12142017Πεμ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Φασκόμηλο με Μέλι

Φύλλο 107 - Δεκέμβριος 2011

Η ευμάρεια είχε στομώσει τη σκέψη μας. Κάθε φωνή που προκαλούσε σκέψεις βίωνε το περιθώριο ή και τον περίγελο. Έμοιαζε με υπαρξιακή θεωρητική και ανώφελη αναζήτηση.

Ήρθε η κρίση και οι ασκοί της σκέψης άνοιξαν. Ξαμολήθηκαν θεμελιακά και θυελλώδη ερωτήματα . Σιγά σιγά η σιωπή των διανοουμένων αποκτά φωνή και ο λόγος-διάλογος  γίνεται όσο ποτέ αναγκαίος .

Μπήκαν και οι περιφρονημένοι θεωρητικοί ,οι καθηγητάδες ,οι επιστήμονες  στο σπήλαιο –όπως είναι ταγμένοι να κάνουν-για να μας δώσουν ένα «χέρι» να βγούμε στο φως .Που ήταν όλοι ετούτοι τόσον καιρό ; Ακούμε τη φωνή τους και αρχίζουμε να ακούμε και να αντιλαμβανόμαστε λαϊκισμούς και γελοιότητες που μας προσβάλουν .΄Ηρθαν καιροί που ο ακαδημαϊκός λόγος δεν είναι βαρετός μα ζωογόνος για όλους εκείνους που πνίγονται στα αδιέξοδα των οικονομικών επιλογών μας .Αυτό ίσως είναι κατάκτηση της κρίσης .Ήρθε η ώρα να μάθουμε ,να ακούσουμε εκείνους  που δεν γνωρίζαμε μέχρι χθες ,γιατί δεν πούλαγαν .Ήρθε η ώρα να ψάξουμε για να σταθούμε όρθιοι και περήφανοι. ΄Ηρθε η ώρα να κάνουμε πράξη το ελληνικό «Πάντα άγρυπνα /πάντα ανοιχτά τα μάτια της ψυχής».


Ποτέ άλλοτε δε διάβασα με τόσο πάθος αρχαία ελληνικά . Και γραμματική και συντακτικό μα πιο πολύ αρχαία ελληνική σκέψη .Ποτέ άλλοτε δεν ένοιωσα να πάλλεται έτσι ο λόγος αυτός .΄Ηταν τόσο αδιάφορος και ανιαρός ,σχεδόν πεθαμένος .Έτσι μου τον δίδαξαν ,έτσι  τον γεύτηκα. Αρχαίο… Σαραντάρισα λοιπόν. Διάβασα για να μπορώ να διεκδικώ την προσοχή των μαθητών μου ,για να μπορώ να μπλέκομαι στην πολιτική χωρίς να με τρώνε τα γρανάζια της , για να μπορώ να δώσω. Ξαφνικά άρχισα να βρίσκω καταφύγιο στη σκέψη του Θουκυδίδη ,του Πλάτωνα ,του Αριστοτέλη, στη διαλεκτική του Σωκράτη .Θέλω να ακούσω ,να ρωτήσω για να κατανοήσω ,για να προσεγγίσω όσο μου είναι μπορετό το ανθρώπινα, άρα πολιτικά, αληθινό . Ανασκάλεψα τους τραγικούς  ποιητές .  «Πολλά γεννούν το δέος ,το μέγα δέος ο άνθρωπος γεννά» έγραφε σε χορικό της Αντιγόνης ο Σοφοκλής . Μ΄ακολουθεί ετούτο . Να θαυμάζω μα και να φοβούμαι τους ανθρώπους .Ιδιαίτερα εκείνους που πλέκουνε την τύχη μας.


Αντιλαμβάνομαι το μέγα φταίχτη της πανανθρώπινης κατάντιας και σκέφτομαι το νησιώτη  έλληνα Παπαδιαμάντη .Τον είχε τόσο ξεκάθαρα ονομάσει  Πλουτοκρατία .Αποφάσισα για εννιά μήνες να ζήσω με τα Άπαντα και τις μελέτες για τον Παπαδιαμάντη και έμαθα να γελώ .Να ειρωνεύομαι την πραγματικότητα με ένα μειλίχιο χαμόγελο όπως μ΄έμαθε ο καθαρευουσιάνος …συγγραφέας των σχολικών βιβλίων. Εκείνος πίστευε πως τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει την μοίρα του ανθρώπου, εγώ τρέφω μιαν άλλη πίστη πιο ενεργητική ,μα χρησιμοποιώ τα όπλα που μου δίνει εκείνος  . Πίσω απ΄το μπουκάλι του κρασιού και τη μοναξιά αυτού του ηθογράφου όμως  είδα μιαν ακεραιότητα ,μιαν ήρεμη γνώση του κόσμου ... Μου ήταν άγνωστη μέχρι χθες η ευθύβολη πολιτική  ειρωνεία του  ή καλύτερα το μειδίαμα της  βαθιάς κατανόησης  της ελληνικής κοινωνίας .
συνεχίζεται