12162017Σαβ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Στήλη Άλατος

Σκυλοτροφή

     Όλα γίναν σταδιακά, για αυτό και δεν κατάλαβα τίποτα, παρά μόνο όταν ήταν πια πολύ αργά. Αυτή είναι η επίσημη δικαιολογία μου. Η αλήθεια όμως είναι, για να λέμε τα πράγματα έξω από τα δόντια, ότι ο διάβολος στηρίζεται σε κάτι τύπους σαν και μένα, μετρίως αργόστροφους και αρκούντως δειλούς, για να κάνει ανενόχλητος τη βρωμοδουλεία του. Χτες ήτανε η τρίτη νύχτα στη σειρά που δεν μπόρεσα να κοιμηθώ.

Δεν με άφησαν τα γαυγίσματα. Είχα κλειδώσει πόρτες και παράθυρα και πάλι ακουγόντουσαν. Διακεκομμένα.  Όλη τη νύχτα. Το στομάχι μου είχε σφιχτεί και κουλουριαζόμουνα και ξεκουλουριαζόμουνα γύρω απ’τα σεντόνια του κρεβατιού μου, σαν ένα φίδι που το έχεις πατήσει στο κεφάλι.  Γύρω στα χαράματα προσπάθησα δύο φορές να κάνω εμετό. Δεν κατάφερα και σπουδαία πράματα. Κυρίως χολή και κάτι απομεινάρια χυμού. Έξω τα σκυλιά ούρλιαζαν ακόμα.

    Πότε ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία με τα σκυλιά; Δεν μπορώ να πω με σιγουριά. Πάντα υπήρχαν αλλά δεν τους έδινα και μεγάλη σημασία. Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν τα ζώα, άλλοι πάλι που νιώθουν μόνοι και αναζητούν στα ζώα τη συντροφικότητα που τους λείπει, και βέβαια πάντα αυτοί που φοβούνται για την περιουσία τους και θέλουν ένα πιστό φύλακα, ένα φόβητρο στις αυλές τους, στα σπιτάκια τους, χωρίς πολλή νοημοσύνη και υπερβολικές απαιτήσεις. Κάποιον που να του λένε δάγκωσε κι αυτός να δαγκώνει δίχως ερωτήσεις. Κι έπειτα η καθημερινότητα σε παρασέρνει και δίχως να το καταλάβεις μια ωραία μέρα το διπλανό σου σπίτι αποκτά το δικό του σκύλο κι έπειτα το παραδίπλα και το παραδίπλα,  μερικές φορές μάλιστα περισσότερα από ένα, δύο ή τρία ή ακόμα και τέσσερα, μέχρι που όλη η γειτονιά σου γεμίζει με σκύλους κι έπειτα φυσικά ολόκληρη η πόλη σου. Ώσπου μια ωραία πρωία ξυπνάς και είσαι πλέον μειονότητα σε ένα κόσμο γεμάτο σκύλους. Που σε παραμονεύουν, όταν περνάς μπροστά από τις πόρτες των σπιτιών και σου γαυγίζουν δείχνοντας τα δόντια τους και πέφτουν πάνω στις πόρτες της αυλής κι αναρωτιέσαι αν η πόρτα αντέχει, και μέσα στην τρομάρα σου, σε κάποια άκρη του μυαλού σου, σκέφτεσαι ότι ίσως κάποια μέρα η πόρτα δεν θα αντέξει ή -ακόμη χειρότερα- η πόρτα ωραία, τακτοποιημένα και καθαρά θα μείνει ανοικτή.

    Άρχισα στα σοβαρά να ανησυχώ, όταν ένας  γνωστός μου μου είπε ότι μια μέρα τον πήραν από πίσω. Πρέπει να ήταν περισσότερα από πέντε. Δεν κάθισε  να τα μετρήσει. Φοβόταν βέβαια και ήθελε να τρέξει αλλά ευτυχώς κατόρθωσε να συγκρατηθεί. Τον πήγαν σχεδόν μέχρι το σπίτι του, σαν να ήθελαν να βεβαιωθούν πού μένει. Έβαλε τρέμοντας το κλειδί στην πόρτα κι ένιωθε το σκυλίσιο βλέμμα τους στην πλάτη του, στο λαιμό του, ακριβώς εκεί που χτυπάει το αίμα. Κι έπειτα ακούστηκαν κι άλλες ιστορίες, μερικές μάλιστα και για επιθέσεις, αλλά παραδόξως τα μέσα δεν ανέφεραν σχεδόν τίποτα ή ,αν έλεγαν κάτι για το περιστατικό, το απέδιδαν στα αδέσποτα σκυλιά ή στην προκλητική συμπεριφορά των θυμάτων. Τα βράδια τα φώτα έσβηναν νωρίς και το μόνο που ακουγόταν ήταν τα ουρλιαχτά των σκύλων. Τα ένιωθες να κολλάνε πάνω στα τζάμια σαν υγρασία. Να ψάχνουν μια χαραμάδα για να εισβάλουν και να στοιχειώσουν το μυαλό σου για πάντα. Σαν σαγόνια που ανοιγοκλείνουν λίγα χιλιοστά μπροστά από το πρόσωπό σου. Κάτι τέτοιες βραδιές ένιωθα ότι είχα παρανοήσει, γιατί ένιωθα τους περισσότερους να μην ενοχλούνται, να συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους, να πηγαίνουν στις δουλειές τους, να πηδάνε τις γυναίκες τους ή τις ερωμένες τους, να κάνουν τις καθιερωμένες ατιμίες τους. Εγώ ένιωθα κάθε βράδυ ένα βήμα πιο κοντά στην τρέλα και κάθε πρωί ξυπνούσα και έλεγα στον εαυτό μου ότι όλα είναι μάλλον στο μυαλό μου και πως τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα ή ότι ,όπως και να’χει η κατάσταση, σίγουρα θα βελτιωθεί. Ώσπου το είδα...

    Ήταν ένα κοριτσάκι γύρω στα εφτά. Μαζί με τους γονείς του. Ίσως πήγαιναν βόλτα ή στο γιατρό ή ίσως πήγαιναν για μαζική ευθανασία. Σ’ αυτές τις εποχές που ζούμε δεν μπορείς να είσαι για τίποτα σίγουρος. Το δεξί του χέρι, μέχρι τον καρπό, ήταν κομμένο. Με το αριστερό κρατούσε το χέρι του πατέρα του σαν απ’ αυτό να κρεμόταν όλος ο κόσμος.  Είδα το βλέμμα του πατέρα του, αυτό το βλέμμα της απέραντης ήττας, και μονομιάς κατάλαβα τα πάντα. Μέσα στη μέση του δρόμου, μέρα μεσημέρι, αντίκρισα την απόλυτη φρίκη.  Ήταν οι σκύλοι αυτοί που της το κάνανε. Μέσα στο στομάχι κάποιου σκύλου, στα δηλητηριώδη γαστρικά υγρά του, επέπλεε ένα παιδικό χεράκι, άσηπτο, για πάντα εκεί μέχρι να τελειώσει ο χρόνος και να’ρθει η ώρα της κρίσης.

     Πήρα άδεια από τη δουλειά για όσες μέρες μπόρεσα. Ο γιατρός βέβαια με στραβοκοίταξε. Σίγουρα θα’χει στο ακριβό του σπίτι κι αυτός έναν σκασμό σκύλους, και μάλιστα ράτσας, με αμόλυντο αίμα, προϊοντα επιλεκτικής αναπαραγωγής. Ίσως τα βράδια να ουρλιάζει μαζί τους στο φεγγάρι. Αυτή η πόλη, οι άνθρωποί της, οι σκύλοι της με οδηγούν στην παραφροσύνη. Κλειδώθηκα μέσα. Το βράδυ ξύπνησα έντρομος και είδα ένα σκυλίσιο κεφάλι να ξεπροβάλει στο παράθυρο της κρεβατοκάμαράς μου. Από τα σαγόνια του στάζαν αφροί κι είπα σαν το οξύ θα μου διαβρώσει τους τοίχους, θα τους ρημάξει και θα μείνω μόνος μου αντιμέτωπος με τα κτήνη. Ξύπνησα σ’ένα κιτρινιάρικο πρωινό. Τις ειδήσεις ούτε να τις φτύσεις. Μουσική για χαρούμενους ανθρώπους, συνταγές και μόδα. Τράβηξα την πρίζα.

    Πέντε μέρες τώρα είμαι έτσι. Τις νύχτες ακούω τα γαυγίσματα. Όλη  νύχτα. Διακεκομμένα.  Έχει πιάσει βροχή και το μόνο που με σώζει από την  τρέλα είναι η οικογένεια στο απέναντι διαμέρισμα. Βλέπω τα πρόσωπά τους κολλημένα στο παράθυρο να με κοιτούν. Η βροχή που κυλάει στο τζάμι δίνει στα πρόσωπά τους περίεργα σχήματα. Πιστεύω πως είμαστε κι άλλοι. Ίσως όχι πολλοί. Διασκορπισμένοι. Μέσα στα σπίτια μας φυλακισμένοι, παγιδευμένοι, αυτοεξόριστοι. Δεν ξέρω ποια λέξη είναι η κατάλληλη. Ο καθένας μας περιμένει από τους άλλους να κάνει κάτι, και όσο οι άλλοι αργούν, τόσο η απελπισία μας μεγαλώνει. Τα σκυλιά μυρίζονται τον φόβο μας. Περιμένουν υπομονετικά. Έχουν όλο το χρόνο μπροστά τους, καθώς τα ράφια μας θα αδειάζουν από τις προμήθειες. Τα σκυλιά έχουν τροφή. Σε περίπτωση ανάγκης μπορούνε πάντα να φάνε τα πιο αδύναμα. Αλλά προς το παρόν δεν υπάρχει τέτοιος λόγος. Είμαστε εμείς και μας περιμένουν. Τα σπίτια μας ειναι κονσέρβες σκυλοτροφής.