Εδώ στο Νότο

Φύλλο 112 Αύγουστος - Σεπτέμβριος 2012

Ο Σεπτέμβρης είχε πάντα στην μνήμη μου ανάμικτα συναισθήματα.

Το καλοκαίρι και η όποια χαλάρωση και ανεμελιά έμεναν πίσω.

Τα σχολεία και οι όμορφες συναντήσεις ήταν μπροστά…

Τα αμπέλια και η χαρά του τρύγου ερχόντουσαν…

Η δημιουργικότητα του χειμώνα ήταν μπροστά…

Σε κάθε περίπτωση ήταν για πολλούς από εμάς ένα ουσιαστικό ορόσημο από χρονιά σε χρονιά…

Αυτό το Σεπτέμβρη, όπως και γενικότερα τους τελευταίους μήνες, υπάρχει ένταση. Όχι δημιουργικότητας, όχι προοπτικής, σε κάμπια περίπτωση ελπίδας.

Υπάρχει ένταση απελπισίας, ένταση αδιεξόδων (ατομικών και συλλογικών), ένταση απουσίας ελπίδας. Αυτό το τελευταίο είναι που σκοτώνει. Αυτό που σκορπίζει τη θλίψη, την αγωνία, την οργή. Αυτό που γεννά καταθλίψεις και αδιέξοδα…

Υπάρχει λαός που μπορεί να σταθεί χωρίς ελπίδα ; Η απάντηση είναι ΟΧΙ και αν δεν γεννηθεί στην κοινωνία άμεσα η πιστή σε μια ελπίδα, ένα όραμα, γιατί όχι ένα όνειρο τότε θα πρέπει να περιμένουμε μεγαλύτερα αδιέξοδα. Τραγικές και ακραίες συμπεριφορές και εκφράσεις.

Γι΄αυτό το όνειρο οφείλουμε στους εαυτούς μας, τους γονείς και τα παιδιά μας να παλέψουμε. Γιατί δεν μπορεί το 2012 να αποτελεί όραμα «το ψωμί του δούλου» αλλά η ελπίδα της ζωής και αυτό που για πολλά χρόνια οι Έλληνες έλεγαν «ένα καλύτερο αύριο».