12162017Σαβ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Η Σύριγγα του Πάνα

Φύλλο 107 - Δεκέμβριος 2011

skitso 1

Σπουργίτες και Καλάμια

Στην Κίνα, για να προστατέψουν τη σοδειά όρισαν μια μέρα να βγουν όλοι μαζί με καλάμια και να μην αφήσουν τους σπουργίτες «σε χλωρό κλαρί».

Χωρίς να σκοτώνουν τους σπουργίτες, το διαρκές κυνηγητό είχε αποτέλεσμα να πεθάνουν εκατομμύρια πουλιά. Για την ιστορία, οι μεν σπουργίτες αποδεκατίστηκαν αλλά η σοδειά μειώθηκε (!) αφού οι σπουργίτες (και τα άλλα πουλάκια που πλήρωσαν τη νύφη μαζί τους) εκτός από τους σπόρους που έτρωγαν, έλεγχαν και τους πληθυσμούς των εντόμων.

Τι μου θύμισε αυτή την (κατά βάση οικολογική) ιστορία; Μα τι άλλο από τη θολούρα και τον κουρνιαχτό των δύο τελευταίων χρόνων. Τα υπαλληλάκια των αγορών επικεφαλής, επικουρούμενα από στρατό παπαγαλακιών των Μέσων Μαζικής Εξημέρωσης καβάλησαν τα καλαμάκια τους και μας ξελοΐζουν σα να είμαστε σπουργίτες.

Η μια κρίσιμη εβδομάδα διαδέχεται την άλλη, η μια κρίσιμη συνάντηση την άλλη εδώ και δυο χρόνια. Και όλα αυτά με αποτέλεσμα να έχουμε γίνει μια χώρα - πρεζόνι που περιμένει τη δόση της, δεχόμενοι και τον αντίστοιχο αναπόφευκτο εξευτελισμό. Τα μέτρα διάλυσης της κοινωνίας βαφτίζονται αναγκαιότητα και μονόδρομος. Όποιος δεν κρατάει καλαμάκι να καταχτυπά βαφτίζεται προδότης ή τουλάχιστον αφελής.

Ώπα! Είμαστε άνθρωποι ή σπουργίτες; Μήπως ως άνθρωποι θα έπρεπε να έχομε λίγο πιο πολύ μυαλό; Μήπως (αν και σιχαίνομαι τη θεώρηση της κρίσης ως ευκαιρίας) είναι όντως ευκαιρία αλλά από άλλη σκοπιά; Να βγούμε δηλαδή από τη μακαριότητα της καταναλωτικής πρέζας που μας είχαν ρίξει και να δούμε ότι αν εμείς δεν κάνομε κουμάντο στις δουλειές μας θα είμαστε πάντα από κάτω; Ότι η εκχώρηση του αυτεξούσιου, στο όνομα τη ησυχίας και της βόλεψής μας, δεν μπορεί παρά να οδηγεί σε σιδερένιες μπάλες με αλυσίδες στο πόδι μας;

Κοντέψανε να μας πείσουν ότι δεν παράγομε τίποτα, ότι είμαστε άχρηστοι, ότι δεν δουλεύομε, ότι μαζί τα φάγαμε, ότι όλοι είναι ίδιοι, ότι... Τι κοντέψανε δηλαδή, ακούω πολλούς που ακόμη κάτω από την επίδραση της πρέζας του καταναλωτισμού επαναλαμβάνουν τις περισπούδαστες πομφολυγώδεις κοινοτοπίες των ειδήσεων των 8.

Όποιος δε θέλει να τονε λαλούνε σαν το έχνος πρέπει να το δείξει κιόλας. Σήμερα, όχι αύριο. Τραβώντας και άλλους και όχι αφηνόμενος να παρασυρθεί από τους άλλους. Ας αφήσομε τις οθόνες που κάνουν τη δουλειά τους ανεμίζοντας καλαμάκια και να βγούμε έξω που ο αέρας είναι πιο φρέσκος.

 

Κουφοί, αρουραίοι, οχιές και φασίστες

Στη νότια Κρήτη υπάρχει ένα συγκρότημα νησιών: τα Κουφονήσια. Αναζητώντας την ετυμολογία του ονόματος, η εξήγηση ήταν ότι ζουν σε αυτά πολλοί αρουραίοι, μάστιγα για κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, που οι ντόπιοι ονομάζουν κουφούς. Πρόκειται για μια πανάρχαια συνήθεια - προκατάληψη σύμφωνα με την οποία η χρήση του ονόματος του «κακού» το προσκαλεί. Έτσι όταν θέλομε να αναφερθούμε στο «κακό» χρησιμοποιούμε ένα εναλλακτικό όνομα με μεγάλη προτίμηση σε κάτι που έχει σχέση με την ακοή (εδώ, κουφός) ώστε να μην προκαλέσομε το κακό μιλώντας για αυτό. Κατ’ αντιστοιχία, στην Κύπρο ονομάζουν την πολύ επικίνδυνη οχιά του νησιού «κουφή».

Από όλες τις επιθέσεις της εξουσίας, ξεχωρίζει η ξεδιάντροπη τοποθέτηση των νοσταλγών της χούντας σε υπουργικούς θώκους. Όχι γιατί θα ακολουθήσουν κάποια ιδιαίτερη πολιτική, αλλά διότι αναδεικνύονται σε ευυπόληπτους συνομιλητές, αυτοί που θεωρούν ότι η συνομιλία είναι προνόμιο που εξασκείται μεταξύ αυτών που έχουν ένα συγκεκριμένο πάχος πορτοφολιού και άνω. Με τους υπόλοιπους, οι συνομιλίες διαμείβονται με τσεκούρια, ρόπαλα, γκλόμπς, ή σε ειδυλλιακούς τόπους όπως η Μακρόνησος και ο Άη Στράτης...

Δημιουργείται πιο ευνοϊκό κλίμα για να ανθίσουν τα «λουλούδια» με τα ξυρισμένα κεφάλια, και να αποφασίσουν ότι οι συνομιλίες ήδη ξεκίνησαν. Στα Χανιά ειδικά, τα λουλούδια αυτά έχουν βρει μπόλικη κοπρά και φούντωσαν. Η σαπίλα που η εξουσία διαχέει ως φάρμακο δημιουργεί ιδανικές συνθήκες.

Μεγάλη ζημιά γίνεται όμως στα λύκεια, όπου η εικόνα του δυναμισμού και η άμεση υπόδειξη του Άλλου ως αιτίας κάθε κακού μολύνουν ύπουλα τη φυσική δίψα των κοπελιών για ζωή.

Ξαναγυρνώντας στην εισαγωγή, ενώ βλέπομε το φαινόμενο δεν μιλάμε για αυτό. Μισόλογα για βία στα σχολεία, μισόλογα για ρατσισμό και πολιτική ορθότητα περί της «δημοκρατίας» που μας χωρά όλους. Συχνά υποταγή ή γύρισμα του κεφαλιού από την άλλη, ή απλώς απαξιωτική αναφορά στο φαινόμενο, για να μην έρθομε σε επαφή με το κακό. Το ότι είναι πανάρχαια συνήθεια, δεν σημαίνει πως είναι και αποτελεσματική.

Οι φασίστες αποθρασύνονται όσο τους «βαφτίζομε» κουφούς. Θα λουφάξουν όμως στην πρώτη ένδειξη ότι σε αντίθεση με αυτούς, έχομε ραχοκοκκαλιά.