Η Σύριγγα του Πάνα

Φύλλο 114 Δεκέμβριος 2012 - Ιανουάριος 2013

«Σκοτώστε με έξω από το προποτζίδικο..»

Ορφέας Περίδης

Γράφοντας στο προηγούμενο τεύχος για τις πετρελαϊκές εταιρείες δεν περίμενα να εμφανιστεί το θέμα τόσο άμεσα και θορυβωδώς στην επικαιρότητα.

Η πρώτη βομβίτσα έσκασε στα χέρια του ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Κρίτωνα Αρσένη. Τι είπε ο άνθρωπος; Να ακολουθηθεί η νομοθεσία που προβλέπει ανά πάσα στιγμή της διενέργειας ερευνών να υπάρχει συγκεκριμένος αριθμός παρατηρητών επί του σκάφους. Η διαμαρτυρία του ήταν ότι η εταιρεία που κάνει τις έρευνες, για να γλυτώσει λίγα ψίχουλα (φανταστείτε ατσιγγανιά) προσέλαβε λιγότερους.

Ποιος είδε το θεό και δεν τονε φοβήθηκε; Τα τηλεοπτικά μαντρόσκυλα των αφεντικών συνεπικουρούμενα μάλιστα από τους πολιτικούς συγγενείς του κ. Αρσένη, τον λύντσαραν κανονικά. Ποιος είσαι, που σπούδασες, αν πέρασε από Τουρκία (υπονοώντας ότι εξυπηρετεί Τουρκικά συμφέροντα!) και αν η «ψυχολογία των φαλαινών» έχει μεγαλύτερη αξία από τα δεινά που τραβά ο ελληνικός λαός...

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Τη χυδαιότητα; Την εμετική οσφυοκαμψία; Την αποστροφή από τον ορθό λόγο; Την υποκρισία; Τα ψέμματα; Το πόσο αδίστακτοι είναι;

 

Η μόνη απάντηση που τους ταιριάζει σε αυτό το επίπεδο είναι το σαρκαστικό σύνθημα που παρά τη μαυρίλα της κατάστασης, ο λαός μας διατηρεί το χιούμορ να συνθέσει: Δε θέλουμε λεφτά, δε θέλουμε δουλείες, θέλουμε το ΣΚΑΙ να λέει παπαριές.

Δεν έχω κανένα ζόρε να υπερασπιστώ τον κ. Αρσένη, παρ’ όλο που οι θέσεις του για το θέμα είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι για τις αντίθετες φωνές, ότι και να λένε, κάθε μέσο είναι θεμιτό. Είναι η κυριολεξία του νεοταξίτικου «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας»: είτε υποτάσσεσαι είτε σε θάβουμε.

Τη δεύτερη βόμβα την αμόλαρε η Deutsche Bank. Έβαλε κάτω τα κομπιουτεράκια και αποφάσισε ότι τα κοιτάσματα κάτω από την Κρήτη αξίζουν περίπου μισό τρις... Για την ακρίβεια δεν αποφάσισε τίποτε η καλή τράπεζα. Υιοθέτησε τις υποθέσεις σε έκθεση ελλήνων επιστημόνων προς τον Σαμαρά. Οι έκθεση κάνει μια θεωρητική εκτίμηση για τα δυνητικά κοιτάσματα αερίου, με αποτέλεσμα η τράπεζα να παραθέτει με διάφορες μορφές και σε διάφορα σημεία την παρατήρηση «εφόσον αποδειχτούν», προειδοποιώντας παράλληλα για το μεσοπρόθεσμο των δυνατοτήτων...

Γιατί τώρα κοτζάμ Deutsche Bank αποφάσισε σε αυτή τη χρονική στιγμή να αναφερθεί στα ελληνικά «κοιτάσματα» βάζοντας αμέτρητα ερωτηματικά και υποθέσεις και γνωρίζοντας ότι θα γινόταν χαμός στην Ελλάδα; Να το πούμε αλλιώς: αν ήταν σίγουροι για τα κοιτάσματα, δεν θα φρόντιζε η διψασμένη για ενέργεια Γερμανία να τα κατοχυρώσει όσο πιο λουπά μπορούσε (και μάλιστα κοψοχρονιά τώρα που είμαστε στην ανάγκη της) αντί να το διατυμπανίζει; Η φάβα έχει λάκκο μεγέθους μαύρης τρύπας. Το τι σκέφτηκαν αυτοί που τον έσκαψαν δεν είναι βέβαιο.

Υπάρχουν δυο ομάδες ερωτημάτων που πραγματικά θα πρέπει να απαντηθούν σχετικά με τους υδρογονάνθρακες:

Η πρώτη ομάδα αφορά στο αν υπάρχουν; Και αν ναι, που; Πόσα; Και τι είδος; Έχομε πολύ χρόνο μπροστά μας για να βρούμε αυτές τις απαντήσεις. Οι συντηρητικότερες εκτιμήσεις μιλάνε για 8-10 χρόνια.

Όταν γίνουν γνωστά τα παραπάνω δεδομένα θα μπορούμε να προχωρήσουμε και στις άλλες απαντήσεις: Τα εξορύσσομε; Συμφέρει οικονομικά, περιβαλλοντικά, γεωστρατηγικά; Και αν ναι, ποιος πληρώνει, ποιος αποφασίζει και πως διανέμονται τα έσοδα;

Δεν μπορούμε να αλλάξουμε αυτή τη σειρά. Όποιος το κάνει δεν το κάνει για το καλό μας. Ακόμη χειρότερος και πιο επικίνδυνος είναι αυτός που ανεμίζει μπροστά μας το «κερδοφόρο» λαχείο των κοιτασμάτων ως σωτηρία από την κατάντια που μας έφεραν οι προηγούμενοι αεριτζήδες. Σωτηρία είναι να απαλλαγούμε από τους αεριτζήδες που για άλλη μια φορά πάνε να μας κοροϊδέψουν με χάντρες και καθρεφτάκια.

Η μεγάλη σχολή του ελληνικού σουρεαλισμού

Το σενάριο γνωστό και χιλιοειδωμένο. Δεν ξέρω γιατί όμως μας θέλγει σαν παλιά ελληνική κωμωδία και το βλέπουμε ξανά και ξανά χωρίς να αντιδράμε.

Μεγάλο έργο, συνήθως υποδομών, καθυστερεί λόγω γραφειοκρατίας (λένε). Θα χαθούν τα λεφτά (λένε). Άσε μωρέ τις μελέτες (λένε). Άσε μωρέ τους διαγωνισμούς (λένε). Και το έργο ανατίθεται στον δικό μας...

Το έργο ξεκινά και σταματά. Ο δικός μας θέλει και άλλα λεφτά γιατί κάνει εργασίες που δεν είχαν προβλεφθεί (ελλείψει μελετών). Μετά από μήνες του δίνουμε τα παραπάνω λεφτά. Ο κύκλος αυτός επαναλαμβάνεται όσες φορές χρειάζεται...

Κάποια στιγμή το έργο παραδίνεται. Εγκαίνια, κορδέλες, ψαλίδια, παπάδες, τηλεοράσεις, λόγοι, ανάπτυξη, ανάπτυξη, ανάπτυξη, ψηφίστε με. Τον ξαναψηφίζομε.

Το έργο δεν λειτουργεί. Επειδή δεν είχαν γίνει οι μελέτες, κάτι χαλάει, κάτι δεν είναι νόμιμο, θέλει εργαζόμενους να το δουλέψουν, θέλει πρώτες ύλες, θέλει άλλες υποδομές...

Αρχίζει νέος κύκλος: να γίνουν μελέτες, να μη χαθούν τα λεφτά, να τις αναθέσομε...Καθυστερήσεις, νέες αναθέσεις, γραφειοκρατία, χαλάει το αρχικό έργο, νέες μελέτες, επισκευές, αναθέσεις. Το έργο ξαναπαραδίδεται, ξανά εγκαίνια, λόγοι, ανάπτυξη, ψηφίστε με.

Αναπτυξιακά κουφάρια παντού: Δρόμοι, κάμερες εθνικής οδού, κολυμβητήριο, λιμνοδεξαμενές Χρυσοσκαλίτισσας, Ομαλού, ποδηλατοδρόμιο, φράγματα, κτήρια, κι άλλα κτήρια, γερανοί λιμανιών.... Σκεφτείτε και σεις ντε, δεν τα θυμάμαι όλα.

 

Εγώ το βαρέθηκα το έργο. Ο επίλογος είναι ίδιος με την τελευταία πρόταση στο προηγούμενο κείμενο.