12162017Σαβ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Το Περιβόλι του Τρελού

Προκαλώντας την Ανατροπή, Καλωσορίζοντας ένα νέο Όραμα, Δημιουργώντας Προοπτική

13sel 5

Όσο κι αν προσπαθώ να την μελετήσω, δυσκολεύομαι πολύ να καταλάβω πως λειτουργεί, εκείνη η έννοια του χρόνου. Από τα πρώτα γλυκά νωχελικά χρόνια της παιδικής ηλικίας, μπορώ να ανασύρω απ’ τη θύμηση μου μέρες, ώρες, ακόμα και στιγμές, κουβέντες από τους δασκάλους μου,

εικόνες απ’ τα σχολικά διαλλείματα ή τις γυμναστικές επιδείξεις, μια στιγμιαία, σχεδόν καρέ-καρέ αναπαράσταση ζωής. Από τα επόμενα, αυτά της ολοένα ιλιγγιωδώς αυξανόμενης ταχύτητας χρόνια, δύσκολα μπορώ να συγκρατήσω όλα κι όλα κάνα-δυο πράγματα το χρόνο κι αυτά πνιγμένα, αφόρητα στοιβαγμένα στα πρόχειρα αρχεία της κάθε δεκαετίας με ταμπέλες γενικές, όπως ο στρατός, ή η δουλειά, χωρίς λεπτομέρειες ή ανάγλυφα σκαλίσματα, που θα τις έκαναν αλησμόνητες.

 

Έτσι, ακόμα κι αν ήθελα, δε θα μπορούσα να ξεχάσω εκείνες τις μέρες του Οκτώβρη του 1981, ούτε τα συνθήματα που καρφώθηκαν για πάντα στο παιδικό μυαλό μου. Η έννοια της «Αλλαγής» αλλά και του «Η Ελλάδα στους Έλληνες», τόσο περήφανο με έκαναν, που ένοιωθα σαν τον Σταύρο, τον κυρ’ Σταύρο, τον αφέντη τσουτσουλομύτη, πανηγυρίζοντας κι εγώ για την πρώτη Σοσιαλιστική κυβέρνηση στην ιστορία της χώρας. Παρότι η ακόμα τότε αδιαμόρφωτη προσωπική πολιτική μου σκοπιά με πήγαινε λίγο πιο αριστερά, πανηγύριζα και το ένοιωθα ότι πανηγύριζαν μαζί μου κι όλοι οι Έλληνες. Κι αν θυμάμαι κάτι, αν κάτι κυριαρχούσε τότε στο μυαλό μου, πέρα από συνθήματα, τσιτάτα ή ιδεολογικές προσεγγίσεις αυτό ήταν ότι «Ναι, τότε ο λαός ήθελε και το ΠΑΣΟΚ μπορούσε».

 

Ο λαός ήθελε, το ΠΑΣΟΚ μπορούσε, και θα ήταν ψέμα ή ιστορική ανακρίβεια να πούμε ότι δεν έγιναν πράγματα στα αμέσως επόμενα χρόνια, πράγματα που και βοήθησαν αποφασιστικά αλλά και υπονόμευσαν δυστυχώς την οικονομία, την παιδεία, τον πολιτισμό, την κοινωνία, τη χώρα. Η αδιαμφισβήτητη βελτίωση του επιπέδου ζωής, η ανάπτυξη στον αγροτικό και τον τουριστικό τομέα, η για πρώτη φορά διασπορά των πόρων σε μικρές και μεσαίες επενδύσεις, η βελτίωση των δικτύων αλλά και τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα και τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης, συναντήθηκαν με τη γενιά, τις μνήμες και σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, με το πορτοφόλι μας.

 

Όμως ο «ανατέλλον ήλιος» μαζί με τις αχτίδες, έφερε και σκιές κάτω από τις οποίες ανδρώθηκαν τα πρώιμα σκάνδαλα του Κοσκωτά και των υποκλοπών της Κ.Υ.Π. και ο αφέντης τσουτσουλομύτης άξαφνα, πάλι Σταύρος έγινε, μόνο Σταύρος. Η κρίσιμη μάχη, η ευκαιρία είχε δυστυχώς χαθεί, το φάντασμα του συντηρητισμού ξαναφόρεσε τα καλά του και από τότε, οι μάχες των δύο πλευρών έγιναν εναλλαγές, κι οι εναλλαγές τους τόσο προβλέψιμες που μπερδευτήκαμε κι εμείς ποια είναι η διαφορά και ποια η «απόσταση» τους από τον αστικό κομματισμό. Αδιάφοροι σε ποιον ανοίγαμε τα πόδια πλέον, ανεχτήκαμε την απογείωση του κόστους του κράτους σε βάρος των οικογενειακών πορτοφολιών, αλλά και ζήσαμε τη μέρα που η παιδεία μας απαίτησε να τυπώσουμε τα βιβλία των παιδιών μας πετώντας τους ένα CD, ανεχτήκαμε τη δικαιοσύνη να λοιδορείται εντός και εκτός συνόρων ανίκανη να δώσει λύσεις στα σκάνδαλα τα οποία δημιουργούνταν εναλλάξ από τους πόλους εξουσίας κάνοντάς μας να κοιτάμε τον ένα ή τον άλλο σαν σε ματς πινγκ – πονγκ. Παράσημα όπως η Philips και το C4I, το Βατοπέδι και τα υποβρύχια που γέρνουν, τα «Νόμιμα άρα Ηθικά» και ο Άκης με τη νόμιμη συνταξιούχο Μιλένα, οι ημέτεροι, μας έκαναν με συνεπή τρόπο να νοιώθουμε ντροπή και να φτάνουμε στο σημείο να αναρωτιόμαστε αν αυτό είναι που μας αξίζει, ως πολιτισμός.

 

Πανηγυρίσαμε κάποτε όλοι μαζί, αλλά μαζί ζήσαμε τη σήψη μέσα από ένα απέραντο αριθμό περιπτώσεων που εκτός από θυμηδία, μόνο οργή θα μπορούσαν να προκαλέσουν. Ακούσαμε ως  λαός ότι θα πρέπει να ψηφίσουμε ακόμα κι ένα γάιδαρο υποταγμένοι στην κομματική πειθαρχία, είδαμε το Ζάππειο να αναλαμβάνει το ρόλο του ιπποδρόμου της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, εκλέξαμε πρωθυπουργούς που ασχολούνταν περισσότερο με τη σύνθεση του Παναθηναϊκού παρά την ονομασία της FYROM και τελικά διακήρυξαν δημοψηφίσματα, εξαερώνοντας μερικά τρις σε παγκόσμιο και Ευρωπαϊκό επίπεδο ενώ στήριξαν του υπουργούς τους που αποφάσισαν να προκαλέσουν πόλεμο με τους ταξιτζήδες για ένα ινάτι, καταστρέφοντας την εικόνα του Ελληνικού τουρισμού για τα επόμενα χρόνια. Τελέσαμε το μνημόσυνο του OpenGov, ζήσαμε την αλαζονεία της Μπιρμπίλη, περάσαμε στο άλλο άκρο της «τακτοποίησης», αλλά όλα ήσαν καλά όσο χορταίναμε τρώγοντας το ίδιο μας το χέρι. Κι όταν αυτό τελείωσε, ακούσαμε με προσοχή το Μίμη, στη θεωρία της «αντεστραμμένης πυραμίδας» που δεν άντεξε κάτω από την πίεση της σαθρής παραγωγικής μας βάσης. Πρώτοι εμείς από τα υπόλοιπα γουρούνια του νότου και τη γενικότερη Ευρωπαϊκή κρίση καινοτομήσαμε για μια ακόμα φορά και το μνημόνιο αποτέλεσε το μέγιστο «επίτευγμα» των πολιτικών της λιτότητας, εξαφανίζοντας κάθε ικμάδα ανάπτυξης φέρνοντας την επόμενη γενιά, εκείνη των 580 € και βάζοντας σε τροχιά «το τρένο της μεγάλης φυγής», των νέων επιστημόνων μας.

 

Με τη χώρα γενικότερα - και τα νοικοκυριά ειδικότερα - υπερχρεωμένη, την παραγωγική βάση να απουσιάζει μερικώς, τον πρωτογενή τομέα διαλυμένο, τον δευτερογενή ημιθανή και τον τριτογενή σε κρίση, το μισό εθνικό ακαθάριστο εθνικό προϊόν να οδεύει προς τα βαλκάνια και τις ανατολικές χώρες μέσω της ταρίφας οροθετικών ιεροδούλων, ποιος άραγε θα μπορούσε να αισιοδοξεί και που θα βρει το κίνητρο; Ενδεχομένως κανείς, όμως ο Έλληνας μπορεί να τα έχει χάσει όλα, αλλά δεν έχει απολέσει ακόμα την ίδια τη φύση του και μέσα απ’ αυτήν την ευφυΐα, την αποφασιστικότητα και την ικανότητα να αντιδρά με τον καλύτερο τρόπο, έστω και αφότου έχει «καταφέρει» να βρεθεί στη δυσμενέστερη των θέσεων. Όσο είναι ακόμα καιρός, αυτή πρέπει να είναι και η βάση των ενεργειών μας ως έθνος, ειδικά τώρα που το σήμερα βαραίνει πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, μειώνοντας την προοπτική του αύριο. Ένα νέο όραμα που θα μας φέρει την έμπνευση που όλοι χρειαζόμαστε, ως άτομα και ως κοινωνία, ανατρέποντας όλο το σκηνικό θλίψης, που έχει κατακλύσει το παρόν μας.

 

Προκαλώντας την μια για πάντα ανατροπή του μεταπολιτευτικού σκηνικού, θα έχουμε την ευκαιρία να ζωντανέψουμε και πάλι την ελπίδα, καλωσορίζοντας μια νέα αλλαγή σε μια χρονική στιγμή πραγματικά ορόσημο, όπου και πάλι «ο λαός θέλει και όλοι μαζί μπορούμε», δημιουργώντας μια νέα προοπτική, ένα νέο όραμα που θα αποτελέσει την εθνική «πυξίδα» μας για ένα καλύτερο αύριο, που μπορεί να ξεκινήσει την επόμενη της 17ης Ιουνίου. Δίχως αυτή την προοπτική, πολύ φοβούμαι ότι σύντομα θα βρεθούμε να κάνουμε ως ειδήμονες και πάλι απολογισμούς, για το πώς θα μπορούσαμε γενικώς, αλλά δεν τα καταφέραμε, κρινόμενοι για την ατολμία μας με αυστηρότητα από τις επόμενες γενιές το μέλλον των οποίων υποθηκεύουμε φθηνά, με εξαιρετικά αβέβαιο αποτέλεσμα. Ένα διαφορετικό νέο βλέμμα χρειαζόμαστε και πρέπει να το αποκτήσουμε όλοι. Στη γλώσσα του σώματος, νομίζω ότι εκείνος που κοιτάει αριστερά αλλά και πάνω, σκέφτεται παραγωγικά και επεξεργάζεται λύσεις και ιδέες. Κάθε άλλη κατεύθυνση των ματιών, κάθε άλλη ματιά, νομίζω πως φανερώνει κακές προθέσεις ή στην καλύτερη περίπτωση προκαλεί αλληθώρισμα.

 

Κυριάκος Γ. Κώτσογλου

Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης MSc