12162017Σαβ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Αιρετικές Ιστορίες

Τεχνοκρατία και Δημοκρατία

petrakis 7

«Όλοι μας, ο καθένας, έχει δικαίωμα στην άποψη για αποφάσεις που αφορούν τη ζωή του και για τις οποίες δεν δικαιούται να έχει το μονοπώλιο καμία αυθεντία».

(Από το σημείωμα του οικονομολόγου Γιάννη Βαρουφάκη στην εισαγωγή του βιβλίου του «Κρίσης Λεξιλόγιο, Οι οικονομικοί όροι που μας καταδυναστεύουν, εκδόσεις Ποταμός)

Στο λεξικό του Γ.Μπαμπινιώτη η έννοια ‘τεχνοκρατία’ ορίζεται ως η θεωρία που υποστηρίζει ότι η διαχείριση της οικονομίας και ολόκληρου του κοινωνικού συστήματος πρέπει να γίνεται από ειδικούς επιστήμονες και γνώστες της τεχνολογίας. Ο ορισμός της έννοιας είναι αποχρωματισμένος από αρνητικά στοιχεία. Στο λήμμα ‘τεχνοκράτης’ όμως αναφέρεται ότι είναι ο επιστήμονας ή ο πολιτικός(ή δημόσιος λειτουργός κατά το λεξικό του Τεγόπουλου-Φυτράκη) που κατά την άσκηση του έργου του δίνει έμφαση στις τεχνικές απαιτήσεις ή εφαρμογές και λιγότερο στον ανθρώπινο παράγοντα. Σύμφωνα με τη μαρξιστική θεωρία οι τεχνοκράτες είναι ουσιαστικά «βαλέδες» του μεγάλου κεφαλαίου. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι περισσότεροι είναι τραπεζίτες.

Είναι γεγονός ότι η επιστημονική και τεχνική πρόοδος και η παγκοσμιοποιημένη οικονομία διαμόρφωσαν σύνθετες και πολύπλοκες οικονομικές και κοινωνικές δομές και αντίστοιχα προβλήματα, των οποίων η διαχείριση απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις. Οι τεχνοκράτες  έρχονται να δώσουν λύσεις αποτελεσματικές, αγνοώντας όμως τον ανθρώπινο παράγοντα. Για παράδειγμα, για το ενεργειακό πρόβλημα του πλανήτη επιστρατεύτηκε για την επίλυσή του η υψηλή τεχνολογία των πυρηνικών αντιδραστήρων. Η μελέτη και η εγκατάσταση ενός πυρηνικού σταθμού είναι καθαρά υπόθεση τεχνοκρατών, γιατί πρόκειται για μια οικονομική επένδυση. Η επιλογή όμως για την εγκατάσταση ή όχι της επένδυσης αυτής είναι απόφαση πολιτική και κοινωνική. Τον τεχνοκράτη τον ενδιαφέρουν μόνο  τα δεδομένα και οι απαιτήσεις της οικονομίας και όχι οι αρνητικές συνέπειες που θα επιφέρει η επένδυση αυτή στην κοινωνία, στον άνθρωπο και το φυσικό περιβάλλον. Άλλο παράδειγμα:Στη χώρα μας οι απολύσεις  στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα-και κάθε μέτρο που λαμβάνεται στο πλαίσιο των δανειακών συμβάσεων- επιβάλλονται από ένα στυγνό οικονομικό ορθολογισμό. Οι εργαζόμενοι δεν θα είναι παραγωγικοί λόγω των δραματικών περικοπών που υφίστανται, γι’ αυτό πρέπει να απολυθούν. Η επανεπένδυση στο ανθρώπινο δυναμικό είναι χρονοβόρα και μη αποτελεσματική σύμφωνα με την τεχνοκρατική θεώρηση.

Προσέξτε τους πολιτικούς κάθε φορά που ανακοινώνουν τα δυσβάσταχτα μέτρα. Αναγνωρίζουν, και το δηλώνουν «ευθαρσώς», ότι αυτά είναι σκληρά και άδικα για τους πολίτες και την κοινωνία, αλλά δεν τους απασχολεί. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι μόνο να «βγουν τα νούμερα». Ο Μόντι στην Ιταλία δήλωσε ότι οι νέοι πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι θα είναι εργασιακά επισφαλείς, για να μην «πλήττονται από τη μονοτονία»!!!  Το πολιτικό και ηθικό αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη που διασφάλιζε το κοινωνικό κράτος  στις δημοκρατίες καταρρέει υπό το βάρος  της πίεσης των τεχνοκρατών. Το κύριο πρόταγμα του σοσιαλισμού για οργάνωση της κοινωνίας με βάση την αρχή της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής ισότητας βάλλεται εκ των έσω. Ο τεχνοκράτης πολιτικός πιστεύει μόνο στην ιδεολογία της «αποτελεσματικότητας» και ας πλασσάρεται για σοσιαλιστής.

Στη χώρα μας τα δύο τελευταία χρόνια η νομοθετική πρωτοβουλία έχει περιέλθει απροκάλυπτα και κυνικά στα λόμπι των τεχνοκρατών της Ευρώπης και η νομοθετική εξουσία δεν ασκείται από το εθνικό κοινοβούλιο. Οι τεχνοκράτες δεν αντικαθιστούν τους πολιτικούς, αλλά είναι αυτοί που θέτουν τους πολιτικούς στόχους και τα μέτρα με τα οποία αυτοί θα υλοποιηθούν χωρίς να έχουν ανάγκη την πολιτική και κοινωνική συναίνεση ή να σκέφτονται το λεγόμενο πολιτικό κόστος. Γι’ αυτό επιλέχτηκε και ο κ.Παπαδήμος και χρίστηκε-χωρίς τις ευλογίες του ελληνικού λαού-πρωθυπουργός στην κυβέρνηση συνεργασίας.  Οι επαγγελματίες πολιτικοί, αφού κατάφεραν να αλώσουν τις συνειδήσεις των πολιτών με τα δημαγωγικά τους τεχνάσματα και να τους αποξενώσουν από ό,τι διαμορφώνει και καθορίζει την τύχη της κοινωνίας τους και της ίδιας τους της ζωής, τους παραδίδουν σήμερα στα χέρια των τεχνοκρατών, για να τους «εξειδικεύσουν» οι τελευταίοι στην ανεργία, την ανέχεια, την εξαθλίωση.

Σε μια δημοκρατία όμως το δικαίωμα στο διάλογο και στην άποψη για αποφάσεις που αφορούν τη ζωή των πολιτών είναι αδιαπραγμάτευτο.