Η Σύριγγα του Πάνα

Φύλλο 110 - Απρίλιος - Μαίος 2012

17sel 22

Περί ανάπυξης (ματαξαναπάλι...)

Το έχω ξανά(αντι)γράψει και σε άλλο κειμενάκι. Από το 90 ως το 2007 το ΑΕΠ μεγάλωσε 5,5 φορές, η κερδοφορία των επιχειρήσεων 28 φορές και οι μισθοί 1 φορά.

Για να ξέρουμε ποιοι τα φάγανε. Άραγε χρειάζεται σήμερα φιλοσοφία να ξέρουμε ποιοι εξακολουθούν να ληστεύουν και από ποιους; Το χειρότερο είναι ότι η ταμπέλα που κρατάνε λέει από μπροστά “μνημόνιο” και “λιτότητα” και από πίσω “εβίβα των κορόιδων”. Όλα αυτά τα χρόνια μας πουλούσαν  την ίδια καραμέλα: να μεγαλώσει η πίτα να έχομε να δώσομε πιο πολλά. Μήπως είδατε εσείς μεγαλύτερο κομμάτι πίτας; Εγώ πάντως όχι. Επιπλέον (και πιο ενδιαφέρον) παρά την τεράστια αυτήν ανάπτυξη, φαλιρίσαμε!

 

Επίσης έχω ξαναγράψει ότι η ανάπτυξη είναι μια λέξη κενή νοήματος αν δεν προσδιορίσομε τι, ποιος, γιατί και σε βάρος τίνος αναπτύσσεται. Εκ του αποτελέσματος οι απαντήσεις είναι ξεκάθαρες: η ανάπτυξη έγινε σε βάρος των πολλών για όφελος λίγων.

 

Σήμερα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, η λέξη πιπίλα στον ξύλινο λόγο των πολιτικών είναι και πάλι η ανάπτυξη. Δύο τινά συμβαίνουν. Είτε μας θεωρούν εντελώς ηλίθιους (ή τουλάχιστον αμνήμονες) είτε όντως θα χάψομε για μια ακόμη φορά την ίδια καραμέλα.

 

Η ερώτηση που θα παγώσει τον κάθε αναπτυξιολάγνο είναι απλή: τι εννοείς;

 

Πουλάκι ξένο; Ή τρία πουλάκια κάθονταν

Όταν ως αποτέλεσμα της έξαλλης εθνικιστικής πολιτικής ήρθε η καταστροφή του 22 λέγαμε τους μικρασιάτες λαθρομετανάστες; Ή μήπως μιλούσαμε για προσφυγιά; Σε τι διαφέρουν οι Αφγανοί (για να πάρουμε το παράδειγμα της σημερινής πλειονότητας των προσφύγων στην Ελλάδα) από τους μικρασιάτες του 22; Αυτά για τον φασιστικό όρο λαθρομετανάστες, την ιδεολογική συμβολή του Καρατζαφύρερ στην πολιτική.

 

Σήμερα, πάλι η δική μας έξαλλη πολιτική (μάλιστα εφέντη μ’) στους Αμερικάνικους και Ευρωπαϊκούς τυχοδιωκτισμούς που έκαναν συντρίμμια με τις βόμβες τους δύο χώρες, που σκότωσαν χιλιάδες γυναικόπαιδα - συγγνώμη, παράπλευρες απώλειες είναι ο πολιτικά ορθός όρος - που έκοψαν και έραψαν για την προκοπή και την ασφάλεια των μονοπωλίων τους, δημιούργησε μια νέα προσφυγιά.

 

Ή νομίζει κανείς ότι είναι απλώς παλαβοί που λένε: «θα πληρώσω μερικές χιλιάδες ευρώ, θα πάρω τα ποδαράκια μου και θα διασχίσω μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μέσα σε εμπόλεμες ζώνες, θα μπω σε σαπιοκάραβα και θα περάσω ναρκοπέδια για να πάω να κοπρίζω στην Ελλάδα»

 

Η υποτέλεια των ΠασοκοΝουδουδων που ψηφίζομε έχει κόστος. Και όχι μόνο της προσφυγιάς που δημιουργεί, αλλά και άμεσο οικονομικό κόστος για εξοπλισμούς και συμμετοχή σε «ειρηνευτικές» αποστολές σαν τις παραπάνω. Για να μην αναφέρω τις συνθήκες τύπου Δουβλίνο ΙΙ που «αφού το είπαν οι εταίροι μας» υιοθετούμε αβλεπί.

 

Υπάρχει όμως και ένας λόγος πιο deep down and dirty για τον οποίο σιχαινόμαστε τους ξένους. Πολύ απλά γιατί η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, μας αρέσει, μας βολεύει. Σκλαβάκια κάθε χρώματος, φυλής, ηλικίας, φύλου, που για ένα κομμάτι ψωμί (και αν το παίρνουν και αυτό πολλές φορές) μας σκάβουν το χωράφι, μας πλένουν το σπίτι, μας χτίζουν τα μεγάλα έργα, μας μαζεύουν τα σκατά, τα γαμάμε... Το μίσος στους ξένους είναι μίσος για τη βόλεψη που προσφέρουν, μίσος δηλαδή για τη φάτσα μας στον καθρέφτη. Μας αρέσει να έχουμε σκλάβους αλλά δεν μπορούνε και αυτοί να κρύβονται τις υπόλοιπες ώρες;

 

Μα δεν υπάρχει πρόβλημα; Όλα είναι ρόδινα και οι ξένοι άγιοι; Ασφαλώς και υπάρχει πρόβλημα. Και πρέπει να είναι κανείς ηλίθιος να μην γνωρίζει για την εξαθλίωση που γεννά η συσσώρευση (ντόπιων και ξένων) φτωχών. Σήμερα αυτός που έρχεται χωρίς χαρτιά έχει δύο εναλλακτικές: περιπλάνηση ή φυλακή. Αν παίρναμε ένα απλό μέτρο, κέντρα υποδοχής και καταγραφής, θα ξέραμε, ποιοι έχουν και τι χαρτιά, ποιοι χρειάζονται πολιτικό άσυλο, ποιοι θέλουν να φύγουν από την Ελλάδα, ποιοι είναι οι δουλέμποροι που τους έφεραν (αν και αυτούς σύμφωνα με τα ΜΜΕ τους πιάνουμε και τους ξαναφήνομε να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους) ποιοι μπορούν ή πρέπει να μείνουν στην Ελλάδα, ποια μέτρα είναι πραγματικά αναγκαία...

 

Αυτό όμως που υποστηρίζω είναι ότι δεν θέλομε να λυθεί το πρόβλημα. Αν το αμάξι μας μείνει από μπαταρία, όσες φορές και να του αλλάξουμε μπουζί, δεν θα πάρει μπρος. Τα μέτρα που παίρνομε έχουν να κάνουν με οτιδήποτε άλλο εκτός από τη χαλασμένη μπαταρία για να μην παραδεχτούμε όλα τα παραπάνω.

 

Τι θα λύσουν π.χ. τα χιτλερικά στρατόπεδα συγκέντρωσης; Ή το τείχος του αίσχους στον Έβρο; Η αλήθεια είναι ότι και την κοινή γνώμη νανουρίζουμε, και τα εργολαβάκια τα δικά μας θα κάνουν μια τελευταία αρπαχτή, και μεταθέτουμε την κουβέντα για μια ακόμη φορά σε τρία πουλάκια που κάθονται.

 

Οι μόνοι που παίζουν λυσσωδώς παλαμάκια είναι τα Χιτλερόπουλα της Χρυσής Αυγής. Η ύβρις των Χρυσών χοΐδων και της Χρυσής Αυγής έχουν ήδη εγείρει την τίση και τη νέμεση. Όπως λένε στο χωριό μου, ότι τους έρθει στη κεφαλή, να μην το βαρεθούν.

 

ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Αυτοί που δεν παράγουν τίποτα μας λένε ότι δεν παράγομε τίποτα. Αυτοί που μας πήγαν στο γκρεμό μας λένε τώρα ότι είναι η μόνη ασφαλής λύση.

Αυτοί που δεν έχουν αξιοπρέπεια και μετράνε τα πάντα με λεφτά μας καλούν να χάσουμε τη δική μας αξιοπρέπεια.

Η αντίφαση, η σύγκρουση, είναι μεταξύ αυτών που λένε να γίνομε λιγότερο άνθρωποι με αυτούς που προτείνουν να γίνομε περισσότερο άνθρωποι.

Έχουν ξεχάσει το Σεφέρη που επιστέγασε το λόγο του αποδεχόμενος το βραβείο Νόμπελ, με μια πρόταση: Ὅταν στὸ δρόμο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ ἔθεσε τὸ αἴνιγμά της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος. Τούτη ἡ ἁπλὴ λέξη χάλασε τὸ τέρας.