12152017Παρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Προαιρετικά

«Η λογική του τρελού»

14sel 16

«Τώρα χρειαζόμαστε τρελούς. Κοιτάξτε γύρω σας για να δείτε πού μας οδήγησαν οι λογικοί.»

Μπέρναρντ Σω

Η πολιτική των Μνημονίων έχει αποδειχτεί ως τώρα ένας ορμητικός χείμαρρος που παρασύρει στην καταστροφή την πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας. Στις εκλογές της 6ης Μαϊου έπρεπε να δημιουργηθεί ένα ανάχωμα, ένα φράγμα που θα ανέκοπτε τη φουσκονεριά του αφανισμού. Αυτό το πρόχωμα φάνηκε ξεκάθαρα από τα εκλογικά αποτελέσματα ότι ήταν κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το ποσοστό του όμως, λόγω του στρεβλωτικού εκλογικού νόμου, δεν του επέτρεψε να επιβάλει στους δύο πρώην ισχυρούς της πολιτικής σκηνής τους κυριότερους όρους , κατά τη γνώμη μου, της πολιτικής που θα ακολουθούσε μετεκλογικά, την κατάργηση δηλαδή της πολιτικής της λιτότητας και την ανάσχεση της ανατροπής των εργασιακών σχέσεων σε βάρος των εργαζομένων.

Ακόμα κι όταν εξειδίκευσε τους όρους αυτούς-στα γνωστά πέντε σημεία-η προσπάθειά του για σύγκλιση με τους υπερασπιστές της μνημονιακής πολιτικής απέτυχε, προσκρούοντας κυρίως-και όχι μόνο- στο σημείο του δημόσιου ελέγχου των τραπεζών, για το οποίο του ασκήθηκε έντονη πολεμική από τους πολιτικούς που υποστηρίζουν την ανακεφαλοποίηση των τραπεζών, για να τονωθούν υποτίθεται οι επιχειρήσεις. Το ότι η αγοραστική δύναμη των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων έχει εκμηδενιστεί, αυτό βέβαια δεν το λαμβάνουν καθόλου υπόψη τους.

Ισχυρίζονται επίσης ότι η Ευρώπη θα δρομολογήσει αναπτυξιακά μέτρα για την Ελλάδα, χωρίς όμως να διευκρινίζουν τι είδους ανάπτυξη θα είναι αυτή, με τι όρους θα επιτευχθεί και σε ποιους θα αφορά. (Ας έχουμε στο μυαλό μας το σχέδιο των Ειδικών Επενδυτικών Ζωνών και τα μεροκάματα Κίνας, εκτός από τους μισθούς Βουλγαρίας).

Όλες αυτές τις μέρες οι βουλευτές και τα στελέχη του μνημονιακού μπλοκ εγκαλούν τον ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι αλαζόνας, δίγλωσσος, ανεύθυνος και επικίνδυνος. Η «έμπειρη» κ. Μπατζελή σε τηλεοπτικό πάνελ παραδίδει μαθήματα συνετής κυβερνησιμότητας στον «άπειρο» κ. Μηλιό και ο κ. Πάγκαλος παρεμβαίνει σε πρωινή εκπομπή, για να υποστηρίξει ότι το Μνημόνιο εξακολουθεί να αποτελεί ευκαιρία για τη χώρα μας, φέρνοντας ως παράδειγμα την απελευθέρωση των φαρμακείων, η οποία θα δώσει στους πολίτες τη δυνατότητα να αγοράζουν τα φάρμακά τους ακόμη και τα Σάββατα!!! Ο κ. Σαμαράς πάλι μετονομάζει τον μνημονιακό συνασπισμό σε φιλοευρωπαϊκό μέτωπο!!! Και ο κ. Βενιζέλος συνειδητοποιεί ότι το κόμμα του σάπισε!!!

Όμως, αν ο κ. Πάγκαλος και οι ομοϊδεάτες του θεωρούν ότι το Μνημόνιο προσφέρει ευοίωνες προοπτικές για τη χώρα μας με τις οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων,  τις απανωτές φοροεπιδρομές, την εκρηκτική ανεργία και τις ατομικές συμβάσεις της εξαθλίωσης, ένα μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων θεωρούμε ευκαιρία τη μετωπική σύγκρουση με το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο του τόπου μας και της Ευρωζώνης. Και μόνο θετικά στοιχεία βλέπουμε να αναδύονται μέσα απ’ αυτή τη σύγκρουση. Βλέπουμε τα νέα παιδιά να σηκώνονται από τις καφετέριες και να μαζεύουν τα ροδάκινα στην Ημαθία και την Πέλλα.

Βλέπουμε να μπαίνει ένα τέλος στην «ανάπτυξη των τραπεζοκαθισμάτων» στην πόλη μας, τα Χανιά, και στη θέση ενός καφέ να ανοίγει ένα εργαστήριο παρασκευής και τυποποίησης μαρμελάδας και γλυκού πορτοκαλιού, από ‘κείνα τα μυρωδάτα πορτοκάλια των Χανίων που σαπίζουν.

Δεν νομίζω ότι πρέπει κάποιος πολίτης να έχει μακρόχρονη θητεία στις κινηματικές δράσεις της Αριστεράς ή να αποτελεί ιστορικό αγωνιστή της, για να συγκρουστεί με τις δυνάμεις του κατεστημένου της πολιτικής εξουσίας με σκοπό να υπερασπιστεί την αξιοπρέπειά του.

Γι’ αυτό και οι επιλογές που έχουμε όταν φτάσουμε μπροστά στην κάλπη της 17ης Ιουνίου είναι δύο: Ή δίνουμε τη δυνατότητα στον κ. Τσίπρα να τελειώσει αυτό που άρχισε ή αφήνουμε τους «άλλους» να μας αποτελειώσουν. Ούτως ή άλλως ο κ. Τσίπρας ήταν ο μοναδικός που τόλμησε να διαπραγματευτεί σθεναρά το χαρτί της κυβερνησιμότητας με τους δικούς του όρους και να υιοθετήσει τη «λογική του τρελού».