Προαιρετικά

Θεσμοί άμεσης δημοκρατίας

skitso 9

«Δεν ήθελα χρήματα και βιο, ήθελα σύνταμα δια την πατρίδα μου να κυβερνηθεί με νόμους και όχι με το έτζι θέλω».(Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη)

Έχει περάσει ένας μήνας-τη στιγμή που γράφω αυτές τις σκέψεις-από τη συγκρότηση της κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας», και νιώθω ότι η οργή και η αγανάκτηση του κόσμου έχει κοπάσει, ενώ η αντιλαϊκή πολιτική συνεχίζεται και επιπλέον στις Βρυξέλλες αποφάσισαν πανευρωπαϊκή λιτότητα μακράς διαρκείας. Σαν να ξεχάσαμε ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με το «έτζι θέλω» έκανε νόμο του κράτους το Μνημόνιο και το επέβαλε πραξικοπηματικά ακόμη και μέσα στο κοινοβούλιο. Σαν να ξεχάσαμε ότι με την εξασφάλιση κάθε καινούργιας δόσης έρχονται νέα δυσβάστακτα μέτρα για την πλειονότητα του ελληνικού λαού. Σαν να ξεχάσαμε ότι κάθε φορά που τα έσοδα του κράτους δεν είναι τα αναμενόμενα-αυτός ο κρατικός κορβανάς είναι σαν τον πίθο των Δαναϊδων-επιβάλλονται καινούργιοι φόροι. Σαν να ξεχάσαμε ότι συνεχίζονται σε βάρος μας το ψέμα, η υποκρισία, ο εμπαιγμός, η αδικία, οι προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, η ποδηγέτηση της σκέψης και της βούλησής μας, η βία των ισχυρών στους ασθενέστερους.

Τι άλλαξε προς το καλύτερο ένα μήνα μετά; Παρουσιάστηκαν, έστω και αχνά, κάποια ευοίωνα σημάδια στον ορίζοντα της καθημερινής μας ζωής και δεν το καταλάβαμε;Με ποια λογική η συνέχιση της ίδιας αδιέξοδης πολιτικής από τη σημερινή κυβέρνηση συνασπισμού δεν στερείται δημοκρατικής νομιμοποίησης; Ή ξεχάσαμε ότι στη χώρα μας ισχύει το «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού»; Γιατί είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για τα τρία κόμματα που σήμερα συμμετέχουν στη κυβέρνηση να εργαστούν κοπιωδώς και υπογείως για να δρομολογήσουν διαδικασίες για την επικράτηση εκείνου του συσχετισμού δυνάμεων στις επόμενες εκλογές- αν και όποτε γίνουν- από τον οποίο θα απουσιάζουν εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων, των εργαζομένων και των ευπαθών κοινωνικών ομάδων. Οι καθεστωτικές δυνάμεις του δικομματισμού άλλωστε έχουν γερά ερείσματα στον χρηματοοικονομικό τομέα, τη βιομηχανία, τον εφοπλιστικό κόσμο, τα ΜΜΕ και στελεχώνουν εκ περιτροπής νευραλγικές θέσεις του κράτους. Αυτό βέβαια που κινδυνεύουν να χάσουν είναι η λαϊκή βάση.

Αυτή η αναπαραγωγή των πολιτικών καθεστωτικών δυνάμεων είναι σχεδόν προβλέψιμο ότι θα συνεχιστεί όμως,  αν οι πολίτες εξακολουθήσουν να μην συμμετέχουν σε θεσμούς άμεσης δημοκρατίας, πιο ουσιαστικούς από το δημοψήφισμα, που είναι ο μόνος θεσμός άμεσης δημοκρατίας που προβλέπεται στο αστικό ελληνικό Σύνταγμα, και ο οποίος χρησιμοποιήθηκε από τον πρώην πρωθυπουργό ως εργαλείο μετατόπισης των προσωπικών πολιτικών ευθυνών του στις πλάτες στου λαού. Τέτοιοι θεσμοί είναι η λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία, η λαϊκή αρνησικυρία και η ανάκληση βουλευτών. Θεσμοί όμως που προϋποθέτουν υγιή πολιτική συνείδηση, δημοκρατικό ήθος, σωστή ενημέρωση, πλατιά κοινωνική και πολιτική αγωγή, πολιτική παιδεία και καλλιέργεια, μα πάνω απ’ όλα ανιδιοτελή αγάπη για τη χώρα μας και ανυστερόβουλο ενδιαφέρον για τις δημόσιες υποθέσεις.

Γι’ αυτό και το Σύνταγμά μας πρέπει να ξαναγραφτεί από τον λαό του. Να συγκληθεί Συντακτική Συνέλευση, να γραφτούν από την αρχή όλα τα άρθρα που αναφέρονται στην εκπροσώπηση του λαού και να επιχειρηθεί η υιοθέτηση του πολιτειακού πειράματος της Ισλανδίας, στην οποία απλοί πολίτες που δεν ανήκουν σε πολιτικά κόμματα(15 άνδρες και 10 γυναίκες), με απόλυτη διαφάνεια και πολιτική ευθύνη πολιτικών και πολιτών, ξαναγράφουν το σύνταγμά τους, αφού πρώτα ανάγκασαν σε παραίτηση την κυβέρνηση που θα τους έφερνε το Μνημόνιο και αποφάσισαν με δημοψήφισμα να μην πληρώσουν χρέη που οι ίδιοι δεν έχουν δημιουργήσει.

Οι υγιείς κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις αυτού του τόπου έχουν ηθική υποχρέωση, την ώρα που η αυταρχική Ευρώπη(Γερμανία κυρίως) με τις τελευταίες της αποφάσεις στραγγαλίζει τις αρχές της ευημερίας, της ισότητας και της δημοκρατίας, τις οποίες διακήρυττε ότι θα υπηρετήσει, και επιδίδεται σ’ έναν άκρατο και στενόμυαλο πολιτικό και οικονομικό εθνικισμό, να συγκρουστούν μετωπικά με τις αντιδραστικές κυρίαρχες οικονομικές και πολιτικές ελίτ και να αγωνιστούν ενωμένες για την υπέρβαση της πολιτικής κρίσης και την ενδυνάμωση των συμμετοχικών δημοκρατικών θεσμών σε εθνικό επίπεδο. Γιατί ο λαός είναι αυτός που πρέπει να αποφασίζει πώς θέλει να ζήσει.