12142017Πεμ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Με την Φωνή των Γονιών

Φύλλο 108 - Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2012

Φέτος η παγκόσμια ημέρα εορτασμού της 3ης Δεκεμβρίου βρήκε την αναπηρία κόψη του ξυραφιού μιας κρίσης που όλο και βαθαίνει, απειλώντας  τους πλέον ευάλωτους των ευάλωτων.

Τις οικογένειες των παιδιών με βαριές νοητικές αναπηρίες  εγκεφαλική παράλυση και αυτισμό , που είναι οι πρώτοι αποδέκτες  της έκρηξης αυτού του διεθνικού οικονομικοκοινωνικού ηφαιστείου.

Η αποσάθρωση  των δημόσιων πολιτικών στήριξης από τη μια και το ημιδιαλυμένο κράτος από την άλλη, έφτασαν στο σημείο οι προνοιακές μονάδες να αγωνίζονται έως εσχάτων να σταθούν στα πόδια τους και να μη βάλουν λουκέτο και δυστυχώς αυτή η εκδοχή  είναι η επικρατέστερη!

Τα ασφαλιστικά ταμεία και ο Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΠΥ), στο ρόλο  του μετέωρου βήματος του πελαργού λόγω στασιμότητας πληρωμών. Το παρόν κοινωνικό κράτος πρόνοιας σβήνει από το χάρτη και στη θέση του μπαίνει το κράτος αναλγησίας.

Το παρόν κράτος κατεδαφίζεται πωλούνται υλικά σε τιμή ευκαιρίας, για περάστε! Η κρίση είναι παντού και δεν μπορεί ούτε αυτή τη στήλη να αφήσει ανενόχλητη. Στο πνεύμα των εκδηλώσεων για την παγκόσμια ημέρα αναπηρίας κυριάρχησε η αγάπη, κυρίως ως αγορά και δράση φιλανθρωπίας παρά ως δρώμενο ευαισθητοποίησης ή δράση αποδοχής.

Ήτανε που ήτανε κι αυτή παραποιημένη ήρθε κι η κρίση και την αποτρέλανε κι έπιασε πάτο, τόση ρηχότητα πια βαλτώσαμε! Οι δηλώσεις και τα σλόγκαν της ημέρας που συνοδεύονταν ως είθισται με ευχολόγια δεν είχαν καθόλου δυναμική ούτε καν στο αυτί όπως μπήκαν έτσι βγήκαν. Σχεδόν αόρατα …

Ποιος της είδε τις ίσες ευκαιρίες και δεν τις φοβήθηκε, και ποιος βρήκε τα χαμένα δικαιώματα; Εδώ ο κόσμος χάνεται κι αλλού η γριά κεντούσε. Πάει και το κάτι που ήταν καλύτερο απ’ το τίποτα κοντεύει να χαθεί κι αυτό υποψήφιο στην καρμανιόλα για «το αναγκαίο καλό μας» πόσο ποια θα περικόψουμε για να μην περικοπούμε!

Η λιτότητα αυτή, αλλά και η νέα η ποιο φαρμακερή που έρχεται συρρικνώνει εκτός από τη ζωή μας, τις ελπίδες μας, την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά μας. Ιδού ο καινούργιος νόμος της επιβίωσης ράβε μπάλωνε ξήλωνε συρρικνώσου, οι συνεδρίες μια φορά πρέπει να προχωράνε, για να προχωράει και το παιδί.

Η μειονότητα της διαφορετικότητας δοκιμάζεται όσο ποτέ αντιστέκεται σθεναρά προσπαθώντας να μη χάσει τα λίγα κεκτημένα της, η κοινωνία μας χρωστάει, δεν της χρωστάμε …

Ποιοί είναι αυτοί που ορίζουν το μέλλον των δικών μας παιδιών; Πως καταντήσαμε να ανοίγει ο κάθε Ευρωπαίος έτσι ξεδιάντροπα τον Καιάδα και να κατακρημνίζει την ένταξη, την συμπόρευση, την αξιοπρέπεια την ισότητα και την προοπτική.

Είναι ανάγκη, όσο ποτέ άλλοτε, να αναπτύξουμε άμυνες, να διαχειριστούμε ΕΜΕΣ τις τύχες των παιδιών μας ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ. Να αφήσουμε κατά μέρος την αδιαφορία, τις διαφορές, τις αποστάσεις, τις αντιστάσεις, τον ατομισμό, τις εμμονές στην απελπισία, τον άκαμπτο εγωισμό, την εσωστρέφεια των κόμπλεξ και να κάνουμε την ΥΠΕΡΒΑΣΗ!

Επιτέλους, να επικοινωνήσουμε να συντονιστούμε, να συσπειρωθούμε, να συνεργαστούμε, για να μην καταποντιστούμε.

Δεν μας παίρνει ο χρόνος για άλλες σχιζοφρένειες να ενωθούμε σε μια δυνατή γροθιά αλληλεγγύης που άξονα της θα έχει την αλληλοβοήθεια μεταξύ μας, αυτή θα μας σώσει.


Καλή χρονιά!