12112017Δευ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Από Μήνα σε Μήνα

Φύλλο 108 - Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2012

skitso 3-2

Το ελαιόλαδο, εμείς και οι άλλοι...

Eντυπωσιακή άνοδο κατέγραψαν το 2010 οι εξαγωγές ελαιολάδου από την Ελλάδα στη Ρωσία, καθώς τόσο οι εξαγωγές όσο και το μερίδιο της χώρας μας επί του συνόλου αυξήθηκαν κατά 134,1% και 8,8% αντίστοιχα.

Αυτό προκύπτει από ενημερωτικό έγγραφο της πρεσβείας μας, στο οποίο υπογραμμίζεται ότι "θέτοντας κατά μέρος την όποια ποιοτική διαφοροποίηση του προϊόντος μεταξύ των χωρών που εξάγουν προς τη Ρωσία και διαιρώντας απλά τη συνολική αξία των εξαγωγών προς ποσότητα για κάθε χώρα, προκύπτει αβίαστα ότι το λάδι από τη χώρα μας είναι το ακριβότερο όλων". Καλή μεν η είδηση, αλλά η Ισπανία ελέγχει περί το 50% της ρωσικής αγοράς μέσω και της δικής της ιταλικής φίρμα Bertolli. Και αυτό συνέβη τα τελευταία 10 χρόνια όταν ο ισπανικός αγροτικός τομέας έβαλε στόχους και κατάφερε να ηγηθεί στην παγκόσμια αγορά εκμεταλλευόμενος μέσω της ιταλικής θυγατρικής μεγάλες ποσότητες χύμα λαδιού από την Ελλάδα.
Όπως αναφέρουν στελέχη της ελληνικής πρεσβείας, σημαντικό ρόλο για την προώθηση ελαιολάδου στη ρωσική αγορά, μετά την επιλογή ενός προϊόντος από συγκεκριμένα σούπερ-μάρκετ, παίζει η διαφήμιση του προϊόντος κι αυτό φαίνεται από το μερίδιο που κατέχουν στην αγορά τα προϊόντα ελαιολάδου προελεύσεως Ισπανίας και Ιταλίας. Οι συγκεκριμένες εταιρείες έχουν επενδύσει σημαντικά κεφάλαια για διαφήμιση στην τηλεόραση (εξαγοράζοντας π.χ. ώρα σε τηλεοπτικές εκπομπές μαγειρικής), στον Τύπο ή σε δημόσιους χώρους. Λαμβάνοντας, επίσης, υπόψη την κοινή θρησκεία και τον ρόλο που παίζει η Ορθοδοξία, σημειώνεται ότι θα πρέπει να αναληφθούν σχετικές πρωτοβουλίες για προσέγγιση της Ορθόδοξης Ρωσικής Εκκλησίας, μέσω της οποίας θα μπορούσε να προωθηθεί η αξία του ελληνικού ελαιολάδου. Άντε τώρα να ζητήσουμε χάρη από τον Εφραίμ!
Δ.Χ.


Επιστροφή στο θεσμό της οικογένειας

Επιστροφή στον θεσμό της οικογένειας ή επιστροφή απλά στην οικογένεια; Το ερώτημα αυτό έχει έναν αμείληκτο χαρακτήρα μιας και γνωρίζουμε όλοι καλά ότι οι νέοι στην Ελλάδα δεν έχουν πια τη δυαντότητα να ζήσουν, τουλάχιστον προς το παρόν και προς το άμεσο μέλλον, μόνοι τους. Η έλειψη σταθερής εργασίας και μιας στοιχειωδώς ασφαλούς ζωής τους αναγκάζει να επιστρέψουν στην αγκαλιά του μπαμπά και της μαμάς υπό την έννοια της παραμονής ή και της επιστροφής στο πατρογονικό σπίτι. Μερικοί θεωρούν ότι με αυτόν τον τρόπο δυναμώνει και πάλι ο θεσμός της οικογένειας άρα ισχυροποιείται και ο κοινωνικός ιστός. Όμως, είναι έτσι; Αν λάβουμε υπόψη μας τα ζευγάρια που δεν καταλήγουν σε διαζύγιο για οικονομικούς και μόνο λόγους θα τολμούσαμε ποτέ να εξάγουμε το συμπέρασμα ότι ισχυροποιείται ο θεσμός του γάμου; Θα αυτογελοιοποιούμασταν, προφανώς. Έτσι και τώρα. Μπορεί, εν μέρει, να αποκτά αξία ο θεσμός της οικογένειας ξανά μιας και έχει απωλέσει την τιμή του αρκετά και στη δική μας τη χώρα, αλλά δεν παύει να γίνεται από ανάγκη, αυτή είναι η αλήθεια. Δεν το υποτιμούμε καθόλου, ούτε και υποστηρίζουμε ότι υπάρχει κάποιο είδος υποκρισίας ή συμφέροντος από πίσω. Έτσι κι αλλιώς οι Μεσογειακοί λαοί έχουν ψηλά στις παραδόσεις τους το θεσμό της οικογένειας. Σε καμία περίπτωση δεν υποβιβάζουμε την αξία του γεγονότος αλλά ας μην φτάνουμε στο σημείο να λέμε ότι η οικογένεια αναβιώνει ξανά στην Ελλάδα, σύμφωνα τουλάχιστον με μερικούς αρθρογράφους που ψάχνουν απεγνωσμένα για καλά νέα (κι εμείς το ίδιο κάνουμε). Εξάλλου το να μένουν κάποιοι άνθρωποι κάτω από την ίδια στέγη, από ανάγκη και μόνο, μάλλον κατάρα είναι παρά ευχή. Οι Ιάπωνες λεέν ότι για να καταλάβεις το επίπεδο πολιτισμού μιας κοινωνίας πρέπει να κοιτάξεις πώς φέρεται στους γέρους της. Η δική μας κοινωνία τι έχει να δείξει;

Α.Π.

Η ΠΑΡΆΝΟΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ


Είναι κοινός τόπος πλέον οι αναφορές που κάνουν λόγο για το κατά πόσον έχουν επαφή με την πραγματικότητα αυτοί οι άνθρωποι - τέρατα που οδήγησαν το λαό στον ευτελισμό και στην ταπείνωση. Πρόκειται για ανθρώπους που είτε είναι συνειδητοί προδότες, είτε είναι αλαζόνες, είτε ηλίθιοι, είτε παρανοοικοί. Ένα όμως είναι βέβαιο: ότι κανείς τους δεν θα πάρει συγχώρεση. Μπορεί να βάφονται με eye-liner, μπορεί να είναι τερατωδώς προκλητικά χονδροί, μπορεί να είναι κυρίες που παράγουν εξυπηρετήσεις και να δηλώνουν πως δεν είχαν διαβάσει, μπορεί να είναι δειλοί που κλαίνε και οδύρονται επειδή δέχθηκαν απειλές κατά της ζωής τους για να ψηφίσουν το Μνημόνιο, μπορεί ... μπορεί ... μπορεί ... Νομίζω ότι ο σεισμός ρίχνει απότομα το τείχος που μας χωρίζει από τα καμαρίνια τους όπου διαπράτονται ανομολόγητες πράξεις παράνοιας. Αυτός ο ελεεινός θίασος αυτού του συστήματος, που αποτελείται εν πολλοίς από κατακάθια της κοινωνίας μας οργίαζε στα καμαρίνια του με διάφορους τρόπους. Ακόμα και οι ψυχίατροι θα σήκωναν τα χέρια ψηλά. Πριν από 2 χρόνια θα φάνταζε αδιανόητη μια τέτοια εικόνα. Αν κάποιος την περιέγραφε θα τον έλεγαν στην καλύτερη περίπτωση "γραφικό". Μου έρχονται στο νου οι εικόνες από ταινίες που περιγράφουν την οργιώδη ζωή των Ρωμαίων αυτοκρατόρων και των αυλικών τους. Κι όπως ο Νέρωνας έβαλε φωτιά στην ίδια του την πόλη έτσι και αυτοί οι κρετίνοι που είναι γαντζωμένοι με νύχια και με δόντια σε αυτό που λέγεται "εξουσία" προτιμούν να κάψουν και να στείλουν στο διάολο και στα χέρια του κατακτητή τον καθένα από εμάς κι από τα παιδιά μας για να μην χάσουν τα προνόμιά τους. Μα να ΄στε σίγουροι πως όποιος τους ξαναψηφίσει απ΄τα παιδιά του και τα παιδιά μας θα το βρει... Μου είναι αδιανόητο να δεχθώ πια ότι στα πλαίσια της "δημοκρατίας" θα μας στείλουν κάποιοι στο εκτελεστικό απόσπασμα...
Α.Π.


Καλύτερα ψυχάκηδες παρά ψυχάρηδες

Θυμάμαι πως όταν ήμουν έφηβος και άρχιζα να μπαίνω σιγά σιγά να αντιλαμβάνομαι αυτό που λέμε "πολιτικές εξελίξεις" ένας σημαντικότατος παράγοντας διαμόρφωσης της άποψής μας ήταν οι εφημερίδες. Η οικογένειά μου δεν παρέλειπε ούτε μία μέρα σχεδόν να αγοράσει εφημερίδα και εγώ φρόντιζα να την επισκεφτώ χαζεύοντας την και μερικές φορές διαβάζοντάς την συστηματικά από τα 14 μου περίπου. Θυμάμαι πως μία από τις φορές που μπήκε στο σπίτι μας εφημερίδα του συγκροτήματος Λαμπράκη ο πατέρας μου μού είπε: "να ξέρεις πως ο Λαμπράκης εδώ και δεκαετίες ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις στην Ελλάδα. Αυτός κυβερνά. Ο,τι γράψουν οι εφημερίδες του, όποιον υποστηρίξουν πολιιτκά, αυτός και θα είναι ο επόμενος αρχηγός". Δεν κατάλαβα και πολλά τότε αλλά τα λόγια δεν τα ξέχασα. Λόγια που επιβεβαιώθηκαν πολλές φορές κα δη πρόσφατα με τον πιο χυδαίο και αποκαλυπτικό τρόπο. Οι άνθρωποι του συγκροτήματος του ΔΟΛ με προεξάρχοντα τον Σταύρο Ψυχάρη πολιτικό διοικητή του Αγίου Όρους (πού να φτύσουμε πια;) και πολιτικό διοικητή όλων μας αποτελούσαν μια πανίσχυρη ομάδα που έλυνε κι έδενε στην Ελληνική δημοκρατία μας (παρεμπιπτόντως, σε κάτι ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες δημοκρατίες, γι αυτό φαίνεται την ονόμασαν "ελληνική", συνεπαίρενε προ 25ετίας ο Χάρρυ Κλυνν). Είναι απορίας άξιον αν θα μεταβληθεί και πότε η νοοτροπία αυτή. Αν ... λέω ... αν αύριο το πρωί μας χαρίζονταν όλα τα χρέη και μας δίνονταν κι άλλα τόσο για να ξεκινήσουμε ξανά, θα γινόμασταν μια άλλη κοινωνία χωρίς ... "Ψυχάρηδες"; Ας αναλογιστούμε το ερώτημα αυτό γιατί έχει να κάνει με τα μαθήματα που παίρνομε ως κοινωνία που κατακρημνίζεται πολιτικά και συνειδησιακά. Αν κάποιος ή κάτι μας δώσει μια ελπίδα, μια παρηγοριά, ένα χέρι βοηθείας, θα του το δαγκώσουμε; Είμαστε τόσο χαμηλά στο σύνολό μας; Ή είμαστε πλεόν ώριμοι με συνείδηση αλληλεγγύης του ενός απέναντι στον άλλον; Θα γεννιούνται πάντα κάποιοι "Ψυχάρηδες" (και άλλοι που διαθέτουν γνωστά επίθετα της ιδιαίτερης πατρίδας μας αλλά δεν τα αναφέρω για να μην πουν δα ότι προδίδω και τον τόπο μουσε δύσκολες ώρες) ή κάτι αλλάζει; Δεν έχει ουσία ο προβληματισμός αυτός;
Α.Π.