12142017Πεμ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Στήλη Άλατος

Φύλλο 108 - Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2012

Αποδείξεις

Στη γιορτινή πόλη τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.
Στους δρόμους τα φώτα κρέμονται χαλαρά,
εξουθενωμένα.

Σαν να βρίσκονται στη βιτρίνα ενός χασάπη.
Στην επόμενη γωνία μας περιμένει το άπειρο.
Έχει τη μορφή ενός μεγάλου, βρεγμένου σκύλου
Για λίγο μας κοιτάει στα μάτια
Ύστερα χάνεται στο σκοτάδι, αφήνοντας ξανά
το αίνιγμα αυτού του κόσμου άλυτο.

Οι παιδικές μας οι φωνές δεν τρομάζουν πια κανέναν
κανένας δεν ανησυχεί, δεν θλίβεται.
Είμαστε άλλωστε μόνο παιδιά
που παίζουν το θάνατο.
Με πόση σοβαρότητα όμως.

Ας βγάλει κάποιος επιτέλους μια φωτογραφία
Ας απαθανατίσει τη σκοτεινιά της ψυχής μας
για να’ χουνε στοιχεία κι αποδείξεις,
για να’ χουν ντοκουμέντα αδιάσειστα,
ματωμένη τροφή
οι σαρκοφάγοι ιστορικοί του μέλλοντος.

Ο διασκεδαστής του πλήθους


Δεν μ’ ενδιαφέρει πια πως φτάσαμε ως εδώ.
Όλες αυτές οι ύβρεις, η λάσπη, οι συκοφαντίες.
Κάποτε πιστεύαμε ότι ο έρωτας θα σώσει τον κόσμο.
Τώρα κοιτάμε το φεγγάρι και δεν έχουμε τίποτα να πούμε.

Σαν εκείνες τις ρωσικές κούκλες,
σαν τα μαγικά κινέζικα κουτιά,
αναδιπλώνομαι στον εαυτό μου
σε όλο και μικρότερες εκδοχές,
ώσπου στο τέλος, μ’ ένα πλοπ ξαφνικό
δεν απομένει τίποτα από μένα πια.
Ωραίο μαγικό – δεν συμφωνείτε; –
για να διασκεδάσει τη θλίψη σας.

Οι λέξεις για τη θλίψη

Υπάρχουν λέξεις πολλές
για να εκφράσουν τη θλίψη.
Προχθές θυμήθηκα ξανά
τη συμβουλή της μάνας μου:
«Εσύ να κοιτάς μόνο τον εαυτό σου»
Σαν παιδί λοιπόν ,
στηνόμουν με τις ώρες μπροστά στον καθρέφτη
προσπαθώντας να ανακαλύψω
κάτι άξιο λόγου.
Συχνά δεν άντεχα και μ’ έπαιρνε ο ύπνος
Πάντα όμως είχα την αίσθηση
ότι το είδωλό μου ξαγρυπνούσε,
σαν να’  χε περισσότερες φιλοδοξίες
από μένα στη ζωή.

Έτσι κι αλλιώς, αγαπημένος γιος
ποτέ δεν έγινα.
Ούτε αγαπημένος άνδρας,
Δεν ακολούθησα λαμπρή σταδιοδρομία
στον αισθηματικό τομέα.
Που και που ξεπαγιάζω τα βράδια
ταΐζοντας κάτι άστεγα πουλιά,
κουκουλωμένος στην καμπαρντίνα του πατέρα μου


Τις νύχτες στο κρεβάτι
διαβάζω ιστορίες με χαρούμενο τέλος
συλλαβίζω δυνατά τις πιο όμορφες λέξεις,
γιατί η μοναξιά κάνει αντίλαλο
και προσποιούμαι πως κάποιος άλλος μου μιλάει.
Ειναι τόσο όμορφο να’ χει κανείς παρέα.

(Μια μέρα σκοπεύω
να τυλίξω την αιωνιότητα γύρω από το λαιμό μου
και να πηδήξω.)