Προαιρετικά

Με όραμα και πείσμα

FOVOS

Γράφει η Μαρία Κρέτση

 «Αν εγώ σιωπώ, θέλει λαλήσουν τα αθώα στόματα των τρομασμένων κορασίδων και πεφοβισμένων εφήβων.» Ανωνύμου του Έλληνος, Ελληνική Νομαρχία


Δεν είμαι σίγουρη αν μέσα στο καζάνι που λέγεται ελληνική κοινωνία βράζουν τώρα πια δύο υλικά που είναι, κατά τη γνώμη μου, απαραίτητα για κάθε επαναστατική αλλαγή, ειρηνική κι αναίμακτη, όπως ταιριάζει σε μια δημοκρατία, ακόμη κι αν βρίσκεται σε κρίση. Το όνειρο κι ο θυμός. Θυμός για τις κατάφωρες αδικίες που υφιστάμεθα, κυρίως ως άνθρωποι, λόγω των επαχθών όρων των μνημονίων. Θυμός για την προσβολή της αξιοπρέπειάς μας. Θυμός για τους εμπαιγμούς περί των περιβόητων μεταρρυθμίσεων που είναι μόνο περικοπές και χαράτσια. Θυμός γιατί οι καθημερινές ειδήσεις με τα σχόλια που τις συνοδεύουν προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας.(Δεν είναι για γέλια, όταν ακούμε ότι αναμένεται να δοθεί πνοή στην αγορά από το άνοιγμα των εμπορικών καταστημάτων τις Κυριακές;) Θυμός γιατί η παραμονή στην ευρωζώνη και στο ευρώ μένει χωρίς αντίκρισμα, χωρίς αντισταθμιστικά μέτρα που θα μπορούσαν να αποσοβήσουν την οικονομική κατάρρευση της χώρας μας και τη φτωχοποίηση των Ελλήνων. Θυμός γιατί οι συγκυβερνώντες παραδίδουν γη και ύδωρ στο πολιτικό διευθυντήριο των Βρυξελλών. Το όνειρο για μια Ελλάδα που θα αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες της, γιατί διαθέτει και τον πλουτοπαραγωγικό πλούτο και το ανθρώπινο επιστημονικό δυναμικό που μπορεί να τον αξιοποιήσει, και που τώρα, λόγω της αδιέξοδης πολιτικής, μεταναστεύει στο εξωτερικό. Το όνειρο ότι ο πλούτος της Ευρώπης μπορεί να αποφέρει κέρδος για όλους τους πολίτες της μέσα από θεσμούς δημοκρατίας, ισονομίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Το όνειρο ότι τα παιδιά μας θα ζήσουν σε μια κοινωνία περισσότερο έντιμη, δίκαιη κι αξιοκρατική, τιμώντας και συνεχίζοντας τον αγώνα που δώσαμε πρώτα εμείς, αφού διδαχτήκαμε από τα λάθη μας.

Νιώθω ότι έχει μείνει μόνο ο φόβος. Όχι ο φόβος ως μηχανισμός άμυνας. Όχι ο φόβος που προέρχεται από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, αλλά το φοβικό σύνδρομο που ακινητοποιεί τις διανοητικές και ψυχικές δυνάμεις του ανθρώπου και τον καθηλώνει στην αδράνεια, τον βυθίζει στην ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία και τον εμποδίζει από οποιαδήποτε μορφή δράσης που θα τον ανασύρει από το τέλμα. Ποιος φόβος; Ο φόβος να μη χαθεί ο μισθός κι η σύνταξη. Πολλοί συνετοί και νοήμονες πολίτες ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές με βάση αυτό το κριτήριο. Η επιλογή τους σεβαστή. Ποιος μισθός άραγε και ποια σύνταξη όμως; Ό,τι έχει απομείνει από τις περικοπές, τους άμεσους κι έμμεσους φόρους. Ο ίδιος όμως ο θυμόσοφος ελληνικός λαός λέει χαρακτηριστικά: «Συχνά ο φόβος ενός κακού οδηγεί σ’ άλλο χειρότερο». Ο φόβος της δραχμής; Το ευρώ σήμερα, μέσω της εσωτερικής υποτίμησης, εξασφαλίζει ποιότητα ζωής κι ευημερία στους πολλούς, στους «κοινούς θνητούς»; Ο φόβος, γιατί κάποιες δυνάμεις, λένε, το λένε και νέοι άνθρωποι ακόμη, θέλουν την Ελλάδα έξω από την Ευρώπη. Δεν είναι λυπηρό κι αδόκιμο το συγκεκριμένο επιχείρημα-σόφισμα, όταν τόσα χρόνια μετά την ένταξη της χώρας μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια αναφερόμαστε στην Ελλάδα σαν να μην ανήκει στην Ευρώπη, σαν να μην είναι Ευρώπη; Γιατί άραγε;

Με μόνο οδηγό το φόβο κι έναν ευτελισμένο θυμό, χωρίς όνειρα, χωρίς όραμα δε θα μπορέσουμε να ορθοποδήσουμε ως κοινωνία, ως χώρα. Η κρίση έδωσε σ’ εμάς τους πολίτες την ευκαιρία να θέσουμε εκτός κοινοβουλίου πολιτικούς του κομματικού κράτους. Αξίζει να συνεχίσουμε αυτή την προσπάθεια με όραμα και πείσμα, ενωμένοι κι αλληλέγγυοι, γιατί η χρονιά που έρχεται θα είναι ιδιαίτερα επώδυνη για πάρα πολλούς συνανθρώπους μας. Κι αν κάτι πρέπει να φοβόμαστε είναι ο ίδιος μας ο φόβος, και να τον πολεμάμε. «Να κοιτάζω κατάματα την άβυσσο, χωρίς να βάνω τα κλάματα, χωρίς να την προκαλώ ή να τη φοβερίζω, μα ήσυχα, γαλήνια, διατηρώντας την αξιοπρέπεια, του ανθρώπου. Να βλέπω την άβυσσο και να δουλεύω σαν να ήμουν αθάνατος»(Νίκος Καζαντζάκης, Κείμενα της μεθορίου 2, Περιοδικό Ευθύνη)