Φασκόμηλο με Μέλι

Φύλλο 102 - Ιούνιος 2011

Ήθελα να είμαι παρούσα .Όχι μετά ψυχής ,θέλω να το ομολογήσω .Ίσως γιατί μου το ΄πανε και μένα τα ΜΜΕ .Η ψυχή όμως αντιστεκόταν.

Σαν κάτι άλλο να ήθελε .Θυμόταν πως δυο χρόνια πριν οι έφηβοι είχαν κάνει την επανάστασή τους .Και η ψυχή μου θυμόταν πως σχεδόν χλευάστηκαν .

Καπελωμένες κινητοποιήσεις ,βία και επεισόδια .Άραγε αυτό ήταν ;

Εκείνος ο Δεκέμβρης εμένα ακόμα μου προκαλεί ανατριχίλα .Είχε την αλήθεια του νέου , τη δύναμη του αλάνθαστου ενστίκτου που γυρεύει να ζήσει στο μέλλον Εν μία νυκτί αυτοοργανώθηκε αλλά δεν περιφρουρήθηκε γιατί ακριβώς οι νέοι δε σκέφτονται το ενδεχόμενο του φοβάμαι.

Πόσο εύκολα και ασυλλόγιστα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ,με όπλα προβοκατόρικα ,προβάλλοντας εκείνο που μισούν οι νέοι -τη σαπίλα του συστήματος- αμαύρωσαν εκείνη την επανάσταση της ψυχής χωρίς να γυρέψουν την αλήθεια της …

Και τώρα έρχονται να παρουσιάσουν με έναν τρόπο αντιφατικό τουλάχιστον τα ποτάμια των ελλήνων που ρέουν στις πλατείες .Πήγα και εγώ στην πλατεία λοιπόν .Ποτέ μου δε θέλω να είμαι απ΄έξω απ΄τα όμορφα και διαφορετικά . Ένοιωσα τη δύναμη της μάζας να με παίρνει μπροστά στο Δημαρχείο της πόλης της Ρόδου για να δώσουμε μούντζες !!!... και αντιστάθηκα …απλώς πηγαίνοντας στην άκρη .Κάτι μου έλεγε πως κάτι καινούργιο γεννιέται μα πρέπει να προσέχω .Δε μου αρκεί που ο κόσμος  βγήκε στο δρόμο .

Ποτέ μου δεν υπήρξα ολιγαρκής .Τον είδα ζαλισμένο σαν να έβγαινε από λήθαργο και ένοιωσα πως ο δρόμος από δω και μπρος είναι μακρύς …Από το τέλμα της πλαδαρότητας και της απόλυτης σχετικότητας των πάντων δεν είναι εύκολο να βγει κανείς και να αντικρύσει  την ευθύνη τη ς γνώσης .Μέσα μου έχω πειστεί πως η κρίση είναι πρώτιστα κρίση αξιών ,κρίση δημοκρατίας .

Το ήθος της συμμετοχής ,της αλληλεγγύης ,της συνεργασίας ,της ατομικής ευθύνης και της συνευθύνης ,το ήθος της αληθινής ζωής ,του  αγώνα της συνέπειας απέναντι στον εαυτό μας και στους άλλους ,το ήθος της αξιοκρατίας πως θα το χτίσουμε ;

Είχα την αίσθηση πως οι άνθρωποι ήθελαν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους  μα είχαν ξεχάσει την τέχνη…΄Ενοιωσα αμηχανία .Οι άνθρωποι επικοινωνούν μεταξύ τους με ένα μήνυμα ,την αγάπη για παράδειγμα .Δίνουν μάχη γι΄αυτήν . Μια μάχη που αφορά ονειροπόλους .

Οι νέοι του Δεκέμβρη  κινήθηκαν απ΄την αγάπη για τη ζωή που την έβλεπαν να σκοτώνεται μαζί με τ΄όνειρο στο πρόσωπο ενός παιδιού. Κινήθηκαν ενάντια στη βία της εξουσίας και υβρίστηκαν  πως έκαψαν ,πως κατέστρεψαν ,πως αμαύρωσαν την εικόνα της χώρας  στο εξωτερικό .

Κι ήταν τόσο προφητική εκείνη η εξέγερση  όσο και επικίνδυνη …

Μια χώρα όμως που υβρίζει τον αγώνα των παιδιών της τι μέλλον έχει και αν ακόμα ξεχύνεται ειρηνικά  στις πλατείες για το μεγάλο και σημαντικό;