Από Μήνα σε Μήνα

Φύλλο 112 Αύγουστος - Σεπτέμβριος 2012

Τσόκλης και Σπιναλόγκα

 Στην διάρκεια των θερινών διακοπών επισκέφθηκα την Σπιναλόγκα το γνωστό σε όλους μας πλέον τόπο μαρτυρίου πολλών ανθρώπων που υποχρεώθηκαν να περάσουν εκεί την ατελή ζωή τους γιατί κάποια άγνωστη μοίρα τους το φύλαγε. Η Σπιναλόγκα, όσο και να φωτίστηκε τα τελευταία χρόνια από τους προβολείς των τηλεοπτικών συνεργείων αλλά και από τα φλας των φωτογράφων, όσο και αν είναι ένα νησί λουσμένο στο φως και στις ανταύγειες της θάλασσες, παραμένει σκοτεινή.

Εμείς,που σήμερα ζούμε τις όποιες ζωές μας, δεν θα καταφέρουμε να διεισδύσουμε στον Καιάδα που ρίχτηκαν πολλές εκατοντάδες ανθρώπων που η λεπρή τους μοίρα δεν τους επέτρεψε να ζήσουν, κι ας υπήρξαν πένες σαν αυτές της Victoria Hislop ή κάμερες σαν αυτές του Θοδωρή Παπαδουλάκη που επιχείρησαν να αναπαραστήσουν το τραγικό αλλά και το ρεαλιστικό του πράγματος. Η Σπιναλόγκα ήταν και παραμένει ένα τόπος μαρτυρίου. Μόνο που η δημοσιότητα που εξέλαβε το τα τελευταία χρόνια στάθηκε αφορμή για να της φερθούν μέχρι και με "ανάρμοστο" τρόπο. Και εξηγούμαι: ήμουν και είμαι οπαδός της άποψης ότι η καλλιτεχνική έκφραση πρέπει να είναι ελεύθερη και να μην υπόκειται σε νόρμες. Ας καταλάβει ο καθένας από ένα καλλιτεχνικό έργο ο,τι μπορεί να καταλάβει, δεν είναι ανάγκη να το προσλάβουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο. Γιατί τα λέω όλα αυτά; Μα επειδή ακόμα προσπαθώ αν κατανοήσω το πώς ταιριάζει η πλειοψηφία των δημιουργημάτων του Τσόκλη με αυτόν τον τόπο μαρτυρίου. Ο κύριος Τσόκλης διαλαλεί από μακριά το έργο του με καμιά 25αριά μαύρες σημαίες που στήθηκαν στο ψηλότερο σημείο του νησιού και που κραυγάζουν "εδώ είμαστε τα έργα του, ελάτε να μας δείτε". Και ενώ σε όλο το οδοιπορικό της έκθεσης και των εγκαταστάσεων θα βρούμε και ταιριαστές συλλήψεις με την τραγικότητα του νησιού και των αιώνιων κατοίκων του, εν τούτοις θεωρώ πως τα περισσότερα έργα σε τίποτα δεν αποδίδουν το έρεβος μέσα από το οποίο πέρασαν οι ψυχές και τα σώματα αυτών των ανθρώπων που βρίσκονται πίσω ούτε δυο γενιές καλά - καλά. Αλλά επειδή εγώ δεν είμαι κριτικός τέχνης και δεν προτίθεμαι να προβώ σε τέτοιες ενέργειες δηλώνω ότι θυμώνω όχι μόνο με αυτό που είδα αλλά κυρίως με το γεγονός ότι στις (μικρότερης τραγικότητας;)  ημέρες που ζούμε δαπανήθηκαν αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες Ευρώ μάλλον για να διαφημίσει ο κύριος Τσόκλης για άλλη μια φορά το όνομά του. Τόση ματαιοδοξία και έπαρση πια, ακόμα και στις μέρες μας; Θα ήθελα να ακούσω μια επίσημη απάντηση για το κόστος αυτής της έκθεσης γιατί θεωρώ την όλη ενέργεια σκανδαλώδη. Όσο για την ουσία των έργων του ας το συζητήσουμε κάπου αλλού, δεν μπορώ όμως να μην επισημάνω ότι ο κύριος Τσόκλης μπορεί να μην βίασε ποτέ του γυναίκα αλλά τη μνήμη αυτών των ανθρώπων κατάφερε να την αμαυρώσει με δυσνόητα φτιασίδια για να βλέπει τελικά μόνο τον άφυλο εαυτό του μέσα από τους καθρέφτες του και όχι εμείς τον δικό μας... Η Σπιναλόγκα και η ιστορία της στέκει ολόγυμνη μπροστά μας εδώ και δεκαετίες καλυμένη από το σκοτεινό της φως. Το βλέπουμε όλοι, δεν είναι αξιοθέατο που φωνάζει ούτε έχει ανάγκη από πολλαπλές αναγνώσεις...

Α.Π.

 Το τέλος του εθνικού χρέους

 Οι αμέσως επόμενες μέρες που έρχονται ετοιμάζουν κάποιες περίεργες για τη χώρα εκπλήξεις; Πόσες εκπλήξεις ακόμα, θα πείτε... Εξάλλου κάθε μέρα που ξημερώνει είναι και ένας καινούριος κλοιός.

 Δεν αναφέρομαι σε αυτά τα γνωστά και δυσάρεστα, εξάλλου μια χώρα στην οποία δεν λειτουργεί η πραγματική δημοκρατία μόνο δυσάρεστα μπορεί να συμβαίνουν. Αναφέρομαι σε μια συνέντευξη που έδωσε σε τοπικό κανάλι ο ομογενής εξ Αμερικής γιατρός κύριος Λαμπράκης εκπροσωπώντας την οργάνωση ομογενών End of National Debt - END και στην οποία ούτε λίγο ούτε πολύ δήλωσε πως μια μεγάλη ομάδα Ελλήνων επιχειρηματιών από διάφορα σημεία του Πλανήτη ετοιμάζεται να ... σώσει τη χώρα μας. Ισχυρίστηκε λοιπόν , ότι η ομάδα διαθέτει κεφάλαια που υπερβαίνουν κατά πολύ το εξωτερικό μας χρέος, ότι αυτά τα κεφάλαια είναι Ομόλογα του Αμερικάνικου Δημοσίου που λήγουν από στιγμή σε στιγμή (ίσως και να έχουν ήδη λήξει) και ότι με αυτά θα επιχειρήσουν να πάρουν στα χέρια τους τα Ελληνικά Ομόλογα απανταχού της Γης... άρα να εξαγοράσουν το (υπερδιογκωμένο έτσι κι αλλιώς) χρέος της χώρας μας. Ο κύρος Λαμπράκης δήλωσε ότι η οργάνωση ήδη βρίσκεται σε συνεννόηση όχι μόνο με την Κύπρο στην οποία προτείνει το ποσό των 11 δις αλλά και με την Ισπανία στην οποία ευχαρίστως θα έδινε ποσό της τάξης των 200 δις...
Η συνέντευξη βρίσκεται στο Διαδίκτυο για του λόγου το αληθές. Τι είναι αυτό αυτό που πρέπει εμείς να καταλάβουμε; μήπως ότι μια πολυπληθής ομάδα Ελλήνων επιχειρηματιών που έχουν δημιουργήσει κάποιο λόμπυ, είναι έτοιμη να αναλάβει τη διαχείριση του Ελληνικού πλούτου; Και αν ναι, με τι όρους; Γιατί θα πρέπει αυτό να είναι αισιόδοξο; Στο φινάλε, Έλληνες επιτήδειοι πολιτικοί και επιχειρηματίες δεν λυμαίνονται τόσα χρόνια τον δημόσιο πλούτο; Θα πρέπει να πανηγυρίσω σε περίπτωση που έρθουν και μας πάρουν οι ίδιοι τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο και το χρυσό βάζοντας μας να εργαζόμαστε με μισθούς Κίνας και πάλι; Αυτά δεν τα εξήγησε βέβαια ο κύριος Λαμπράκης διότι θα πρέπει να έχει και μια αγωνία το πράμα... έρχονται εκλογές σε Αμερική, εκλογές στη Γερμανία, ο Αρμαγεδόνας του 2012 με την ευθυγράμμιση των πλανητών, και μετά από λίγο καιρό , λέει θα δούμε την Ελλάδα και τους Έλληνες να κατακτούν στο παγκόσμιο στερέωμα τη θέση που πραγματικά μας αξίζει... Πάλι εξελίξεις περίεργες θα έχουμε... Ας κρατάμε όμως μικρό καλάθι... και ας βγούμε στο τέλος ψεύτες εμείς. διογκωμένο έτσι κι αλλιώς) χρέος της χώρας μας. Ο κύρος Λαμπράκης δήλωσε ότι η οργάνωση ήδη βρίσκεται σε συνεννόηση όχι μόνο με την Κύπρο στην οποία προτείνει το ποσό των 11 δις αλλά και με την Ισπανία στην οποία ευχαρίστως θα έδινε ποσό της τάξης των 200 δις...
Η συνέντευξη βρίσκεται στο Διαδίκτυο για του λόγου το αληθές. Τι είναι αυτό αυτό που πρέπει εμείς να καταλάβουμε; μήπως ότι μια πολυπληθής ομάδα Ελλήνων επιχειρηματιών που έχουν δημιουργήσει κάποιο λόμπυ, είναι έτοιμη να αναλάβει τη διαχείριση του Ελληνικού πλούτου; Και αν ναι, με τι όρους; Γιατί θα πρέπει αυτό να είναι αισιόδοξο; Στο φινάλε, Έλληνες επιτήδειοι πολιτικοί και επιχειρηματίες δεν λυμαίνονται τόσα χρόνια τον δημόσιο πλούτο; Θα πρέπει να πανηγυρίσω σε περίπτωση που έρθουν και μας πάρουν οι ίδιοι τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο και το χρυσό βάζοντας μας να εργαζόμαστε με μισθούς Κίνας και πάλι; Αυτά δεν τα εξήγησε βέβαια ο κύριος Λαμπράκης διότι θα πρέπει να έχει και μια αγωνία το πράμα... έρχονται εκλογές σε Αμερική, εκλογές στη Γερμανία, ο Αρμαγεδόνας του 2012 με την ευθυγράμμιση των πλανητών, και μετά από λίγο καιρό , λέει θα δούμε την Ελλάδα και τους Έλληνες να κατακτούν στο παγκόσμιο στερέωμα τη θέση που πραγματικά μας αξίζει... Πάλι εξελίξεις περίεργες θα έχουμε... Ας κρατάμε όμως μικρό καλάθι... και ας βγούμε στο τέλος ψεύτες εμείς.

Α.Π.

Ο Αλέξης εχθρός

Μέσα στον πανικό των τελευταίων μηνών παρατηρούμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την συμπεριφορά αξιωματούχων από την Ευρώπη οι οποίοι με προκλητικό τρόπο αρνούνται να συναρτήσουν κατά τις επισκέψεις τους στη χώρα μας τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα. Πέραν του θεσμικά απαράδεκτου της άρνησης για συνάντηση με τον 4ο στην τάξη της χωράς περισσότερο αξίζει να σταθούμε στους εγχώριους συμβουλάτορες για την εν λόγω συμπεριφορά. Κάποιοι (πολιτικοί, ΜΜΕ. κ.α.) φαίνεται ότι είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν κάθε θεσμική υπόσταση της χώρας για να εξυπηρετήσουν τα στενά συμφέροντα τους. Απλά φανταστείτε τι θα γινόταν αν γινόταν το ίδιο ατόπημα με τον Σαμαρά ή τον Βενιζέλο αξιωματική αντιπολίτευση.

Εκτός αν δεχτούμε ότι κάποιοι θεωρούν εκτροπή την επιλογή του ελληνικού λαού για την αξιωματική αντιπολίτευση συμβουλεύοντας ανάλογα τους ευρωπαίους αξιωματούχους. Παραβλέποντας ότι παράλληλα με τέτοιες συμπεριφορές ρισκάρουν προκαλώντας …

Μ.Φ.