12152017Παρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Με την Φωνή των Γονιών

Από θέση καναπέ….

Ήμουν από θέση καναπέ συντονισμένη σε τοπικό κανάλι και παρακολουθούσα τις «ντόπιες ειδήσεις» όταν έσκασε μύτη το ρεπορτάζ για τα προεόρτια της 3ης Δεκεμβρίου που δεν έγιναν την επίσημη ημέρα των ΑμEA αλλά δύο μέρες νωρίτερα.

 

Την φιέστα μετά ημερίδας την πληροφορήθηκα λίγες μέρες πριν από τον τοπικό τύπο, χωρίς να του δώσω ιδιαίτερη σημασία αφού από τη στήλη δεν είχα σκοπό να ασχοληθώ. Mπούχτισα πια, σκέφτηκα, προσπαθώντας να βρω άλλο προσανατολισμό για το θέμα που θα έγραφα.

Αιτία για το εξπρές πισωγύρισμα στάθηκε το σχόλιο μιας φίλης που όταν συναντηθήκαμε ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα μου είπε μειδιάζοντας χαριτωμένα «για δες βραβεύουν τους εαυτούς τους».

Ομολογουμένως το σχόλιό της όχι μόνο εύστοχο ήταν, αλλά μου έδωσε άλλο ένα κίνητρο για προβληματισμό. Είναι γεγονός ότι από επίσημα χείλη ξεστομίζονται τα πιο κενά λόγια, κι η ξύλινη γλώσσα όσο κι αν μασκαρεύει λέξεις του τύπου (ημέρα διεκδικήσεων, εργαλεία, εχέγγυα, αόρατοι άνθρωποι) για να υπηρετήσει σκοπιμότητες ή ενέργειες και δη το «φαίνεσθε» πέφτει σε κενά αέρος γιατί το αποτέλεσμα είναι για γέλια, και τα λόγια είναι του αέρα.

Κι ενώ η χώρα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην ύφεση ασθμαίνοντας κάτω από το βάρος αγορών και μνημονίων, ο κοινωνικός ιστός που απειλείται η συνοχή του αντιδρά με κινητοποιήσεις.

Η ΕΣΑΜΕΑ έδωσε κι εκείνη ένα δυναμικό παρόν έξω από το υπουργείο υγείας για να διεκδικήσει τη λήψη μέτρων και πολιτικών που θα διασφαλίσουν και θα ενισχύσουν τις δημόσιες πολιτικές για την υγεία, την αποκατάσταση, και την ψυχική υγεία. Στο ίδιο μήκος κύματος γνωστά κέντρα όπως η Θεοτόκος, το Μαργαρίτα, ο Ερμής, το κέντρο ειδικής αγωγής, η εταιρία σπαστικών ατόμων βορείου Ελλάδος βρίσκονται τον τελευταίο καιρό σε κινητοποιήσεις λόγω έλλειψης χρηματοδότησης. Όσον αναφορά τα «καθ΄ ημάς» η κατάσταση είναι ένα βήμα πριν το απροχώρητο.

Δομές του μεγέθους της ΕΛΕΠΑΠ με 33 χρόνια υπηρεσιών στην τοπική κοινωνία είναι σε αδιέξοδο και κινδυνεύουν με λουκέτο, λόγω οφειλών των ασφαλιστικών ταμείων, ειδικά σχολεία με σοβαρές ελλείψεις σε προσωπικό, ημιπαράλληλες στηρίξεις με κουτσουρεμένο ωράριο, κενά σε τμήματα ένταξης. Έτσι είναι, η κρίση φέρνει αντίσταση.

‘Άλλοι στα γραφεία, κι άλλοι στους δρόμους, άλλοι στα πλακάτ κι άλλοι στις πλακέτες να αυτοβραβεύονται απονέμοντας τιμές με ομόκεντρες ή φυγόκεντρες κατευθύνσεις….

Εντωμεταξύ, τα αδιέξοδα της μετά –ΕΕΕΕΚ εποχής παραμένουν μια τραγική εκκρεμότητα που απειλεί να τινάξει στον αέρα αγώνες ετών για κοινωνικοποίηση και ισότιμη ένταξη και εμείς εξακολουθούμε να παραμένουμε θύματα ενός παλαιοκομματικού συστήματος σωματειακού τύπου, επειδή είμαστε προσκολλημένοι σε αγκυλώσεις μικροτήτων, ατομισμού και εσωστρέφειας.

Τα σημεία των καιρών επιτάσσουν τον αναστοχασμό, αναθεώρηση πολιτικών, στάσεων, συμπεριφορών. Αν δεν αλλάξουμε τότε θα βουλιάξουμε.

Σε θέση δράσης, αντίστασης, και όχι από θέση καναπέ για να μπορούμε να έχουμε ελπίδα και τα παιδιά μας να έχουν το μέλλον που όλοι ονειρευόμαστε ένα μέλλον με ισότιμη συνύπαρξη.

Καλές γιορτές!