12142017Πεμ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Η Σύριγγα του Πάνα

Φύλλο 112 Αύγουστος - Σεπτέμβριος 2012

Απορίες απόρων

 Γιατί κόβουν τις συντάξεις των φτωχών; Γιατί πρέπει να γίνουν εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο αφού αυτό είναι ίσο ή μικρότερο σε ποσοστό με τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες;

Γιατί αυξάνουν το ΦΠΑ στον τουρισμό αφού κόπτονται για ανταγωνιστικότητα; Γιατί δεν πληρώνουν φόρους οι πλούσιοι; Γιατί κόβουν δωρεάν περίθαλψη και παιδεία; Γιατί δεν βρίσκεται ένας ένοχος για αυτήν την κατάσταση; Και αν τύχει κάποιος να βρεθεί, γιατί δεν τιμωρείται; Γιατί ξεπουλάνε μπιρ παρά τη δημόσια περιουσία;

Οι κουβέντες στους δημόσιους χώρους πέρα από την επωδό της οργής και της αγανάκτησης διαπνέονται και από γνήσια απορία γιατί τα μνημονιακά μέτρα μοιάζουν ακατανόητα και να μην οδηγούν σε κάποια λύση. Οι ερμηνείες που δίνονται κυμαίνονται από την άγνοια και την ανικανότητα ως την προδοσία. Όμως, η ορθή ερμηνεία των γεγονότων που ζούμε είναι απαραίτητη για την επιλογή των κατάλληλων μέσων για να αντεπεξέλθομε. Καταθέτω λοιπόν και τη δική μου θεωρώντας ότι δίνει ικανοποιητικότερες απαντήσεις. Ένα εργαλείο να με κρίνετε είναι να ξαναδιαβάσετε τις προηγούμενες ερωτήσεις υπό το πρίσμα του τις βλέπω και εγώ:

 

Στην κρίση που περνάμε όπως και σε κάθε περίοδο κρίσης ξεκαθαρίζουν τα πράγματα. Θέλοντας και μη τα χαρτιά παίζονται πιο φανερά και οι επιλογές δείχνουν την πλευρά με την οποία τάσσεται καθένας. Και αυτές είναι η πλευρά των πλούσιων και η πλευρά των φτωχών. Χωρίς προσχήματα, το κράτος που είναι το εργαλείο εφαρμογής πολιτικής της άρχουσας τάξης των πλουσίων, κόβει και ράβει υπέρ τους μη λογαριάζοντας δίκαιο, σωστό ή ορθολογικό.

 

Οι φτωχοί έχουν στη διάθεσή τους δύο κυρίως μέσα:

Το ένα είναι η Δημοκρατία. Όχι η κοινοβουλευτική, αντιπροσωπευτική, χαριτωμένη ή ότι άλλο επίθετο προσπαθούν να της προσδώσουν για να τη νοθέψουν. Δημοκρατία σκέτη. Αυτό λοιπόν πρέπει να ελεγχθεί: Ενισχυμένη αναλογική, μεταφορά εξουσίας σε υπερεθνικά κέντρα (ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΔΝΤ, ΕΚΤ) υπερσυγκέντρωση εξουσιών στο κέντρο, απογύμνωση του συντάγματος σε όφελος μιας χαοτικής (και εν πολλοίς αλληλοσυγκρουόμενης) πολυνομίας. Όλοι λιγότερο ή περισσότερο παράνομοι, μαγκανισμένοι στα γρανάζια μιας ατέρμονης γραφειοκρατίας όπου ο παράς (δικός σου ή του μπάρμπα στη Κορώνη) σε ξελασπώνει. Πιο φανερά δε, αν τυχόν και η εμπλοκή σου προχωρήσει και στα χωράφια της Δικαιοσύνης. Πολλοί τρόποι (πού όλους τους έχομε εφαρμόσει) για Δημοκρατία ανάπηρη και κουτσουρεμένη. Για να στερήσομε μέσα από τους φτωχούς.

 

Το δεύτερο είναι οι παροχές του κράτους. Στη θεωρία το Κράτος είναι ο μηχανισμός της κοινωνίας για την εφαρμογή της ισονομίας. Προστατεύει τον αδύναμο και αναδιανέμει τον παραγόμενο πλούτο για να άρει τις δημιουργούμενες αδικίες. Ε λοιπόν όχι. Το Κράτος είναι ο μηχανισμός επιβολής της εξουσίας της κυρίαρχης τάξης. Σήμερα των πλουσίων. Σε περιόδους κρίσης καταρρέουν τα προσωπεία και το Κράτος παίζει τον πραγματικό του ρόλο: στέρηση μέσων από τους αντιπάλους (φτωχοί) για την εξασφάλιση της κυριαρχίας των κυρίαρχων: Στερούμε από τους φτωχούς τη μόρφωση, την υγεία, τις κοινωνικές παροχές (παιδικοί σταθμοί, ΚΑΠΗ, επιδόματα ανεργίας, αναπηρίας, συντάξεις, δράσεις αθλητισμού, πολιτισμού...). Η δημόσια περιουσία δεν μπορεί να είναι κοινό κτήμα: οι πλούσιοι έχουν ανάγκες.

Ιδέα μου είναι, ή βγάζουν τώρα νόημα;

Για το ίδιο θέμα μου άρεσαν και σας προτείνω:

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=649782

http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=1173&Itemid=29

 

 

Περί ύβρεων συνέχεια

 

Γράφοντας σε προηγούμενο τεύχος (109) περί ύβρεως δεν περίμενα τέτοια άμεση και προφανή επαναφορά του θέματος στην επικαιρότητα (αν και με το ρυθμό που κινούμαστε πολύ πιθανό μέχρι τη δημοσίευση του παρόντος να υπάρξουν ακόμη περισσότερες).

Αναφέρομαι στη διπλή ύβρη της φράσης «Επιχείρηση σκούπα Ξένιος Ζεύς».

Η πρώτη προφανής ύβρις αφορά τον όρο επιχείρηση σκούπα: Η άμεση ερμηνεία είναι ότι αναφερόμαστε σε σκουπίδια και όχι ανθρώπους τα οποία πρέπει να μαζέψουμε με την επιχείρηση σκούπα. Ο άνθρωπος ως αντικείμενο και μάλιστα σκύβαλο.

Για τον Ξένιο Δία πάλι τα πράγματα είναι διαφορετικά. Παρά τον επιφανειακό θαυμασμό και ξόμπλιασμα του αρχαίου μας πολιτισμού από τους θεσμούς του Κράτους, αυτοί λησμονιούνται όταν ερχόμαστε στην ουσία. Για τη Δημοκρατία ανέφερα παραπάνω. Εδώ η ύβρις αφορά την ιερότητα του Ξένου και της φιλοξενίας. Η ιδέες αυτές είναι επιζήμιες σήμερα και πρέπει να ξεφτιλιστούν. Σήμερα πρέπει να πουλήσουμε δυτικοευρωπαϊκό φόβο και όχι αρχαιοελληνική φιλοξενία. Παντρεύουμε λοιπόν την ιδιότητα της φιλοξενίας, που οι αρχαίοι ημών πρόγονοι θεωρούσαν τόσο υψηλή που να την αποδώσουν στον ισχυρότερο θεό, με ανθρώπους που εξισώνομε με σκουπίδια... Ωραία.

 

Δύο εξίσου άσχημα συνεπακόλουθα:

 Το πρώτο αφορά την υποκρισία. Από την Αγία Γραφή ακόμη βαθιά περιφρονημένοι οι υποκριτές, με την πολύ επιτυχή μεταφορά του τάφου (λουστραρισμένοι απ’ έξω, σαπισμένοι, σκουληκιασμένοι και όζοντες από μέσα) κατακεραυνώνουν δημοσίως τα ασπόνδυλα της Χρυσής Αυγής. Στην πράξη όμως, έρχονται οι πιο υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι να δικαιώσουν την πολιτική του μίσους που διαλαλούν, εφαρμόζοντας τις ρήσεις τους κατά γράμμα. Τι διαφορετικό δηλαδή θα έκανε η Χρυσή Αυγή;

 

Το δεύτερο μπορεί να διατυπωθεί με μια απλή ερώτηση: Πού σταματά αυτή η πολιτική; Όπου εφαρμόστηκε (γιατί εφαρμόστηκε πολλές φορές στο παρελθόν) η κατάληξη ήταν τραγική. Στην αρχή δεν μας γουστάρουν οι ξένοι. Μετά οι τσιγγάνοι (ήδη ξεκίνησαν οι πρώτοι διδάξαντες στη Γαλλία). Μετά οι Εβραίοι. Μετά οι κομμουνιστές. Μετά οι ανάπηροι. Μετά οι ομοφυλόφιλοι. Μέχρι εδώ τα εφάρμοσε, αν και με διαφορετική σειρά το λαμπερό ίνδαλμα που προσκυνά η Χρυσή Αυγή, ο Χίτλερ. Μετά μπορούμε να διώξουμε τους άστεγους. Μετά τους άσχημους. Μετά τους χοντρούς. Μετά τους αδύνατους. Μετά χτυπά η δική σου πόρτα όπως έχει προειδοποιήσει ο Μπρέχτ. Η πολιτική του μίσους δεν έχει φρένο, δεν έχει όριο, οδηγεί στο έρεβος.

 

Εμπρός λοιπόν στο δρόμο που χάραξε ο Θείος Τζιμάκος. Ακούστε και ξανακούστε τα στιχάκια από την «Ψόφια Γλώσσα» του:

«Είμαστε όλοι αραπάδες

Τσιγγάνοι γύφτοι

Μοϊκανοί - μοϊκανοί...»