάμερα από το κράνος των εφορμησάντων κομάντος στο σπίτι που κρυβόταν.

 

Εκτέλεση χωρίς δίκη χωρίς καμιά νομιμοποιητική διαδικασία έστω κι αν πρόκειται για τον τρομοκράτη Μπιν Λάντεν. Ύστερα μην απορεί κανείς αν 15χρονοι παίρνουν το όπλο και γαζώνουν τους συμμαθητές τους μέσα στα σχολεία. Η μίμηση προτύπου είναι ο ισχυρότερος τρόπος μάθησης λέει ο Badura. Και είναι αλήθεια. Τα παιδιά δεν κάνουν ότι τους λένε οι μεγάλοι, αλλά ότι κάνουν οι μεγάλοι. Επομένως η βία στους νέους είναι η κοινωνική βία που υπάρχει στους θεσμούς, στο κράτος, στην εξουσία.