Με την Φωνή των Γονιών

Φύλλο 106 - Νοέμβριος 2011

Τα διλλήματα του κερδισμένου χρόνου…

Τρία χρόνια σε τμήμα ένταξης νηπιαγωγείου  συν ένα  σπρώχνοντας, για να κερδηθεί χρόνος  6 χρόνια στο Ειδικό σχολείο συν ένα για να κερδηθεί χρόνος, 8 χρόνια στα ΕΕΕΕΚ και μετά τι;

Τα διλλήματα του κερδισμένου χρόνου δεν είναι παρά ένα από τα μέρη ενός χρόνιου πονοκεφάλου που απασχολεί αρκετούς γονείς που προσπαθώντας να κερδίσουν χρόνο τρενάρουν την παραμονή των παιδιών τους σε ένα εκπαιδευτικό πλαίσιο.

Είναι μια καλά παγιωμένη τακτική, που καλώς ή κακώς έχει γίνει τέχνη, προκειμένου να κερδηθεί αλλά και να αξιοποιηθεί δημιουργικός χρόνος, στο διάστημα του οποίου προγραμματίζονται να κατακτηθούν στόχοι, και να καλυφθούν κενά στο βαθμό βέβαια που η δυναμική του παιδιού το καθιστούν εφικτό.

Η παραπάνω τακτική υπαγορεύεται κυρίως και από συνειδήσεις γονιών που τα παιδιά τους ανήκουν στην «γκρίζα ζώνη» είναι δηλαδή παιδιά με απόκλιση, υψηλής λειτουργικότητας που μπορούν να συνεκπαιδευτούν σε ένα τυπικό εκπαιδευτικό πλαίσιο μέσα από παράλληλη στήριξη ή σε κάποιο τμήμα ένταξης, εάν και εφόσον βέβαια γίνουν αποδεκτά από το τυπικό σχολείο!

Τα παιδιά της «γκρίζας ζώνης» που η αγωνιώδης προσπάθειες των γονιών εστιάζονται στην αδιαμφισβήτητη απόδειξη της αξίας και της αποδοχής τους από την τυπική σχολική κοινότητα, γίνεται αιτία τρεναρίσματος του χρόνου επαναλαμβάνοντας την τάξη, προκειμένου από τη μια να ωριμάσει το παιδί, και από την άλλη να αποφευχθεί ο στιγματισμός της φοίτησης του στο Ειδικό πλαίσιο. Κατεβαίνοντας σε χαμηλότερα νοητικά στρώματα, σε παιδιά αν όχι μέσης αλλά χαμηλής λειτουργικότητας, που η συνολική ψυχοκινητική τους εικόνα δεν τους επιτρέπει να φοιτήσουν στα ΕΕΕΕΚ, βρίσκονται μόνιμα αντιμέτωπα με την περιθωριοποίηση και την δια βίου απομόνωση από τη χαρά της εκπαίδευσης, γιατί το καλύτερο ενδεχόμενο της παραμονής τους σε κέντρα ημερήσιας φροντίδας, συνεπάγεται μια φύλαξη και όχι μια δια βίου μάθηση.

Συζητώντας με γονείς που δεν ηττήθηκαν από τις δυσκολίες της απόκλισης, αλλά και με εκπαιδευτικούς με φιλότιμο που έβλεπαν με πόνο και οργή ο κόπος τους να χάνεται σε μια άδικη κρίση μιας αξιολόγησης συγκλίνουν στην αναγκαιότητα δημιουργίας μιας ενδιάμεσης δομής σαν να λέμε προθάλαμος των ΕΕΕΕΚ που θα καλύπτει τη χαμηλή λειτουργικότητα και που βάση προόδου του παιδιού θα κρίνεται η φοίτηση τους στο επόμενο πλαίσιο πράγμα το οποίο ήδη πραγματώνεται ως σε ένα βαθμό, χάρις στην καλή θέληση των υπεράριθμων από ανομοιογένεια περιπτώσεων που φοιτούν στο ΕΕΕΕΚ.

Η πραγματικότητα όμως πέρα από τα όποια διλλήματα και τα σκόπιμα τρεναρίσματα του χρόνου, είναι η στασιμότητα που υπάρχει όχι τόσο από τις ανεπάρκειες απ’ την πλευρά της πολιτείας, όσο η απουσία ενός οργανωμένου γονεϊκού κινήματος που θα διεκδικήσει συντονισμένα και δυναμικά τα «αυτονόητα».

Επιπλέον, η μετά ΕΕΕΕΚ εποχή παραμένει ασχεδίαστη, επιπόλαια και ανεύθυνα αγνοημένη, με την προστατευόμενη εργασία να καταποντίζεται κι αυτή μέσα στη λαίλαπα της κρίσης μίας ημιχρεωκοπημένης και αβέβαιης Ελλάδας.

Έτσι ο δήθεν κερδισμένος χρόνος των χρόνων που πέρασαν, χάνεται χωρίς στο διάστημα αυτό να έχει δοθεί η καλύτερη δυνατή λύση!