Με την Φωνή των Γονιών

Φύλλο 103 - Ιούλιος - Αύγουστος 2011

Γράφει η Ρούλα Καλαϊτζάκη

Το τελευταίο κομμάτι ενός πάζλ που συμπλήρωσε μία εξάχρονη διαδρομή, το ποιο μικρό ίσως και το ποιο όμορφο. Η γιορτούλα μας… ή όπως συνηθίζεται να λέγεται η τελετή λήξης της σχολικής χρονιάς που πέρασε.

Με τα χρώματα της αγάπης της μουσικής του Λουδοβίκου των Ανωγείων, και τα πολύχρωμα μπαλόνια να υψώνονται ανέμελα απ τον προαύλιο χώρο του σχολείου αποσπώντας αυθόρμητα τα χειροκροτήματα των ενοίκων της γειτονικής πολυκατοικίας που είχαν βγει στα μπαλκόνια για να απολαύσουν τα θεάματα… Οι δύο αντίπαλες ομάδες οι μπλε και οι κόκκινοι….. Τα παιχνίδια που μας ψυχαγώγησαν και μας έκαναν να γελάσουμε οι «μπανανοδρομίες» και οι «νεροκουβαλητές». Έτσι λιτά και όμορφα, καλεσμένοι όλοι όσοι μας αγαπάνε γονείς και φίλοι του σχολείου λίγες και σταράτες οι κουβέντες που ειπώθηκαν μετά την ολιγόλεπτη καθυστέρηση της έναρξης. ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΘΡΕΦΤΗ. Διδάσκοντες και γονείς εμείς και τα πεπραγμένα μας… Αυτά που κάναμε, όσα δεν προλάβαμε να κάνουμε όσα παραλείψαμε, και αμελήσαμε να κάνουμε. Ειδικά στο τέλος μιας σχολικής περιόδου, η ειλικρινής και εφ όλης της ύλης αυτοκριτική, νομίζω ότι είναι επιβεβλημένη. Επί της ουσίας, αλλά και της σημασίας επίσης και η τοποθέτηση του εκπροσώπου του συλλόγου γονέων για την τροποποίηση καταστατικού, για στήριξη και συνέπεια της συμμετοχής των γονέων στις συνελεύσεις. Έτσι είναι στηρίζουμε για να μας στηρίζουν η βοήθεια για τη βοήθεια. Με μία αχνή συγκίνηση  αν και με άδεια χέρια, ο αποχαιρετισμός των παιδιών μας που αποφοιτούν του Στέλιου, του Σάρντυ και της Ρίας ανοίγοντας τα φτερά τους για την αγκαλιά του Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. καλή τους πρόοδο στο καινούργιο τους πέταγμα .Ένα χαμογελαστό απόγευμα που φεύγοντας ίσως και να γεφύρωσε κάποιες αποστάσεις, σμίγοντας ξεχασμένους ανθρώπους, ανακαίνισε σχέσεις, αντάλλαξε εγκάρδιες χειραψίες, και ζέστανε χαμόγελα, αφήνοντας παράμερα χώρο να περάσουν μηνύματα. Είναι κι αυτό μια ελπίδα!