12172017Κυρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Προαιρετικά

Μετεκλογικές σκέψεις και προβληματισμοί

Οι διττές εθνικές εκλογές του 2012 χαρακτηρίζονται από πολλές παραδοξότητες. Μία απ’ αυτές είναι ότι διεξήχθησαν με ευρωπαϊκές προδιαγραφές. Το «σύνηθες» ήταν οι ευρωεκλογές στην Ελλάδα να διεξάγονται με εθνικούς όρους, με τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα να αγωνίζονται για την πρωτιά, η οποία αποτελούσε και την πρόγευση για την επικράτηση του ενός ή του άλλου στις εθνικές εκλογές που θα ακολουθούσαν.

Στις πρόσφατες εθνικές εκλογές οι όροι αντιστράφηκαν, γιατί αποφασίσαμε να εκλέξουμε την κυβέρνηση που επιθυμούν…οι Βρυξέλλες. Το διακύβευμα ήταν αμιγώς ευρωπαϊκό:η διάσωση της ευρωζώνης. Οι εταίροι μας ήταν κατηγορηματικοί. Στις 17 Ιουνίου οι Έλληνες αποφασίζαμε για την τύχη του νομίσματος 17 χωρών.

Το μεγάλο παράδοξο βέβαια είναι το εκλογικό αποτέλεσμα. Φτάσαμε δύο φορές στην κάλπη για να κυβερνηθούμε ξανά από έναν παρηκμασμένο δικομματισμό. Φτάσαμε δύο φορές στην κάλπη για να σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που μπορούσαν να συνυπάρξουν αμέσως μετά την 6η Μαϊου.

Παράδοξος είναι και ο πολιτικός εγκιβωτισμός της ΔΗΜΑΡ στο μπλοκ των υμνητών του Μνημονίου, αν θυμηθούμε την κύρια προεκλογική θέση του κ.Κουβέλη ότι το κόμμα του δεν θα δώσει δημοκρατικό αριστερό άλλοθι σε πιθανή συγκυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Μεγάλη παραδοξότητα αποτελεί και το γεγονός ότι, ενώ η ελληνική κοινωνία εμφάνισε τάση ριζοσπαστικοποίησης, ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και άνθρωποι που δεν είχαν αριστερό προσανατολισμό αψηφώντας τα εκβιαστικά διλήμματα, όμορες αριστερές δυνάμεις αρνήθηκαν δογματικά τη συστράτευση με τον ΣΥΡΙΖΑ φοβούμενες μήπως σε περίπτωση αποτυχίας πάνε πίσω το κίνημα.( Η κοινωνία να οπισθοδρομεί, το κίνημα όμως ποτέ!!!)

Η «καθαρή» εξάλλου νίκη του κ.Σαμαρά στηρίχτηκε στην καλλιέργεια ενός εμφυλιακού κλίματος πόλωσης, κομματικού φανατισμού και λασπολογίας εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και ιδεολογικής τρομοκρατίας απέναντι στους πολίτες. Ο κ. Σαμαράς είχε συμμάχους του επίσης την αυταρχική Ευρώπη και τα ξένα και εγχώρια ΜΜΕ. Ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα πριμοδότησης εκ μέρους των ελληνικών ΜΜΕ της τακτικής εκφοβισμού της κοινής γνώμης που ακολούθησε ο αρχηγός της ΝΔ ήταν η ερώτηση που απηύθυνε δημοσιογράφος της δημόσιας τηλεόρασης(ο κ.Αρβανίτης συγκεκριμένα) στον κ.Δούκα της ΝΔ για το αν θα έπρεπε οι πολίτες να σηκώσουν ή να μη σηκώσουν τις καταθέσεις τους σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ ερχόταν πρώτο κόμμα στις 17 του Ιούνη.(!!!!!) Απέναντι σ’ αυτό το αντάρτικο κατασυκοφάντησης-που συνεχίζεται και μετεκλογικά- οι βουλευτές και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ επέδειξαν υπευθυνότητα, ωριμότητα, αξιοπρέπεια και ομολογουμένως αξιοθαύμαστη αυτοσυγκράτηση.

Τη νίκη της ΝΔ υποδέχτηκαν με ανακούφιση οι αγορές και οι ευρωπαίοι εταίροι μας, αλλά εκείνο που αξίζει να επισημανθεί είναι ότι δημιουργούνται βαλβίδες εκτόνωσης της αγανάκτησης και της απαισιοδοξίας των Ελλήνων πολιτών, έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι αντιδράσεις τους και να αδρανοποιηθούν τα κοινωνικά αντανακλαστικά. (Η θηλιά που λέγεται Μνημόνιο χαλαρώνει λίγο για να αναπνεύσει ο μελλοθάνατος.) Δημιουργείται κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας μακράς πνοής για να διασφαλιστεί η πολιτική σταθερότητα με πολιτικό ουραγό τη ΔΗΜΑΡ, τίθεται ως κόκκινη γραμμή η παραμονή της χώρας στο ευρώ, στην κυβέρνηση συμμετέχουν και πρόσωπα άφθαρτα, υψηλής ειδίκευσης, άρα και αποτελεσματικότητας, προβάλλεται και τονίζεται διαρκώς το στοίχημα της ανάπτυξης σαν να έχει ήδη κερδηθεί.

Αφήνω για το τέλος έναν προβληματισμό που με πνίγει περισσότερο και από το βρόχο των καταστροφικών συνεπειών του Μνημονίου. Στις τελευταίες εθνικές εκλογές η παρέμβαση των ισχυρών εταίρων μας στα εσωτερικά μας ήταν απροκάλυπτη, ωμή και επωδύνως εκβιαστική για κάποιες ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Αναφέρομαι στην παρακράτηση του 1 δις. ευρώ, ποσό που αποδεσμεύτηκε αμέσως μετά την επικράτηση της ΝΔ. Αναρωτιέμαι λοιπόν μήπως η απαξίωση του κοινοβουλευτισμού είναι λιγότερο εφιαλτική μπροστά στο φάσμα της διαμόρφωσης της λαϊκής ετυμηγορίας σύμφωνα με τις προτιμήσεις του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου της ισχυρής Ευρώπης. Θυμίζω ότι το άρθρο 10 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης διακηρύσσει και διασφαλίζει την ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας. Όμως, αλήθεια, πόσο ελεύθερα αποφασίσαμε εμείς οι Έλληνες πολίτες για το ποιοι θέλαμε να μας κυβερνήσουν, εδώ στη χώρα μας, στις 17 του Ιούνη;