Ανεπαισθήτως

Φύλλο 105 - Οκτώβριος 2011

«Στόχος μας είναι να υπάρχει ένας εργαζόμενος σε κάθε σπίτι»                                      (από την ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ)

 

Τα γράμματα που δέχομαι από φίλους και συγγενείς μετανάστες έχουν την ίδια πάνω κάτω επωδό  Μακάρι να καταφέρει η Ελλάδα να ξεπεράσει τα προβλήματά της γιατί δεν της αξίζει τέτοια κατάντια…

Παρακολουθούν με κατάπληξη την παραζάλη μας από τη σωρεία των «μέτρων» που λαμβάνονται για να ξεπεραστούν οι δυσκολίες και αποφαίνονται πως μ’ αυτά τα «μέτρα» βουλιάζουμε περισσότερο. Παρακολουθούν τη μεγαλορρημοσύνη των κυβερνώντων και τα επικοινωνιακά τεχνάσματα με τα οποία στρέφουν τις ομάδες του πληθυσμού τη μια εναντίον της άλλης.  Παραξενεύονται οι ομογενείς γιατί δεν συσπειρωνόμαστε όλοι εναντίον των κάθε λογής τακτικών που οδήγησαν την ελεύθερη χώρα σε εσαεί υποτέλεια.

Γιατί, ρωτούν, η κυβέρνηση κατασκεύασε ψευδή στοιχεία διογκώνοντας το έλλειμμα του 2009; Γιατί δεν εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι το 90%  του ελληνικού χρέους υπόκειται στο ελληνικό δίκαιο, γεγονός που μπορεί να επιβάλλει ευνοϊκότερους όρους αναδιάρθρωσης;

Γιατί ο ελληνικός λαός δέχεται να φορολογηθεί αναδρομικά όχι μόνο για εισοδήματα που έχει φορολογηθεί, αλλά και για φόρο σε φόρο που έχει ήδη πληρώσει;

Γιατί δε δημιουργούνται ομάδες εργαζομένων σε κάθε υπηρεσία που ανακοινώνει αυξήσεις που να εκτυπώνουν τους λογαριασμούς χωρίς τις αυξήσεις και αυτούς τους λογαριασμούς να πληρώνουν κανονικά οι πολίτες;

 

Γιατί;

 

Βούλα Καντεράκη