Το Περιβόλι του Τρελού

Η πίτα (δεν έμεινε) ολόκληρη κι ο σκύλος (δεν θα είναι πια) χορτάτος

petrakis 8

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, το 68% των Γερμανών πολιτών δεν έδειχναν να πείθονται διόλου από τις προσπάθειες,  τις θυσίες, ούτε καν από τις θετικές προθέσεις των Ελλήνων για επίλυση του Εθνικού, Ευρωπαϊκού και κατ’ επέκταση, του Διεθνούς Οικονομικού προβλήματος.

Αντίθετα, θεωρούσαν, για μια ακόμα φορά, ότι οι Έλληνες κοροϊδεύουν, υπεκφεύγουν και παρουσιάζονται αναντίστοιχοι της κρισιμότητας της κατάστασης. Ακόμα ένα 20% δήλωνε πεπεισμένο  ότι η αποχώρηση της Ελλάδας από το Ευρώ δεν πρόκειται να θίξει ιδιαίτερα το ενιαίο νόμισμα. \

 

Το χειρότερο από όλα είναι ότι ακόμα και στις off camera συζητήσεις τους, το ίδιο υποστηρίζουν. Το τί πιστεύουν οι Έλληνες το ξέρετε καλύτερα από εμένα. Πολύ κακά σημάδια αυτά. Όταν δυο πλευρές έχουν τέτοια «απόσταση» στις μεταξύ τους απόψεις, θεωρώντας ότι καθένας από την σκοπιά του έχει απόλυτο δίκιο, το διαζύγιο – αν τελικά βγει – δεν θα ‘ναι συναινετικό, θα ‘ναι υπέρ του ισχυρού.

 

Την ίδια στιγμή που οι Έλληνες ακόνιζαν, στο Σύνταγμα, τα μαχαίρια των αντιδράσεων, ο Σόρος από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού δήλωνε ότι η Ελλάδα αποτελεί μια «άρρωστη κατάσταση», λάθος αντιμετωπιζόμενη από την Ευρώπη και ότι η καταστροφή θα αποφευχθεί, αλλά ο -εξαιτίας της- κίνδυνος για το Ευρώ δεν πρόκειται να εξαλειφθεί. Επίσης κακά σημάδια αυτά. Κάποιοι συνεχίζουν να τραβούν το γαϊτανάκι της αποσταθεροποίησης, πορευμένοι στο δρόμο που έχουν ξεκινήσει εδώ και καιρό. Ίσως, αυτή η περιπέτεια να μην ολοκληρωθεί με την ψήφιση - και μόνο- του Μνημονίου 2. Αλί!

 

Ξαναγυρνώντας πίσω στο «κλεινόν άστυ», οι διεργασίες στο ελληνικό πολιτικό σύστημα αναδύουν μια έντονη μυρωδιά σήψης. Οι πολιτικοί αρχηγοί, καθένας από την πλευρά του, παίζουν στην σκακιέρα τα «ανοίγματά» τους. Όμως, πριν την απαραίτητη κριτική στάση απέναντί τους, αξίζει να σταθούμε στο σοβαρό έλλειμμα της ίδιας της πολιτειακής συνοχής που υφίσταται. Η κυβέρνηση αυτή - κι ο Πρωθυπουργός κατ’ επέκταση - δεν είχαν ποτέ την λαϊκή νομιμοποίηση, όμως το γνωρίζαμε αυτό από την αρχή. Πλάι σ’ αυτό το δεδομένο μειονέκτημα, τοποθετήσαμε το πλεονέκτημα της διευθέτησης της νέας δανειακής σύμβασης και κρίναμε ποιο πληροί τις προϋποθέσεις του «μη χείρον βέλτιστον». Τώρα, παράλληλα με τα θετικά, ήρθε η ώρα αποπληρωμής και των αρνητικών. Δυστυχώς τώρα, στο πιο πολυμελές υπουργικό συμβούλιο της μεταπολίτευσης, θα δούμε τις μεγαλύτερες απουσίες. Ποιός θα διατηρήσει την κοινωνική συνοχή, την ασφάλεια, τις περιουσίες, τη συνέχεια του κράτους; Η αυτονόητη αδυναμία του πρωθυπουργού σε μια σειρά θέματα Πολιτείας θα μεγιστοποιηθεί από την ανεξέλεγκτη ανεπάρκεια κάποιων κυβερνητικών παραγόντων και εκτός από το λαϊκό, θα μας λείπει και το πολιτικό κομμάτι νομιμοποίησης. Οι εκλογές θα ‘πρεπε να γίνουν χθες αλλά, με ποιους;

 

Θα ξεκινήσω με κείνον που παραβιάζει κατάφορα την αρχή, «ο αρχηγός είναι εκείνος που κρατάει την παράταξη». Δεν θα πω ότι έχει ασαφή άποψη, σαφώς στηρίζει τη νέα δανειακή σύμβαση, εντούτοις, μου θυμίζει και πάλι τον φοβητσιάρη κύριο από τους 10 μικρούς Μήτσους που έκανε τις ασκήσεις θάρρους. Είναι βέβαιο ότι έχει διάθεση υπερψήφισης των μέτρων γιατί διαφορετικά θα ακυρωθούν οι δικές του, έως σήμερα, «προσπάθειες», αλλά η τακτική του «ένα βήμα μπρος και δύο πίσω» θα είναι και πάλι το ευαγγέλιό του. Αυτή η πολιτική τρεμούλα και το μοντέλο του χάους, που θα επιλέξει για μια ακόμα φορά, θα έχει ως αποτέλεσμα να αμφισβητηθεί από τους ίδιους τους διαγραφέντες του, οι οποίοι θα υποστηρίζουν ότι αυτός διέγραψε τον εαυτό του από το κόμμα και ότι αυτοί οι ίδιοι οι απομακρυνθέντες είναι πλέον το ΠΑΣΟΚ. Απίστευτο μπέρδεμα με το ποιοι είμαστε εμείς και ποιοι είναι οι άλλοι, στο, μέχρι πρότινος, κυβερνόν κόμμα. Πώς να συνηθίσεις το ανεξάρτητος, Χάρη;

 

Ο δεύτερος είναι ο «κωλοτούμπας». Το επιδίωξε να του μείνει ο χαρακτηρισμός, τώρα νομίζω ότι τον κέρδισε με την αξία του. Το «παρορμητικός», συχνά «παραληρηματικός», τώρα πλέον μοιάζουν επιεικείς χαρακτηρισμοί. Μπήκε στην κυβέρνηση για να ικανοποιήσει τις ηγεμονικές ορέξεις του, όμως στη συνέχεια, είδε το μαγαζί του να συρρικνώνεται σε βαθμό απορρόφησης από το μεγάλο δεξιό αδελφό. Εκεί, εκτός από τους έξωθεν τριγμούς άρχισαν και οι έσωθεν, του Μάκη και του… Αδώνιδος. Άλλο που δεν ήθελαν κι αυτοί, η κωλοτούμπα του μέσα – έξω αποτέλεσε το άριστο δεκανίκι για τα πρωτοκλασάτα στελέχη και η κομματική γραμμή «δεν ψηφίζω τα μέτρα», που επέλεξε ο αρχηγός, ήταν εξαιρετικά εύκολη κόκκινη γραμμή για την παγιδευμένη πλέον βοϊδοκεφαλή. Οι παραιτηθέντες υπουργοί κάθισαν αναπαυτικά στα πίσω έδρανα, που μάλλον θα διατηρήσουν και στο μέλλον πιθανότατα, στη νέα τους παράταξη και το τραγούδι «δεν είμαι ο Γιώργος που αγαπούσες μια φορά…» άρχισε να σιγοψιθυρίζεται από το στόμα του κουτσουρεμένου ηγέτη. Μοναδική ελπίδα πλέον για μελλοντική ύπαρξη, οι σίγουρες διαγραφές από τις άλλες «πλευρές» που θα μπορούσαν δυνητικά να αποτελέσουν τζάμπα μεταγραφές με ελευθέρας, από τα αζήτητα.

 

Ο τρίτος, συμπλεγματικός, συμφοιτητής του πρώτου, οφείλω να ομολογήσω ότι είχε τις πιο ξεκάθαρες πολιτικές απόψεις. Θεώρησε από την αρχή αυτονόητη την κομματική πειθαρχία, δεν είχε τον παραμικρό κλυδωνισμό και δεν διασαλεύτηκε ούτε στιγμή η αρχική του δέσμευση για διαγραφές ακόμα και εκείνων που ήταν οι πλέον αγαπημένοι δικοί του. Αφόρισε, με τον πιο δεικτικό τρόπο, τους «τσάμπα μάγκες» και το γεγονός ότι παραπέμπει για διαγραφή από το κόμμα του όσους αποσχίστηκαν από την κομματική γραμμή, με σκοπό να μην μπορούν να είναι ούτε καν υποψήφιοι στις επερχόμενες εκλογές, δείχνει, ότι αν υπάρχει κάποιος που δεν έλαβε υπόψη του τις κομματικές συνέπειες είναι αυτός. Παρά την ιδεολογική απόσταση που μας χώριζε και θα μας χωρίζει, δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ, να αναγνωρίσω και να σεβαστώ την όλη του στάση, έστω κι αν προέρχεται από τη σιγουριά που του δίνουν οι περιστάσεις και το momentum. Αξιομνημόνευτα αποφασιστικός.

 

Άφησα τελευταίους τους αριστερούς όπου, δυστυχώς, η άποψή μου είναι για όλους τους τόσο κοινή όσο και αρνητική. Προφανώς αυτή η πλευρά αποτελεί ένα κομμάτι της σύγχρονης Ιστορίας μας, απόλυτα σεβαστό, το οποίο όμως τώρα λειτουργεί εντελώς λάθος, προκαλώντας σύγχυση, καθώς επιμένει στον ισχυρισμό, «είτε Ευρώ είτε Δραχμή, το ίδιο θα είναι»! Αυτό είναι μέγιστο ολίσθημα όχι τόσο πολιτικά, αλλά περισσότερο κοινωνικά και οικονομικά. Κοινωνικοοικονομικά το λάθος, το ψέμα, η ανακρίβεια, όπως κι αν ονομασθεί, θα έχει τη μέγιστη επενέργεια κι αυτό γιατί σε καμία περίπτωση δεν είναι έτσι τα πράγματα. Μιλήσανε για  «αποχώρηση από την Ε.Ε. και μονομερή διαγραφή του χρέους». Ιστορικά έχουμε ξαναπροσπαθήσει να διαγράψουμε μονομερώς χρέη και μάλιστα σε προηγούμενη χρεοκοπία μας, επί Τρικούπη. Τότε οι Ευρωπαίοι μας έστειλαν τους Τούρκους, που έφτασαν μέχρι τη Λαμία. Τώρα, ίσως, δεν θα έχει Τούρκους, όμως τα «αντίποινα» από μια μονομερή διαγραφή του χρέους θα είναι χειρότερα. Δεν κατάλαβα καλά, ποιός θα παράγει την επομένη της εξόδου μας από την Ε.Ε. και πού θα βρούμε όλα αυτά τα οποία σήμερα εισάγουμε; Ή μήπως θα έχει η Αριστερά την ικανότητα να φύγουμε, να διαγράψουμε το χρέος και παράλληλα να παράξει αυτή φάρμακα, μηχανήματα και τα άλλα εισαγόμενα είδη; Δεν είναι απλώς ψέμα, είναι κάτι παραπάνω. Πίσω από αυτό κρύβεται πολιτική σκοπιμότητα. Ο λόγος είναι απλός. Που θα στραφεί ο φτωχός; Μα φυσικά στην αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη που βρίσκονται αυτοί, οι οποίοι  του συρρικνώνουν το μισθό. Προς την Αριστερά δηλαδή. Απλό δεν είναι; Αλλά, αξίζει ένα τέτοιο ψέμα για να εξυπηρετηθούν τα στενά πολιτικά οφέλη του σήμερα; Μήπως είναι μαλάκες οι άλλοι  που έχασαν τις μισές τους κοινοβουλευτικές ομάδες; Μάλλον κάτι είχαν πάρει χαμπάρι για την κρισιμότητα του θέματος. Ντροπή για την ιστορική υστεροβουλία, ντροπή και για τα συγχωροχάρτια στους γνωστούς – άγνωστους, έστω κι αν ο Παπουτσής χρίζει «βραβείου» για τη συμβολή του στην Προστασία του Πολίτη.

 

Ζητήσαμε όμως, συχνά, στην Ιστορία μας κάτι παραπάνω απ’ αυτό που μας ανήκει: Αποτελεσματική αντιμετώπιση του χρέους αλλά και αναπτυξιακή προοπτική, την ίδια στιγμή. Έλλειψη μνήμης της Ευρώπης για το σπάταλο παρελθόν μας και την ίδια στιγμή ελαχιστοποίηση του πολιτικού κόστους. Σωτηρία για τη χώρα, αλλά και σωσίβια για εκείνους που μας έφεραν στο σημείο αυτό. Εθνική σταθερότητα, ανταγωνιστικότητα αλλά και καμία θυσία. Η ψιθυριστή συνομιλία του Πορτογάλου Υπουργού Οικονομικών με τον αντίστοιχο της Γερμανίας, που έκανε το γύρο του κόσμου, που ζητούσε ανάλογη προσαρμογή για τη χώρα του, δεν έβαλε σε σκέψεις τους βουλευτές μας, οι οποίοι κλήθηκαν δις για να βγουν… από τις τουαλέτες και να ψηφίζουν, αλλά δήλωσαν ότι έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους, λέγοντας παρών ή όχι στα νέα μέτρα. Για το αν θα δικαιωθούν ή όχι, μόνη αρμόδια η Ιστορία, εντούτοις,  η συμπεριφορά τους κινήθηκε στα όρια της συμφεροντολογικής προσωπικής σπέκουλας. Η πίτα δεν έμεινε ολόκληρη κι ο σκύλος ποτέ δεν θα είναι πια χορτάτος. Μας στοιχίζει πολύ το ένα επίπεδο κάτω. Ακόμα και αν υπάρχουν θετικά, θα αρνηθούμε για πολύ να τα δούμε.

Κυριάκος Γ. Κώτσογλου

Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης MSc