12172017Κυρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Η Σύριγγα του Πάνα

Φύλλο 106 - Νοέμβριος 2011

7

Θα σου δώσω μια να σπάσεις...

Εξουσία και παπαγαλάκια οφείλουν μια μεγάλη συγγνώμη την οποία ασφαλώς ποτέ δεν πρόκειται να δώσουν.

Δύο χρόνια πριν όλες οι αριστερές φωνές μιλούσαν για το αδιέξοδο της πολιτικής που τότε προκρινόταν. Οι εναλλακτικές συνταγές ήταν αρκετές αλλά περιστρέφονταν κυρίως γύρω από την έννοια της αναδιάρθρωσης του χρέους.

 

Τόσο η κυβέρνηση όσο και οι άλλοι μνημόνιοι, απειλούσαν με το «ποιός θα πληρώσει τις συντάξεις αύριο το πρωί;» και περίπου έλεγαν ότι αναδιάρθρωση, κούρεμα και τα λοιπά ανάλογα (στάση πληρωμών έλεγαν οι πιο ζόρικες απόψεις) ισοδυναμούσαν με προδοσία.

Μια στιγμή τα κάνουν όλα γαργάρα και λένε ότι η αναδιάρθρωση είναι μονόδρομος.

Μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει πολλούς όρους να περιγράψει αυτή την κατάσταση: ψέματα, παραλογισμός, ανικανότητα.

Το ίδιο έργο βλέπουμε να παίζεται με όποιο από τα θέματα που συζητούνται: πανεπιστήμια, οικονομικά μέτρα, συγχωνεύσεις, ασφαλιστικό, υγεία, δημόσιοι υπάλληλοι, κλαδικές συμβάσεις, μέγεθος χρέους, έλλειμμα και η σχέση του με το χρέος. Δεκάδες κείμενα ειδικών ή απλώς ανθρώπων με απλή λογική, τεκμηριωμένα αμφισβητούν την παρουσιαζόμενη κατάσταση και κυρίως την κάθε φορά εμφανιζόμενη ως «μοναδική λύση».

 

Γιατί άραγε δεν ακούμε αυτές τις φωνές της λογικής; Γιατί δεχόμαστε βροχή επιχειρημάτων ότι είμαστε ελέφαντες;

 

Όλα έχουν ένα απλό στόχο: να διατηρήσομε την υφιστάμενη κατάσταση οργάνωσης με βάση τις επιταγές της αγοράς. Οι πλούσιοι να συνεχίσουν να γίνονται πλουσιότερο και οι φτωχοί φτωχότεροι. Με άλλα λόγια ξέρουν τα φερέφωνα της εξουσίας ότι λένε ψέματα. Ξέρουν ότι η λύση που προτείνουν είναι σαν να δίνεις ασπιρίνη σε ανίατη ασθένεια. Ξέρουν ότι ο περιζήτητος πάτος του βαρελιού δεν υπάρχει. Ας μην βιαστεί να απαντήσει κανείς ότι μπορεί το μικρότερο κακό να είναι να γίνομε έστω Ινδία ή Σομαλία: μιλιούνια υπανθρωπάρια να ταΐζουν μια μικρή κάστα εκλεκτών. Υπάρχει και το Αφγανιστάν και η Νιγηρία όπου μιλιούνια υπανθρωπάρια ταΐζουν μια μικρή κάστα εκλεκτών και επιπλέον γίνεται και πόλεμος.

 

Από την άλλη, είμαστε και μεις επιρρεπείς. Αν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να γλιτώσομε το πικρόν ποτήριον πουλάμε και τη μάνα μας. Οι διαμαρτυρίες της 28ης Οκτώβρη εξαερώθηκαν από την αναμονή του «νέου» πρωθυπουργού.

 

Η ελίτ της εξουσίας δεν θα διστάσει μπροστά σε τίποτα προκειμένου να χάσει τα προνόμιά της. Ναι, δεν θα διστάσει να μας κάνει Σομαλία ή Νιγηρία. Πάντα θα βρίσκει πρόθυμα παπαγαλάκια να υποστηρίζουν ότι οι επιλογή αυτή είναι σωστή και πάντα θα λοιδορεί ως ουτοπική ή θα ξεφωνίζει χαρακτηρίζοντας επικίνδυνη την αντίθετη άποψη.

 

Επιστρατεύει τους κάθε λογής φαιδρούς ευρωπαίους (Ρεν, Τρισέ, Ρομπάι...) που κανείς δεν εξέλεξε, παρά μόνο τα αφεντικά τους, που τους διόρισαν για τις βρομοδουλειές και για να μας μαλώνουν στοργικά όσο τους καθόμαστε και να μας βρίζουν όταν διατυπώσομε κάποια ένσταση (για αντίρρηση ούτε κουβέντα).

 

Επιστρατεύει τους φαιδρούς οίκους Morgan and Poors and … να μας λένε ότι αποκλείεται να ξανακερδίσομε την εμπιστοσύνη των αγορών (οι οποίες κερδοσκοπούν εις βάρος μας). Ειρήσθω εν παρόδω πως αξιολογούσαν οι φαιδροί αυτοί οίκοι το ελληνικό χρηματιστήριο (σήμερα στις 750 μονάδες) όταν αυτό ήταν στις 7500 μονάδες; Είχαν ή όχι αξιολόγηση ΑΑΑ για την Lehman Bros όταν αυτή βάρεσε το κανόνι;

 

Όταν κοιτάξομε λίγο πιο πέρα από τη μύτη μας όλα μοιάζουν πιο καθαρά. Μια κρυστάλλινη τέτοια φωνή παρουσιάζεται στο άρθρο της Αυγής 6/11 (http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=649782). Και μόνον ο τίτλος τα λέει όλα: «το κυνικό νόημα αυτού του ελληνικού δράματος - λιγότερη δημοκρατία είναι καλύτερη για τις αγορές.»

 

Υπάρχει εύκολη λύση; Όχι. Ξερά και σκέτα. Όποια λύση και να επιλεχθεί περιλαμβάνει πόνο. Όσο πιο γρήγορα το χωνέψομε τόσο το καλύτερο. Η διαφορά στις λύσεις είναι αν οδηγούν σε ένα νέο κύκλο πόνου ή περιγράφουν μια άλλη προοπτική.

 

Το πρώτο βήμα και στέρεη βάση για μια νέα προοπτική είναι η αυτοοργάνωση και η αλληλεγγύη. Μια γεύση της δύναμής τους πήραμε στις πλατείες. Αυτές που ανάγκασαν τους κάθε λογής φαιδρούς πανσοφιολογιότατους να μας βρίζουν (ως χαμάληδες των αφεντικών τους που είναι) πετώντας τις μάσκες του ευρωπαϊκού «πολιτισμού». Πολιτισμού, που τον νόθευσαν χειρότερα από μικροαπατεωνάκο μπακάλη με μπόλικη δόση «αγοράς» και τον έχουν βγάλει στο κλαρί σοβαντισμένο σαν γερασμένη πουτάνα. Πολιτισμού βαλσαμωμένου που θρουλίζει στη φρεσκάδα της ελευθερίας.

 

Τρέμουν όταν ο ένας δίνει στον άλλο μας το χέρι να σηκωθεί. Τρέμουν όταν ξεσκεπαστεί η πραγματική μορφή της δημοκρατίας που σιχαίνεται τους μεσολαβητές και τα ιερατεία. Αυτής που κάνει τον κάθε άνθρωπο νοικοκύρη στον τόπο του. Τρέμουν στην ιδέα ότι υπάρχει περίπτωση να καταλάβει το υποζύγιο τη δύναμή του. Τρέμουν και προσπαθούν να κάνουν τον τρόμο τους ιδεολογία. Τρέμουν μην καταλάβομε την μπλόφα τους: ότι αν χάσουν την κουτάλα θα γυρίσει ο κόσμος ανάποδα. Μωρέ και με το ίσια που ήταν μέχρι τώρα είδαμε χαΐρι;