12142017Πεμ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Από Μήνα σε Μήνα

Φύλλο 113 Οκτώβριος - Νοέμβριος 2012

Σε ποιο παιχνίδι παίζουμε σαν χώρα ;

 Από τη μια λοιπόν, μπορεί να έχουμε καταλήξει ότι το αμέσως επόμενο διάστημα στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, μπορεί να υφίσταται ένας ιδιότυπος - χαλαρού προς μεσαίου τύπου - εμφύλιος μεταξύ των ανθρώπων που δηλώνουν Χρυσαυγίτες από τη μια και ουσιαστικά των υπόλοιπων πολιτών από την άλλη.

Αυτός ο ιδιότυπος πόλεμος, ιδεολογικός από τη μια αλλά με αρκετά πραγματιστικά στοιχεία (π.χ. ανθρώπινα θύματα, εκβιασμούς κ.λ.π.), θα συνυπάρχει με τον άλλον πόλεμο που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στη χώρα και τους νταβατζήδες της από το εξωτερικό. Το πιθανότερο είναι ότι οι δόσεις θα συνεχίσουν να καταβάλλονται με αντάλλαγμα την εφαρμογή ενός τελικού Μνημονίου που οι όροι του μοιάζουν να είναι τόσο ασφυκτικοί όσο η απειλή μιας δαμοκλείου σπάθης που θα αποκεφαλίσει τον καθέναν από εμάς στην παραμικρή ένδειξη ανυπακοής του. Από την άλλη μεριά, οι επόμενες κυβερνήσεις, όποιες κι αν είναι αυτές, θα έχουν τη δυνατότητα να μην εφαρμόσουν το Μνημόνιο και να επιχειρήσουν μια ανάπτυξη εντελώς διαφορετικού τύπου. Σε μια νεκρή οικονομία; σε μια νεκρή κοινωνία; τίποτα δεν είναι νεκρό, νεκρό είναι μόνο αυτό που ο παλμογράφος του δίνει την απόλυτη ευθεία. Εδώ η κοινωνία είναι ακόμα ζωντανή και το παλεύει. Με το όποιο κόστος. Με τις όποιες λιγοστές της δυνάμεις.

Λυπάμαι όμως, που θα χρειαστεί να επαναλάβω το φόβο μου που είναι μεγαλύτερος και από αυτόν της φτώχιας: νομίζω ότι τα υπό εξέλιξη πολιτικά γεγονότα δίπλα μας - πολύ δίπλα μας - τόσο δίπλα μας που ενώ εμείς δεν θα συμμετάσχουμε θα παρασυρθούμε από το τσουνάμι τους, θα είναι ακόμη πιο τραγικά. Διανοούμεονοι της Γαλλίας υπέγραψαν κείμενο με το οποίο καλούν τη διεθνή κοινότητα σε επέμβαση στη Συρία για την "αποκατάσταση της Δημοκρατίας" (βλ. Κόσσοβο, Σερβία, Ιρακ...). Το έχουμε ξαναγράψει: για πρώτη φορά μεταπολεμικά σε τέτοια διεθνή απόπειρα αποκατάστασης της Δημοκρατίας παρεμβαίνει και η Ρωσία -περνώντας από το Αιγαίο... Και θα περάσουν κι άλλοι από το Αιγαίο... πολύς κόσμος. Αλλά εμείς ... θα έχουμε τα δικά μας. Ένας λαός που θα υφίσταται με τη βία την αποκατάσταση της οικονομίας και της δημοκρατίας με την αρωγή της τρόικας και της Χρυσής Αυγής. Ο κόσμος δείχνει να μεταβάλλεται δίπλα μας τραγικά (και ίσως αναγκαία;...) αλλά προς το παρόν εμείς ως πείραμα αυτής της αλλαγής είμαστε ακόμη στο θάλαμο πειραμάτων. Κάνουμε πως θέλουμε να βγούμε αλλά με μια ένεση μας ξανακαλμάρουν... Δεν θα τελειώσουν κάποτε τα αποθέματά τους;

 

Α.Π.

 

 

Η ελπίδα του σχιζοφρενή

Ένα ερώτημα πλανάτε εδώ και πολλούς μήνες στον χώρο της πατρίδας μου. Ένα ερώτημα αμείλικτο που επιδέχεται πολλών διαφορετικών απαντήσεων ανάλογα με το χρόνο, με την ένταση, με τους υπόγειους και υπέργειους εκτροχιασμούς της σκέψης και της ιστορίας. Ποιος κάνει κουμάντο τέλος πάντων; ο λαός; οι συνδικαλιστές; ο πρωθυπουργός; η τρόικα; η Χρυσή Αυγή; ο Τσίπρας; Κι ενώ οι ρόλοι είναι περίεργα μοιρασμένοι και ανακατεύεται η τράπουλα συνεχώς και καθημερινά, χωρίς να παίζουν όλοι στο ίδιο παιχνίδι αλλά με το να στηρίζουν με περίεργο τρόπο ο καθείς είτε με τη συμμετοχή του είτε με την ανοχή του είτε με την ιδιότυπη συνεισφορά του αυτό το μόρφωμα πρωτοφανούς εκδήλωσης, σκέφθηκα και κατάλαβα ποιος έχει την πραγματική εξουσία στα χέρια του: ο ΦΟΒΟΣ! Όσο περνούσε μάλιστα ο καιρός συνειδητοποιούσα ότι ο Φόβος είναι εκείνο ακριβώς το δίχτυ που διαπερνά τις σχέσεις μας σε όλα τα επίπεδα. Φοβόμαστε τον γείτονα, τον ερωτικό μας σύντροφο, την αρρώστια, το δάσκαλο, τα παιδιά μας, την οικολογική καταστροφή, φοβόμαστε καθετί που κινείται, που μιλά, που υπάρχει, φοβόμαστε τους εαυτούς μας. Συνομωσίες επικρατούν διαρκώς, παντού μια συνομωσία του σύμπαντος εναντίον μας , αυτό βλέπουμε, και όχι μια συνομωσία του σύμπαντος προκειμένου να γίνει αυτό που θέλουμε πολύ όπως έλεγε ο New Age επιρροών Πάολο Κοέλιο. Αυτό ήταν λοιπόν: ο φόβος νίκησε την ανθρωπότητα;

Ο φόβος δεν είναι μια κατάσταση πραγματική, δεν είναι μετρήσιμη με εργαλεία. Είναι κατάσταση πνευματική, ψυχολογική, είναι όρος φαντασιακός (άρα αρκούντως ρεαλιστικός αλλά μεταβλητός) υπό τον οποίο δρά ο καθένας από εμάς. Φανταστείτε λοιπόν, ότι αύριο το πρωί γίνεται μια συντονισμένη επιχείρηση των Μέσων Ενημέρωσης και μας λένε ότι όλα πάνε καλά, τα προβλήματά μας τελείωσαν, η Τρόικα φεύγει, το Τζόνυ Γουόκερ έρχεται, έκλεισε η τρυπά του όζοντος κ.λ.π. Φέρτε στο νου σας μια συντονισμένη επιχείρηση των καναλιών όλου του κόσμου σε μια φανταστική απόπειρα αποκατάστασης της ευτυχίας. Μπορείτε να φανταστείτε μια άπειρη ροή ψευδών ευτυχών ειδήσεων και εικόνων (προπαντός εικόνων) που θα κατακλύζει τον κόσμο από μέρα σε μέρα, από στιγμή σε στιγμή, στις τηλεοράσεις, στο Ίντερνετ, στα κινητά μας; Από όλους αυτούς που επιλεγούν κάθε μέρα να μας ταΐζουν τρόμο, ποιος... ποιος θα γινόταν, αναπάντεχα γλυκά σχιζοφρενής ώστε να το ξεκινήσει; Ποιος θα επιχειρούσε με τρέλα να επαναφέρει την χαμένη ευτυχία, μια ευτυχία που δεν θα αντιστοιχούσε σε πραγματικούς δείκτες, που δεν θα ερχόταν για να εγκατασταθεί βέβαια, αλλά , αν μη τι άλλο ίσως να ξόρκιζε τον τρόμο;,,,

Σκέφτηκα ένα φανταστικό σενάριο ίσα για να συνειδητοποιήσω πως ίσως πρέπει να δω τον κόσμο - να δούμε τον κόσμο - υπό αντεστραμένο πρίσμα. Την αλήθεια τους λένε πως τη φτιάχνουν οι κοινωνίες και την επινοούν αλλά αφού πρώτα τους έχει επιβληθεί (ένα φαντασιακό είναι και αυτό). Αν... λέω ... αν... περιμένοντας μια σύνοδο πλανητών... μια νέα συνομωσία συνειδητότητας ... αν, λέω... μπορώ να σας δώσει μια ελπίδα ένας σχιζοφρενής...

Α.Π.

 

 

 

 

Γιάννης Ποντικάκης

« Όλοι ταλαντευόμαστε ανάμεσα στην αποτυχία και την ψυχοπάθεια, αν θα πρέπει να αποδεχόμαστε όσα επιβάλει η κοινωνία ή αν θα πρέπει να αδιαφορούμε για τα κοινωνικά όρια προκειμένου να ικανοποιήσουμε ακόμα και τις πιο ακραίες επιθυμίες μας»

Santiago Rocanliolo

Ο Γιάννης  Ποντικάκης έφυγε στις 27-9-2012 την ημέρα  του θανάτου του φίλου του Νίκου Καρούζου, Τυχαίο; Ίσως.

Ο Γιάννης δεν ήταν  μόνο μποέμ και πότης, ήταν ένας  άνθρωπος με ενδιαφέροντα και γνώσεις αλλά και ιδιορρυθμίες, που αν σου ανοιγόταν ανακάλυπτες μια πλούσια και νεανική αντίληψη, εμπλουτισμένη από τις εμπειρίες μιας ζωής.

Τον γνώριζα λίγο, ποτέ δεν ήμουν σίγουρος αν θάπρεπε να του ανοιχτώ, έβλεπα μπροστά μου μια μορφή σαν ιδανική αγιογραφία ασκητή, που όμως δεν καταλάβαινα αν είχε διάθεση να μου μιλήσει…

Έτυχε όμως να βρεθούμε  λίγο, τότε που ο Γιάννης Ανδρέου έκανε κάτι Κινηματογραφικές προβολές στον μικρό αλλά ζεστό του χώρο  και έτυχε να μιλήσουμε  μερικές φορές, μου φάνηκε ευγενής, έξυπνος ,λιγόλογος σαν να ήθελε να επικοινωνεί με τα ουσιώδη ή σαν να κράταγε μια άμυνα…

Τα περισσότερα γι΄ αυτόν τα γνώρισα από άλλους όπως από μια παλιά φίλη από Αθήνα πού ερχόταν στα Χανιά κυρίως για να συναντήσει τον Γιάννη.

Χάνοντας τον, τα Χανιά έχασαν ένα σημείο αναφοράς όμορφο, ποιοτικό, ατόφιο στην ιδιομορφία του, ασκητικό και δύσκολο, όμως και περίεργο που μπορούσε και καμιά φορά να σε πληγώσει, αυτά όμως δεν είναι τα Χανιά που αγαπήσαμε;

Ο Γιάννης λιτοδίαιτος, λιγόλογος, λεπτός με τρομερά εκφραστικό πρόσωπο ήταν πράγματι για μένα  ο τελευταίος «ασκητής» αυτής της πόλης.

Περνώντας προχθές από το Γκουβερνέτο κατεβαίνοντας προς την θάλασσα έκανα μια προσευχή εκεί στο σπήλαιο του Αη  Γιάννη του Ερημίτη, για την ψυχούλα του.

Β.Μ  ΧΑΝΙΑ 1-10-2012