Πρόσωπα στην Πυξίδα της Πόλης

Άννα Λαμπρινού, αρχιτέκτονας - κομίστας

anna lamprinou
demo01_white

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1980. Μεγάλωσα στα Χανιά, μέσα σε ένα αρχιτεκτονικό περιβάλλον. Την εποχή που έπρεπε να αποφασίσω “μετά το λύκειο τι;”, επέλεξα την αρχιτεκτονική,

όχι για την οικογενειακή παράδοση, αλλά για την πεποίθηση ότι οι σπουδές εκεί είχαν να μου προσφέρουν νέα ερεθίσματα, νέους τρόπους έκφρασης. Από το 1998 έως το 2004, φοίτησα στην σχολή αρχιτεκτόνων μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Το 2005 ξεκίνησα να εργάζομαι στο γραφείο μελετών Κ. Κυριακίδης και συνεργάτες, στην Αθήνα. Από το 2008, ζω και εργάζομαι στα Χανιά.

Με τα κόμικς άρχισα να ασχολούμαι το 2007, με συμμετοχή σε 2 ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα, το 2007 και 2008 και μια διάκριση νέων καλλιτεχνών στον 9ο πανελλήνιο διαγωνισμό κόμικς, που οργάνωσε το περιοδικό 9 της ελευθεροτυπίας, το 2009. Ο σχεδιασμός κόμικς ξεκινήσε σαν μια δημιουργική εκτόνωση από την καθημερινότητα, αλλά σε αυτό βρήκα την καλλιτεχνική ολοκλήρωση, κάλυψε όσες καλλιτεχνικές ανάγκες δεν μπορούσε να καλύψει η αρχιτεκτονική.

 

Γεννήθηκα...Πέμπτη

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό μου είναι...ότι έχω πάντα αντίθετη γνώμη από τη δική σου.

Το μεγαλύτερο μειονέκτημά μου...η ξεροκεφαλιά μου.

Η αγαπημένη μου απασχόληση...να φτιάχνω πράγματα, είτε είναι κατασκευές, είτε σκίτσα, είτε συνταγές, είτε τον υπολογιστή που κόλλησε.

Η αρετή που θαυμάζω περισσότερο σε έναν άνθρωπο...η ειλικρίνεια, ακόμα και όταν αυτή πονάει.

Θεωρώ σημαντικό στους φίλους μου...να είναι όντως φίλοι μου.

Θεωρώ έσχατο βαθμό δυστυχίας...να περνάει η ζωή σου χωρίς εσένα.

Θα ήθελα να γίνω...αόρατη.

Θα ήθελα να ζήσω...στο Παρίσι της belle epoque, μεταξύ καλλιτεχνών και χορευτριών καμπαρέ.

Το χρώμα μου είναι το...πορτοκαλί.

Συχνά αναρωτιέμαι...πώς πέρασε η ώρα.

Θεωρώ ενδιαφέρον...τις ανθρώπινες σχέσεις.

Αγαπώ...το σκύλο μου.

Διάβασα...το ρεμπέτικο (το κακό βοτάνι) του David Prudhomme.

Οι αγαπημένοι μου λογοτέχνες...γραφούν για εγκλήματα, την ανίχνευσή τους, τους εγκληματίες και τα κίνητρά τους.

Μου αρέσει...να παρατηρώ τους ανθρώπους.

Δεν μου αρέσει...η κακογουστιά που βλέπω γύρω μου.

Οι άνθρωποι γύρω μου...είναι περίεργα ζώα.

Θα ήθελα να συναντήσω... ένα ξωτικό.

Φαντάζομαι...πολλά.

Ανησυχώ...για την κακία που κρύβουν μέσα τους οι άνθρωποι.

Θέλω να πάω...το γύρο του κόσμου.

Ο αγαπημένος μου φανταστικός ήρωας...η Mary Poppins. Ποιος δεν θα ήθελε να τακτοποιεί το δωμάτιο με ένα κλικ στα δάκτυλά του;

Από την Ιστορία με συγκινεί...το γεγονός ότι επαναλαμβάνεται.

Τα αγαπημένα μου ιστορικά πρόσωπα...ήταν μπροστά από την εποχή τους.

Τα ιστορικά πρόσωπα που απεχθάνομαι...έχουν πεθάνει.

Θαυμάζω γενικότερα...τους έξυπνους ανθρώπους.

Μισώ...την αχαριστία.

Αρχιτεκτονική...να φτιάχνεις χώρο, να δημιουργείς κάτι μέσα στο οποίο ζουν άνθρωποι, που δείχνει στατικό αλλά ζει και μεγαλώνει, γερνάει και εξελίσσεται μαζί με τους ανθρώπους και την πόλη.

Θα άλλαζα στην πόλη μου...τους κατοίκους της.

Θα άλλαζα στον κόσμο...το ανθρώπινο γένος.

Εύχομαι... να βάλουμε μυαλό.

Ονειρεύομαι...τον διακτινισμό.

Πολιτική – πολιτικοί – δημοσιογραφία...αρχιτεκτόνισσα είμαι, όχι ανταποκρίτρια

Σκίτσο και κόμικς...δημιουργική εκτόνωση. Να πλάθεις χαρακτήρες, να φαντάζεσαι τη ζωή τους, τις συνήθειές τους και μετά να τους ζωντανεύεις. Μία μορφή «τέχνης» που συμπεριλαμβάνει τη φωτογραφία, τη σκηνοθεσία, το φωτισμό, το σενάριο.

Η αγαπημένη μου ταινία...δεν υπάρχει, υπάρχει top 5 αγαπημένων ταινιών.

Οι αγαπημένοι μου συνθέτες...έζησαν σε άλλους αιώνες.

Το τραγούδι μου...it’s a new dawn, it’s a new day, it’s a new life for me and I’m feeling good…

Μου ταιριάζει η φράση...«δεν υπάρχουν παράξενα ανθρώπινα όντα...Απλώς μερικοί άνθρωποι χρειάζονται περισσότερη κατανόηση από τους άλλους....»

Θα ήθελα να ρωτήσω...ένα μαγικό καθρέπτη να μου δείξει το μέλλον.