12142017Πεμ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Φασκόμηλο με Μέλι

Φύλλο 104 - Σεπτέμβριος 2011

Στο  δημοτικό είχα καλούς δασκάλους .Θυμάμαι πως μας μάθαιναν την ιστορία της Κρήτης .Ήμουν περήφανη για πολλές γωνιές του νησιού .Στη Σπιναλόγκα είχα μάθει πως πήγαιναν τους λεπρούς .

Άλλο τι δεν ήξερα για τον τόπο τούτο .Ως φοιτήτρια βρέθηκα στην Πλάκα και στην Ελούντα γνωρίζοντας ότι εκεί υπήρχε ένα υπέροχο ξενοδοχείο που φιλοξενούσε προσωπικότητες από όλο τον κόσμο .Τώρα σκέφτομαι πόσο περιττή πληροφορία ήταν αυτή ...Αγνάντευα το νησί της Σπιναλόγκας φτιάχνοντας ιστορίες με το νου μου .Έγινα σαράντα χρονών για να μάθω τη συγκλονιστική αλήθεια αυτού του τόπου .Για να μάθω τη συγκλονιστική πορεία του «αετού χωρίς φτερά» και τις νίκες των σημαδεμένων ανθρώπων .Πως βλάστησε η πέτρα της άγονης εκείνης γης με τη στοργή των άρρωστων ανθρώπων .Για να διαβάσω το Θέμο Κορνάρο και Γαλάτεια Καζαντζάκη και Μάνο Λουκάκη στο «νησί των σημαδεμένων».Έμαθα πως «δόξα τω Θεώ. Η Σπιναλόγκα ούτε Νέα Καλυδών μας προέκυψε ,ούτε ναύσταθμος κατάντησε ,ούτε σε παρθενική τοποθεσία φυσικού κάλλους ξέπεσε ,ούτε σε μουγγό και κοινότοπο αρχαιολογικό χώρο τσουβαλιάστηκε .Η Σπιναλόγκα δεν άλλαξε και δεν θα αλλάξει με τίποτα την ιδιοσυγκρασία ,το ήθος και το χαρακτήρα της. Δεν μετανοεί η καμωμένη αμεταμέλητη». Θέλω να πιστεύω πως οι χιλιάδες που την επισκέπτονται  θα νιώσουν  πως υπάρχει  υπέροχα ξεκομμένη, υπέροχα αποκαλυπτική ,υπέροχα άδεια , υπέροχα συνειδητή. Θα νιώσουν πως δίκαια χαρακτηρίστηκε «το νησί της στάζουσας Ελευθερίας του ερριμένου Ανθρώπου». Μου φαίνεται τόσο επίκαιρο σαν εμείς να ζούμε στη Σπιναλόγκα πεταμένοι πρώτα από τους εαυτούς μας και ύστερα από το Κράτος. Τους χανσενικούς τους πέταξε η ζωή πρώτα και ύστερα το Κράτος …και εκείνοι εκδικήθηκαν και τα δυο . Η δική μας ζωή παίζεται σε στοιχήματα . Είναι ένα παιχνίδι …Μια παρτίδα σα να λέμε .

(Είναι κάτι τέτοιες ώρες που σκέφτομαι πόσο ωραίο θα ήταν να τα’ ξερα όλα τούτα νωρίτερα ,να τα’χα μάθει στο σχολείο  και πως όλα αυτά τα σκέφτηκα εξαιτίας της Τέχνης που έκανε τηλεόραση.)