Ανεπαισθήτως

Φύλλο 110 - Απρίλιος - Μαίος 2012

Θυμάσαι, φως μου, εκείνο που αντικρίσαμε,
κάποιο καλοκαιριάτικο πρωί, τόσο γλυκό;
Σ' ενός μονοπατιού το στρίψιμο κειτότανε
ένα ψοφίμι στα χαλίκια, φριχτό!

(Μπωντλαίρ, Το ψοφίμι)

Γνωρίζετε βεβαίως το περίφημον ποίημα του Βωδελαίρ, «Το ψοφίμι» (La charogne), με την ανοικτήν κοιλίαν, όπου βόσκουν κοπρόμυγες, μαμούνια, σκώληκες και ασκαρίδες. Ο ποιητής εύρισκε τρόπον να μυρίζεται το πράγμα τούτο «ως άνθος» και όλοι τον ενόμισαν  τρελόν, δέκα έτη πριν τρελαθεί. (Ροΐδης, Αθηναϊκοί Περίπατοι, 22.5.1896)

Η όσφρηση, συνέχιζε,  είναι απ’ όλες τις αισθήσεις η πιο επιδεκτική  να μεταβληθεί μέσω της έξης σε αναισθησία.  Η μύτη  καταντά με τον καιρό στωική.

Ευτυχώς  που οι πνεύμονες δεν είναι επίσης επιδεκτικοί για να εξοικειωθούν με τα μολύσματα της ατμοσφαίρας.  Και παρ’ όλες τις γενναίες προσπάθειες των επίδοξων τιμητών της, η δυσωδία της αδικίας δε δύναται πλέον να καλυφθεί με τηλε-υποσχέσεις

Ετούτη η άνοιξη ανθίζει προσμένοντας την ετυμηγορία της κάλπης.

Ανθίζει προσμένοντας την ανάκτηση του εαυτού ως δύναμης και συστατικού στοιχείου της ολότητας.

Βούλα Καντεράκη