Από Μήνα σε Μήνα

Φύλλο 110 - Απρίλιος - Μαίος 2012

1sel3

Και πάλι άνθρωποι!

Νομίζω ότι δεν είχα ξαναδεί ποτέ τους ανθρώπους της πόλης να είναι άνθρωποι. Μεγάλωσα και ζω σε ένα αστικό τοπίο με ανθρώπους των οποίων τα χαρακτηριστικά τα κάλυπτε σε μεγάλω βαθμό η δηθενιά και η ξιπασιά.

Μέχρι και πριν από 3 χρόνια ένα μεγάλο μέρος των συμπολιτών μου ενήλικων και ανήλικων κυκλοφορούσε στους δρόμους αλλά και μέσα σε εσωτερικούς χώρους προτάσοντας όχι τόσο την προσωπικότητά τους αλλά τη "μούρη", το "ντεμέκ", το "δήθεν". Χωρίς να γνωρίζουν ο καθένας από αυτούς τι πραγματικά είναι και τι πραγματικά ζητά έμπαινε κάτω από την ομπρέλα του lifestyle και κυκλοφορούσε με ένα ανάλογο ντύσιμο, με τα προσήκοντα αξεσουάρ και αυτά που επέβαλε η μόδα των ημερών. Το σύνθημα "be yourself"  όπερ μεταφράζεται σε "κοίτα την πάρτη σου" έδινε και έπαιρνε. Αυτό που είχε προτεραιότητα ήταν το τι δείχνεις ότι είσαι, το "φαίνεσθαι".  Το τι θα έπρεπε να φαίνεσαι, θα το επέλεγες από ένα πλούσιο μενού που θα έβρισκες στα σχετικά περιοδικά και στις ομοϊδεάτικες ιστοσελίδες - σκουπίδια που επέβαλαν σε όλους μας ένα συγκεκριμένο μοντέλο ύπαρξης.

Αλλά αυτά περάσανε! Και ευτυχώς δηλαδή. Ομολογώ πως είναι μία από τις θετικές συνεέπειες της κρίσης (ή και της καταστροφής, αν προτιμάτε...). Μου φαίνεται πως ξαναγινόμαστε ανθρώπινοι. Απεκδυόμαστε τους μανδύες των μαύρων γυαλιών (θέλαμε μέχρι και τη νύχτα να τα φοράμε - τι γελοιότητα και κρυψίνοια μαζί...) που σκέπαζαν τα μάτια του προσώπου και της ψυχής μας. Ναι, είμαστε λυπημένοι, πενθούμε ίσως αλλά δεν βλέπω γιατί πρέπει να κρύψουμε το πένθος μας. Νομίζω πως δεν είναι μόνο ο βασιλιάς γυμνός... Βαδίζουμε γυμνοί με τα χέρια στις τσέπες αλλά με μάτια ανοιχτά... Δεν έχουμε πια τι να κρύψουμε. Ρίχνουμε ελεύθερα το βλέμμα μας ο ένας στον άλλον. Δεν κρύβουμε τις πληγές μας, είναι χαραγμένες στο σώμα μας. Οι Έλληνες ξαναβρίσκουν το είναι τους, δεν ντρέπεονται για τα σημάδια στο κορμί και στην ψυχή. Δεν γουστάρουμε λιφτινγκ. Αυτοί είμαστε, γυμνοί αλλά αληθινοί, ξαναγινόμαστε άνθρωποι. Με βλέμμα που μιλά και σώμα που κοιτάζει.

Αντώνης Περιβολάκης

Μα για ποιες εκλογές μιλάτε;

 

Γράφω αυτές τις γραμμές και σε 4 εβδομάδες θα έχουμε και πάλι εκλογές. Προφανώς όσοι διαβάζετε αυτό το κείμενο μάλλον θα είστε στη φάση των πολιτικών σας αποφάσεων, αποφάσεις που θα σημαδέψουν το μέλλον μας το δικό μας και των επόμενων από  εμάς γενιών. Η αναφορά σε "πολιτικές αποφάσεις" δεν αφορά μόνο την κομματική - πολιτική επιλογή της κάλπης αλλά την συνολική πολιτική επιλογή του καθενός μας στην ζωή του. Είναι δεδομένο πως η πολιτικές επιλογές μας δεν εκφράζονται κατά κύριο λόγο στις κάλπες αλλά στις επιλογές μας τις κοινωνικές που έχουν ένα μακροπρόθεσμο περιεχόμενο. Εκφράζονται επίσης και στην καθημερινή μας πρακτική, στον τρόπο που ζούμε, που κυκλοφορούμε, που συμπεριφερόμαστε.

Αυτά όλα τα έχουμε συζητήσει και άλλες φορές. Τι διακυβεύεται λοιπόν στις 17 Ιούνη; Τίποτα πιο σηματικό από αυτό που διακυβεύθηκε στις 6 Μάη. Για την ακρίβεια οι εκλογές της 6ης Μαιου του 2012 ήταν ένα εξαιρετικά σπουδαίο γεγονός για την Ελληνική και την Ευρωπαική ιστορία: συμπύκνωσε αριθμητικά και πολιτικά την έντονη ριζοσπαστικοποίηση των ανθρώπων της δημιουργίας στη χώρα. Ο κόσμος έστειλε σε μαι μέρα μόνο την εμπειρία της αντίστασης, της ανυπακοής, την ανάγκη του να αλλάξει επιτέλους τη ζώη του, να βγει από τον κυκλώνα της ταπείνωσης και της γονυπετίας. Οι άνθρωποι της δημιουργίας στη χώρα μας αντιστάθηκαν τα 2 προηγούμενα χρόνια. Κάποιοι άλλοι δεν άντεξαν και έφυγαν από αυτή τη ζωή πολύ νωρίτερα από ότι τους έπρεπε. Οι περισσότεροι δάγκωσαν τα χείλη, έσφιξαν τα δόντια και το πάλεψαν και τα παλεύουν. Αλλά παρά τα πισωγυρίσματα στις συνειδήσεις μας και στις πρακτικές μας οι περισσότεροι τελικά έκαναν το πολιτικό άλμα: άρχισαν να ριζοσπαστικοποιούνται σε μικρότερο ή σε μεγαλύτερο βαθμό. Και καθώς ο Έλληνας ήταν ταυτόχρονα αντικρατιστής αλλά και παρτάκκιας θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι μέσα από το κίνημα των 2 προηγούμενων ετών, μέσα από τη διαδικασία του "πλήθους" για το οποίο έχουμε ξανασυζητήσει αλλού, ανέβασε το επίπεδο της συνείδησής του. Ίσως όχι τόσο όσο χρειαζόταν, αλλά αρκετά. Αυτό, λοιπόν, έγινε στις εκλογές του Μάη. Και αυτό το εξέλαβαν σε όλη τη Δύση μέσω πολλαπλών ερμηνειών οι οποίες όμως όμως δεν απείχαν δα και παρασάγκας. Άσχετα απο το αποτέλεσμα των εκλογών της 17ης Ιούνη είμαστε πια σε άλλα επίπεδα συνείδησης, καθένας μέχρι εκεί που μπορούσε να φθάσει. Έχουμε δρόμο πολύ. Τα δύσκολα και τα ωραία είναι μπροστά μας... Έχουμε μάχες να κερδίσουμε. Δεν θα βγάλουν μόνο οι ειδικοί το φίδι από την τρύπα. Τον εχθρό μέσα μας φαίνεται πως τον κερδίσαμε. Ας οργανωθούμε για τον εχθρό που μας κρύβει τις αλήθειες μας,  τις πιο βαθιές . Η ζωή μας είναι μπροστά μας. Το κεφάλι ψηλά!

Αντώνης Περιβολάκης

 

Τιμωρείστε τους!

Χρόνια τώρα, καλοί μου φίλοι, ζω κάτω από ένα εκβιαστικό δίλημμα: ή «οτιδήποτε» ή το χάος. Μα χρόνια τώρα το «οτιδήποτε» μας οδηγεί στο χάος. Αυτό δηλαδή που ζούμε καθημερινά, με την αγωνία του αύριο, την αβεβαιότητα, την διαρκή ενασχόληση του νου και της ψυχής ν’ αποφύγει το αναπόφευκτο. Και αυτοί που οδηγούν το τρένο στο θεοσκότεινο τούνελ – dead end – είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι, χωρίς αιδώ, χωρίς συναίσθηση, χωρίς αντίληψη ότι μας έχουν τοποθετήσει σε λάθος σιδηροτροχιά. ΟΛΟΙ τους!

Και περιμένουμε έναν θάνατο με ή χωρίς μαρτύρια, σαδιστικά παρατεινόμενο. Το βλέπω καθημερινά στα πρόσωπα των ανθρώπων που συναντώ, στο δρόμο, στη δουλειά, στην αίθουσα. Μια απόγνωση που καταγράφει 1.728 αυτόχειρες τα τελευταία δυο χρόνια, ανθρώπους που ήταν σαν κι εμάς κι αναρωτιέμαι: αυτό θα είναι και το δικό μου τέλος; Κι αν είναι έτσι ας είναι τουλάχιστον με τον τρόπο του Σαμψών: «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων!» (Σ’ αυτούς βάλτε και μερικούς «δικούς» μας).

Δεν μας φταίνε οι Γερμανοί και οι άλλοι. Οι «δικοί» μας έχουν την μέγιστη ευθύνη – συμπαρασύροντας σ’ αυτό και τον απλό κοσμάκη, όλους εμάς, που αποχαυνωμένοι από το «χασίς» της προπαγάνδας της φανφάρας (π. χ. εθνικό θέμα οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 – ένα παραληρηματικό «δονητικό» κρεσέντο για «εθνικούς στόχους» για  την «αυτό»ικανοποίηση κάποιας Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη – με τοκετό πακτωλό χρημάτων στις τσέπες ημετέρων).

Και αυτοί οι «δικοί» μας πρέπει να λογοδοτήσουν πια! Και να εισπράξουν τα επίχειρα των πράξεών τους. Δικαιοσύνη, αδέλφια! Αυτό είναι το πρώτο δειλό εκστόμισμα του εκλογικού αποτελέσματος. Για να βρουν δικαίωση όλες οι ψυχές των αδικοχαμένων συμπατριωτών μας. Για να μπορέσουν οι άνθρωποι του μόχθου να ξανασηκώσουν το κεφάλι. Να δούνε με αισιοδοξία το μέλλον.  Να χαμογελάσουν ξανά.

Τις τελευταίες μέρες βλέπω τα υψωμένα επιτιμητικά δάκτυλα εκείνων που έπρεπε να σκύψουν το κεφάλι και να φοβερίζουν, να απειλούν και να εκβιάζουν τον περιδεή τηλεορασόπληκτο πολίτη και όσους θέλουν να αρθρώσουν έναν διαφορετικό λόγο.

Οι εκλογές είναι αναπόφευκτες. Τιμωρείστε τους! Κόψτε τους τα δάκτυλα!

Αξίζουμε μια καλύτερη συμπεριφορά!

Μανώλης Πουλής