12152017Παρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Προαιρετικά

Ψήφος προοπτικής

«Θα ‘πρεπε οι πολιτικοί μας να κρατούσαν μιαν ολυμπιάδα σιωπής ύστερα από το χαλασμό του Έθνους,…».

(«Έξι νύχτες στην Ακρόπολη», Γιώργου Σεφέρη)

 

Η περίπτωση της Ισλανδίας είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα χώρας-σε ευρωπαϊκό επίπεδο- η οποία μπόρεσε να εξέλθει από την οικονομική κρίση, επειδή αψήφησε τις απειλές της Διεθνούς Κοινότητας, του ΔΝΤ και της ΕΕ. Βέβαια η Ισλανδία δεν είναι μέλος της Ευρωζώνης-διαθέτει τη νομισματική της ανεξαρτησία-και δεν είχε δεσμευτεί με κάποια δανειακή σύμβαση, τύπου Μνημονίου, γιατί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κάλεσε το λαό της να αποφασίσει διενεργώντας δύο δημοψηφίσματα. Είναι επίσης γνωστό ότι η Βουλή συγκρότησε εξεταστική επιτροπή από εξωκοινοβουλευτικούς, η οποία εξέδωσε καταδικαστικό πόρισμα για πολιτικά και άλλα πρόσωπα τα οποία χειρίστηκαν λανθασμένα και επικίνδυνα την οικονομική κρίση.  Η Ισλανδία βέβαια δεν προβάλλεται από τα κυρίαρχα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης-ούτε φυσικά αποτελεί προσφιλές θέμα συζήτησης για τους δικούς μας μιντιακούς πάτρωνες, με εξαίρεση τους συντελεστές της εκπομπής ΕΞΑΝΤΑΣ κρατικού τηλεοπτικού σταθμού-γιατί συνιστά κακό παράδειγμα για τους ένθερμους υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης.

Το παράδειγμα της Ισλανδίας διδάσκει ότι η κοινωνία των πολιτών, η κοινωνία της δημοκρατίας μπορεί τελικά να είναι πιο ισχυρή από την κοινωνία των αγορών, η οποία με τις αντιφάσεις της παράγει κρίσεις(τελικά ο Μάρξ μάλλον είχε δίκιο), παράγει πρωτοφανή πλούτο για τους λίγους και ανείπωτη φτώχεια για τους πολλούς. Διδάσκει ακόμη ότι η δημοκρατία είναι το πολίτευμα της διαφωνίας, της αντίπαλης θέσης και της εναλλακτικής οδού. Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν μονόδρομοι, θέσφατα και αυθεντίες. Η δύναμη της δημοκρατίας είναι η θέληση των πολιτών της. Αυτή τη θέληση σεβάστηκε απόλυτα και υπηρέτησε πιστά και απαρέγκλιτα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ισλανδίας Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον όταν μετά το δημοψήφισμα του Μαρτίου του 2010 δήλωνε ότι: «Η δημοκρατική βούληση του κόσμου πρέπει να επικρατήσει!». Ο συγκεκριμένος πολιτικός δεν εγκλωβίστηκε μέσα στη δυσμενή οικονομική και πολιτική συγκυρία, αλλά γύρισε την πλάτη του στις αγορές και στις απειλές των εταίρων του ότι η χώρα του θα μετατραπεί σε «Κούβα του Βορρά». Βέβαια ο Γκρίμσον παραμένει ένας «αφανής» πολιτικός μέσα στην ευρωπαϊκή πολιτική κονίστρα.

Ενόψει εθνικών εκλογών η περίπτωση της Ισλανδίας και του Γκρίμσον ειδικότερα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον πρώην πρωθυπουργό της χώρας μας, ο οποίος κοπίασε πολύ για να επιτύχει την προσφυγή της στο ΔΝΤ, με τον Έλληνα Πρόεδρο της Δημοκρατίας,ο οποίος επέδειξε θαυμαστή προθυμία στο να υπογράφει τις δανειακές συμβάσεις, και με τους τωρινούς αρχηγούς των δύο μεγάλων κομμάτων, οι οποίοι κι αυτοί είναι υποχείρια των τεχνοκρατών της Ευρώπης και του ΔΝΤ. Ο κ. Βενιζέλος δε ποντάρει στην επικράτηση του Γάλλου Ολάντ, για να μπορέσει να βάλει τάξη στο χάος που έχει δημιουργήσει ο ίδιος και ο προκάτοχός του. Απ’ την άλλη οι Έλληνες πολίτες δεχόμαστε έναν καταιγισμό απειλών. Οι αγορές εκφοβίζουν την Ελλάδα ότι με αυτές τις εκλογές θα καταστρέψει το ευρώ και θα καταστραφεί κι η ίδια, όπως ανάλογα οι οικονομικοί οίκοι αξιολόγησης απειλούν με υποβάθμιση τη Γαλλία, αν εκλεγεί ο Ολάντ. Την ίδια στιγμή ο δημαγωγικός και λαϊκίστικος λόγος των «δοκιμασμένων» πολιτικών βρίσκεται στο αποκορύφωμά του.

Όμως, στις εκλογές της 6ης Μαϊου η ψήφος μας δεν πρέπει να είναι ψήφος φόβου, απελπισίας, θυμού, αγανάκτησης, τιμωρίας ή εκδίκησης. Επιβάλλεται να είναι ψήφος προοπτικής. Και προοπτική εξόδου από την τραγική θέση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας μπορεί να υπάρξει, μόνο αν αποδεσμευτεί αυτή από τη μέγκενη των δανειακών συμβάσεων και την προκρούστεια πολιτική των δύο μεγάλων κομμάτων.