12172017Κυρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Το Περιβόλι του Τρελού

Σε τι κράτος ζούμε αλήθεια; «Παρακαλώ, είναι δυνατόν να έχω μια ομπρέλα ακόμα;»

Το σημερινό «παραμύθι» μας διαδραματίσθηκε εδώ, στα Χανιά, σε ένα από τα ξενοδοχεία του Πλατανιά, στο Γεράνι.

Ξεκίνησε με ένα email του tour operator, το οποίο πληροφορούσε τη διοίκηση της εταιρείας ότι επιλέχθηκε από το Σουηδό πρωθυπουργό για τις φετινές διακοπές του, ενημέρωνε για την περίοδο διαμονής του και τέλος, παρακαλούσε να κρατηθεί μυστικό το γεγονός, για τον απλούστατο λόγο ότι ο εν λόγω επισκέπτης επιθυμούσε να γίνει σεβαστή η ιδιωτική του ζωή.

 Έτσι ακριβώς έγινε. Η επιθυμία του έγινε απολύτως σεβαστή, ή σχεδόν έτσι. Δέκα μέρες πριν έρθει στο ξενοδοχείο, κυκλοφορούσαν καμιά πεντακοσαριά post it, από το τηλεφωνικό κέντρο της reception μέχρι τα καρότσια των καμαριέρων κι από τους πάγκους των μπάρμαν μέχρι τις εργαλειοθήκες των συντηρητών. Κανείς δεν το ‘ξερε το μυστικό, «ο κόσμος το ‘χε τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι». Τις ίδιες εκείνες ημέρες που προηγήθηκαν της επίσκεψης, ο Δήμαρχος του Πλατανιά έδινε συνέντευξη για τον επισκέπτη, ερήμην του επισκέπτη αλλά σε κάθε περίπτωση, όλος ο περίγυρος περίμενε με ενδιαφέρον, αγωνία πολλές φορές και σίγουρα περιέργεια, το «βάρβαρο».

 

Η εμπειρία μας, ξεπέρασε την κάθε προσδοκία. Εμφανίστηκε ένας σαραντάρης, άρτι διαζευχθείς, ο οποίος μας σκλάβωσε με τη συμπεριφορά του. Απλός, δεκτικός, καθημερινός, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Συνοδευόταν από δύο άντρες της προσωπικής του φρουράς και δεν ξεχώριζαν από μια απλή ανδροπαρέα τριών εργένηδων. Έμειναν σε δύο ακριβώς ίδια δίκλινα χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο, το αντίθετο, από εκείνα τα λιγότερο ζητούμενα δωμάτια χωρίς καμιά θέα, κάπου στην πάνω πλευρά προς το Δημαρχείο. Έπαιρναν το φαγητό τους στο self service του ξενοδοχείου όπως όλοι οι άλλοι «θνητοί» συμπατριώτες και μη. Ο ίδιος - κι όχι κανένας άλλος - στηνόταν με προσήνεια στην ουρά του μπουφέ για να γεμίσει το δίσκο του και δεν αρνούταν ποτέ μια γρήγορη φωτογραφία παρμένη από ένα κινητό. Τίποτα δεν ξεπερνούσε το μέτρο, τίποτα δεν κυλούσε με στόμφο, πίεση και έπαρση. Αποτελεί επιεική έκφραση ότι μας είχε κουφάνει όλο αυτό, έτσι αποφασίσαμε από κοινού να τον ρωτήσει ο Διευθυντής αν θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι παραπάνω. Η απάντηση του, μας θύμισε κάτι από ευγενικό Διογένη. «Παρακαλώ, είναι δυνατόν να έχω μια ομπρέλα ακόμα;».

 

Η «άλλη» πλευρά, η δική μας, είχε κι αυτή μια σειρά επίσης «ενδιαφερόντων» στοιχείων. Ο δικός μας ο πρωθυπουργός, πήρε ο ίδιος προσωπικά τηλέφωνο στην reception του ξενοδοχείου αυτό-συστηνόμενος σε όποιον βρήκε εκεί και ζητώντας να μιλήσει στο Σουηδό ομόλογό του. Χωρίς να έχει καλέσει καν κάποιος εκπρόσωπος του γραφείου του, η υπάλληλος της reception του ζήτησε ευγενικά να μην της κάνει κακόγουστη πλάκα και να την αφήσει να κάνει τη δουλειά της. Στη συνέχεια, ο ίδιος ξανακάλεσε απειλώντας πλέον ότι θα κουβαλήσει όλη την Αστυνομία της Κρήτης κι έτσι η δύστυχη receptionist, αφού καταράστηκε βουβά τη μοίρα της, επικοινώνησε μέσω του διευθυντή της για να μπορέσουν μιλήσουν, οι δύο ομόλογοι. Ο Δήμαρχος του Πλατανιά, έστειλε ένα καλάθι με ευχές και τοπικά προϊόντα διακριτικά σεβόμενος την ιδιωτικότητα της παρουσίας του. Εντούτοις δε συνέβη το ίδιο με το συνεργάτη του τον οποίο έστειλε για να διαπιστώσει - μέσω των υπαλλήλων του ξενοδοχείου – αν το καλάθι με τα καλούδια είχε γίνει δεκτό κι εκείνος, αντί γι αυτό προσπάθησε να τον συναντήσει. Παρότι δεν κατάφερε ούτε καλημέρα να πει, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα που παραθέσαμε, σχετικά με το πως η διάκριση μπορεί ενίοτε να μετατρέπεται σε αδιακρισία, ωθούμενη από την άκρατη ματαιοδοξία. Εξαιρετικοί είμαστε και εμείς, δεν συμφωνείτε;

 

Το συμπέρασμα είναι το ίδιο απλό, όσο και απίστευτα σύνθετο. Πρώτοι πολίτες και απλοί, τυχαίοι πολίτες μιας χώρας του Βορά έδωσαν μπροστά στα μάτια μας, μια παράσταση μέσα στην ίδια μας τη χώρα, με φόντο το ινκόγκνιτο. Κι οι δικοί μας άρχοντες εντούτοις, εδώ στο εσωτερικό της χώρας μας, συνεχίζουν να δίνουν καθημερινά «παραστάσεις» με αποχρώσεις τραγωδίας και θεατές «επί πληρωμή» τους πολίτες της. Πρωτοκλασάτα πολιτικά στελέχη που δηλώνουν με απύθμενο θράσος μέσα από τη φυλακή ότι δεν έχουν καμία ευθύνη, όχι γιατί είναι αθώοι αλλά γιατί τα αδικήματα τους έχουν παραγραφεί, πρώην υπουργοί που έχει αποδειχθεί ότι έχουν πάρει μίζες αλλά κυκλοφορούν ελεύθεροι και προσφάτως αρχηγοί κομμάτων που είχαν, έκρυβαν επί μακρόν και εν τέλει εμφάνισαν περίφημες λίστες μεγαλοκαταθετών δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα στη σφαίρα του γελοίου, συνθέτουν τα στάσιμα σε μια παράσταση που ακόμα κι ο χορός «τα ‘χει παίξει» κι η δικαιοσύνη «άργησε μια μέρα». Ανήμποροι να παρακολουθήσουν τέτοιο συμπυκνωμένο πλούτο, οι αγανακτισμένοι συμμετέχοντες θεατές, παρακαλούν να πέσουν οι τίτλοι τέλους και να τους λυτρώσει «η των τοιαύτων παθημάτων κάθαρσις». Άδικα αναφωνεί δις ο λαός «Σε τι κράτος ζούμε;».

 

Παρόλα αυτά, ο Διογένης της Σινώπης ήταν δικός μας κάποτε, νομίζω… Ανάγκασε το Μέγα Αλέξανδρο να φύγει από τη μέση για να τον «αποσκοτίσει» αφού το μόνο που του ζήτησε ήταν να μην του στερεί, εκείνο που δεν μπορούσε να του προσφέρει, τον ήλιο. Στο τέλος ο μεγάλος στρατηλάτης δήλωσε ότι αν δεν ήταν ο Αλέξανδρος θα ήθελε να είναι ο Διογένης. Το φανάρι του που χρησιμοποιούσε ακόμα και τη μέρα για να βρει τίμιους ανθρώπους, σήμερα δε γνωρίζω αν θα τα κατάφερνε αλλά σε κάθε περίπτωση, εμείς φροντίσαμε να το αποσύρουμε. Μετά από όλα αυτά, πόσο εύκολο είναι να κατηγορήσεις την «Αυγή», για τις κακά προπαρασκευασμένες και βιντεοσκοπημένες παραστάσεις Καραγκιόζη που δίνει εκτός μα και προσφάτως εντός κοινοβουλίου, δίκην Μπάρμπα-Γιώργηδων έτοιμων να δείρουν τους Χατζατζάρηδες για να γελάσει το φιλοθεάμων κοινό; Δεν θα διαφωνήσουμε ότι πρόκειται για «Δύση», αλλά πόσο ακουστοί θα γίνουν όλοι αυτοί που έχουν μπει στο κάδρο των «συμμετεχόντων σε λίστες» όταν μιλάνε περί της προάσπισης των δημοκρατικών τους δικαιωμάτων; Ο κόσμος, επιζητά πλέον και την προσωπική καταστροφή τους.

 

Θυμούμενος ξανά τον Σουηδό πρωθυπουργό, παρακάλεσε – χωρίς ίχνος υπερβολής – για ένα συγκεκριμένο τραπέζι στο εστιατόριο το οποίο προφανώς θα εξυπηρετούσε λόγους ασφαλείας και πάλι, πρόσθεσε «εάν γίνεται φυσικά». Την τελευταία ημέρα οι δύο συνοδοί του έδωσαν από ένα δωράκι στους υπαλλήλους που τους εξυπηρέτησαν και έφυγαν το ίδιο απλά, όπως ακριβώς ήρθαν, χωρίς να ενοχλήσουν κανέναν. Δεν μπορούσα παρά να φέρω στο μυαλό μου μια καλοκαιρινή μέρα του 1984 όταν είχα τελειώσει το λύκειο και ξεκινούσαμε να πιούμε με τους τελειόφοιτους συμμαθητές μου μια μπύρα στου «Τσαλίκη» όταν μας πέταξαν σχεδόν με τις κλωτσιές έξω, αδειάζοντας το μαγαζί για τον τότε πρωθυπουργό μας και την παρέα του. Ο μόνος που πρόλαβε να μας ζητήσει συγνώμη καθώς σπρωχνόμαστε ήταν ο ίδιος ο Τσαλίκης. Δε μπορώ παρά να συγκρίνω το απλό ενοικιαστικό αμαξάκι που μπήκαν για το Αεροδρόμιο με το ότι πριν από μερικές μέρες περίμενα πάνω από μισή ώρα στην Ακρωτηρίου, για να περάσει ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης με τις λιμουζίνες, τα φιμέ τζάμια και την κουστωδία αρχηγού κράτους. Το ίδιο δεν ήταν και ο άλλος;

 

Το έχουμε ξαναπεί πολλές φορές από το βήμα γραφής μου μας δίνει η φυλλάδα τούτη. Το ερώτημα είναι αν το πρόβλημα εντοπίζεται στον ένα, σε κάποιους λίγους, άντε σε ένα ποσοστό των τριακοσίων της βουλής. Γιατί αν είναι έτσι, σε κάτι μπορούμε να ελπίζουμε κι αυτό το κάτι θα είναι στηριγμένο σε μια καλύτερη επιλογή. Αν όμως το πρόβλημα είναι συστεμικό και η γραμμή παραγωγής είναι τόσο εξελιγμένη ώστε θα συνεχίσει με συνέπεια να παράγει λαμόγια, από την βάση ως την κορυφή, στηριγμένη σε ένα πειραγμένο εθνικό DNA, τότε θα πρέπει να περιμένουμε πολλά χρόνια για να αναδιαρθρωθεί το μοντέλο παραγωγής στάσεων και συμπεριφορών και εν τέλει οι «Made in Greece» συνειδήσεις να είναι εκείνες που θα ήθελε το φανάρι του κυνικού, Διογένη της Σινώπης. Η πατρίδα και μάλιστα ο τόπος μας η Κρήτη, απέδειξε πόσο πολύ αρέσει. Εμείς;

 
                                                                                              

     Κυριάκος Γ. Κώτσογλου                                  

Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης MSc