Διάφορα

Panem et Circenses

Γράφει η Ειρήνη Κίτσου

Συνειδητοποίησα ότι η ανθρώπινη ψυχή τρέφεται με μιζέρια, οπότε είναι εύλογο να αναρωτιέται κανείς πόσο εύστοχο είναι να χειραγωγήσεις έναν λαό ανάλογα με την τροφή του δίνεις.

Η χώρα μου θρέφει νέους και ατυχείς ανθρώπους. Ωστόσο, δεν γνωρίζω αν είμαστε ατυχείς από άγνοια ή από επιλογή. Είμαστε κύνες! Θύματα ενός κόσμου με πλαστικά κόκκαλα. Ο κόσμος έμαθε να ζυγίζει τη δυστυχία και το μέλλον των ανθρώπων ανάλογα με την οικονομική τους επιφάνεια.

Παραδώσαμε την εθνική μας κυριαρχία για χάρη του υλισμού, μα ακόμα και τώρα δεν έχουμε αντιληφθεί τις ευθύνες που κουβαλάμε. Έγινε ένα με το γενετικό μας υλικό η λογική του αριβιστή και του διεφθαρμένου ως μέσο επιβίωσης. Εκτελέσαμε στο ένα μέτρο την αλληλεγγύη. Περηφανευόμαστε ότι η λέξη φιλότιμο είναι ελληνική, αλλά ξεχάσαμε την ύπαρξή της.

Είναι τυχαίο που η πολιτική άνοδος ακραίων καθεστώτων στηρίχθηκε σε προγενέστερη απαξίωση και στον ευτελισμό κάθε ηθικού θεσμού; Δεν υπονοώ τίποτα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι σκοπός δεν είναι μονάχα να αντιδράς, αλλά να το κάνεις για τους σωστούς λόγους. Αν η πενία σε οδηγεί σε αντίδραση, τότε φαντάσου πόσο εύκολα θα δώσεις γη και ύδωρ μέσα στην απελπισία σου στον καθένα που θα δηλώσει μεσσίας σου.

Το εύκολο χρήμα είναι η κύρια αιτία του υπερδανεισμού. Όταν ένας επενδυτής πιστεύει πως μπορεί να βγάλει κέρδος 100% ετησίως δανειζόμενος με επιτόκιο 6%, θα δελεασθεί να δανειστεί, να επενδύσει και να κερδοσκοπήσει με τα χρήματα αυτά. Αυτός ήταν και ο πρωτεύων παράγοντας που οδήγησε στην Παγκόσμια Οικονομική Ύφεση του 1929.

Εφευρέσεις και τεχνολογικές βελτιώσεις δημιούργησαν τεράστιες επενδυτικές ευκαιρίες, οδηγώντας σε μεγάλα χρέη (Οποιαδήποτε ομοιότητα με σύγχρονες καταστάσεις είναι εντελώς… συμπτωματική. Την τρέμω την εξαθλίωση του «τότε»). Και το χρέος είναι ένα από τα πιο έξυπνα μοντέλα για την κοινωνική χειραγώγηση, το οποίο οδηγεί στη μιζέρια και αυτή με τη σειρά της είτε σε νωθρότητα είτε σε όχλους που ελπίζουν σε μια σύγχρονη απόδοση άρτου και θεαμάτων.

Ο πατερναλισμός είναι φαινόμενο της εποχής μαζί με ότι αυτός κουβαλάει. Κυρίως λογοκρισία και έλλειψη αυτοπεποίθησης. Ο πρώτος παίρνει μορφές τόσο παραδοσιακές όπως το χρήμα, η θρησκεία, η εξουσία, το χρέος όσο και σύγχρονες όπως η ACTA, μια διεθνής συμφωνία που για καθαρά εμπορικούς λόγους νομιμοποιεί τον έλεγχο της προσωπικής ζωής του ατόμου. Κι όλο σιγουρεύομαι ότι η βία ξεγέννησε το ανθρώπινο είδος.

Η κηδεμονία είναι σύμφυτο ελάττωμα των ανθρώπων και θα υπάρχει όσο υπάρχει η πεποίθηση ότι υπάρχουν άτομα που δεν είναι ικανά να διαχειριστούν την ελευθερία τους. Το άτομο είναι κυρίαρχο πάνω στον εαυτό του, πάνω στο σώμα του και στο μυαλό του, σωστά;

Κακά τα ψέματα, είμαστε ένας λαός λίγο απαίδευτος, λίγο κουτοπόνηρος, λίγο αλαζονικός και λίγο συναισθηματικός. Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια παμπάλαια και πετυχημένη τεχνική προκειμένου να προκληθεί σύγχυση στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Ωστόσο, δεν αποποιούμαι το μερίδιο ευθύνης που μου αναλογεί για την κατάσταση που βρίσκεται η χώρα μου, όπως περιμένω να μην αποποιηθεί μερίδιο ευθύνης και κανείς άλλος. Να μην ξεχάσουμε ποτέ τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη:

 

«Ν' αγαπάς την ευθύνη.

Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης.

Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.»


Ζω ένα πανεθνικό κακόγουστο πάρτυ, ένα πλήρως λειτουργικό θέατρο του παραλόγου, όπου ο εντυπωσιασμός έγινε κουλτούρα, το ιδεώδες κατάντησε μια κενή λέξη και ο στομφώδης λόγος έγινε συνήθεια.

Ελπίζω σε μια κοινωνική αναγέννηση μέσα από μια ικανή ηγεσία που αποπνέει έμπνευση τόσο για την ίδια όσο και για τη χώρα.

Αξίζει να σκεφτούμε το λόγο για τον οποίο το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να αυτοεξελιχθεί σε εθνικά επαρκή μηχανισμό κοινωνικής εξέλιξης – για να μην πω ότι συνεχίζει να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την πτώση της οικονομικής, πνευματικής και πολιτιστικής παραγωγικής δυναμικής στα κράσπεδα της χυδαιότητας και της ανυπαρξίας.