12142017Πεμ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Ανεπαισθήτως

Τότε

«Σώπα,  δάσκαλε,  ν’ ακούσουμε   το πουλί»

 

"Μια μέρα, ήταν άνοιξη, χαρά Θεού, τα παράθυρα ήταν ανοιχτά κι έμπαινε η μυρωδιά από μιαν ανθισμένη μανταρινιά στο αντικρινό σπίτι. Το μυαλό μας είχε γίνει κι αυτό ανθισμένη μανταρινιά και δεν μπορούσαμε πια ν' ακούμε για οξείες και περισπωμένες. Κι ίσια - ίσια ένα πουλί είχε καθίσει στα πλατάνια της αυλής του σχολειού και κελαηδούσε.Τότε πια ένας μαθητής χλωμός, κοκκινομάλλης που 'χε έρθει εφέτος από το χωριό, Νικολιό τον έλεγαν, δε βάσταξε, σήκωσε το δάχτυλο:

- Σώπα, δάσκαλε, φώναξε· σώπα, δάσκαλε, ν' ακούσουμε το πουλί!"                                                (N. Καζαντζάκης)

Τ Ω Ρ Α

Η ζωή, η καλλιέργεια και οι εμπειρίες του δασκάλου συνιστούν τη δημιουργία κατευθύνσεων και επιχειρημάτων διδασκαλίας.  Διδάσκοντας επομένως ο δάσκαλος αυτό που ο ίδιος είναι γίνεται μοναδικός και αναντικατάστατος.  Η επανάληψη της ίδιας διδακτέας ύλης θα περίμενε κανείς να αποτελεί ρουτίνα.  Μα η εναλλαγή των μαθητών, η συναναστροφή της μοναδικότητας του δασκάλου με τη μοναδική παρουσία του κάθε μαθητή προσδίδει νέο ενδιαφέρον Την πρώτη μέρα ενός μαθήματος όλα είναι ρευστά και πιθανά. Ο δάσκαλος έχει την ευκαιρία να διδάξει καλύτερα το μάθημα.  Το γεγονός αυτό καθαυτό προσδίδει στο δεδομένο γνωστικό περιεχόμενο διαφορετική απόχρωση. Ξεκινά ένας νέος αγώνας μετάδοσης ερωτημάτων και μεθόδων. Ο τελικός σκοπός ακραιφνής, σημασία εξάλλου έχει η διδασκαλία το περιεχόμενο της οποίας εκτείνεται σε οποιαδήποτε διάρκεια και διαμορφώνεται μαζί μ’ αυτήν.

Βούλα Καντεράκη