Το Περιβόλι του Τρελού

Οι αγώνες των εργαζομένων θα περισσέψουν, τα ιδανικά θα λείψουν…

There is always hope-251688

«Εργαζόμενος». Αποτελεί αναμφισβήτητα την πιο χρησιμοποιημένη λέξη του μνημονιακού σήριαλ, ακόμα περισσότερο και από εκείνη αυτών των ίδιων των συνταξιούχων..

Χρησιμοποιείται για να περιγράψει τους «δαίμονες» δημοσίους υπαλλήλους, τους αποκλειστικούς φταίχτες για τα δεινά του ιδιωτικού τομέα, αλλά είναι και η ίδια έννοια που υιοθετείται για τους μισθωτούς, τα παράπλευρα και απροστάτευτα θύματα του πολέμου. Στην ευρύτερη χρήση της, περικλείει και όσους έχουν τη δική τους δουλειά, τους ελεύθερους επαγγελματίες ή - πιο σωστά - αυτοαπασχολούμενους, κλέφτες μέχρι αποδείξεως του εναντίου, εκπροσώπους του επιχειρείν, ανέκαθεν χαρακτηριστικό δείγμα του ανεξάρτητου χαρακτήρα του Έλληνα, οι οποίοι με πολιτική κι όχι δική τους βούληση έχουν λάβει προσκλήσεις για το «Θάνατο του Εμποράκου». Εργαζόμενος, ο πιο αμφιλεγόμενος όρος της «Εποχής του Μνημονίου», ακόμα κι αν δεν το ‘χουμε συνειδητοποιήσει.

Πως θα μπορούσε άραγε να μιλήσει κάποιος για τους Δημόσιους υπαλλήλους, χωρίς να αποφύγει την πλήρη σύγχυση στο μυαλό του; Τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι υπάλληλοι της Βουλής είχαν ήδη «σηκώσει μπαϊράκι» κατά της οριακής ψήφισης του νέου μεσοπρόθεσμου, για να μην τολμήσει να ψηφίσει η Βουλή την τροπολογία - εξίσωσής τους με το σύνολο του Δημόσιου τομέα. Ακόμα κι αν δεν το έχουμε αντιληφθεί, αποτελεί τεράστια ήττα της Δημοκρατίας. Αν δεν είναι απόδειξη ολιγαρχικής λειτουργίας και λογικής η διαδικασία της, με το ζόρι, επιβολής του «δικού τους» κανονισμού της Βουλής, τότε τι είναι; Βρυχήθηκε το πολιτικό σύστημα αλλά μόνον ως λιοντάρι πίσω από καλά ασφαλισμένα κάγκελα. Προηγουμένως φυσικά, είχε αποκαλυφθεί εκ των έσω η διατήρηση της βουλευτικής αμοιβής σε ύψη που προσβάλλουν το επίπεδο διαβίωσης του Έλληνα. Το χειρότερο είναι ότι η αποκάλυψη έγινε από βουλευτή που προβάλλει ούτως ή άλλως με την παρουσία και τις πράξεις του το επίπεδο του Έλληνα, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση είχε απόλυτο δίκιο μέσα στο γενικότερο άδικό του. Τι μπορεί να πει και να κάνει, ο εν συγχύσει Έλληνας;

Τα πράγματα θα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο. Κανείς δεν δέχεται την επίκληση των κυβερνώντων για μείωση των αποδοχών του, τη στιγμή που οι ίδιοι οι εγκαλούντες δεν δέχονται να το κάνουν για τον εαυτό τους. Έτσι, ακόμα και τα φασιστικά αποκυήματα βρίσκονται να έχουν δίκιο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις κι αυτό δε μπορεί να το αρνηθεί κανείς. Το πολιτικό σύστημα ηρέμησε, η τροπολογία φαίνεται να έκανε φτερά, τα κανάλια σίγησαν τόσο για τις βουλευτικές αποζημιώσεις όσο και για τις αποδοχές των υπαλλήλων της Βουλής και οι τελευταίοι υποβάλλουν παραιτήσεις άρδην με σκοπό να προλάβουν να εισπράξουν το οκταπλάσιο του εφ’ άπαξ το οποίο «δικαιούνται», βάσει του Συντάγματος και του υφιστάμενου κανονισμού της Βουλής(!), πριν υποβληθεί η προαναφερόμενη τροπολογία. Οκταπλάσιο! Δεν είναι μια παρανοϊκή έκφανση του «Η υπέρβαση του Νόμου τον τύραννο γεννά»; Τώρα, αν κάποιος ασκήσει βία της πιο ακραίας μορφής, πληγώνοντας περισσότερο την ήδη τραυματισμένη Δημοκρατία θα κατηγορηθεί ή θα χειροκροτηθεί;

Στο ίδιο έργο, πέρασαν μπροστά από τα μάτια μας κι οι πρώτες διαθεσιμότητες των υπαλλήλων ιδιωτικού δικαίου με συμβάσεις αορίστου χρόνου (ΙΔΑΧ). Τα πρώτα θύματα του μεσοπρόθεσμου, μας έδωσαν να καταλάβουμε και τις προθέσεις του, στην πράξη. Δεκάδες τραγικές προσωπικές και οικογενειακές ιστορίες θα δημιουργηθούν απ’ αυτό, αλλά επίσης, σίγουρα, θα υπάρξουν και αντίστοιχες υπηρεσιακές δυσλειτουργίες. Αρκετοί από αυτούς είναι εξαιρετικοί υπάλληλοι, αρκετοί από αυτούς όχι. Μήπως όμως μπορεί να πει κανείς με σιγουριά ότι ανάμεσα στους υπαλλήλους της Βουλής δεν υπάρχουν εξαιρετικά στελέχη; Το αντίθετο, χωρίς να ξέρω θα δήλωνα σίγουρος γι αυτό, εντούτοις, η γενικότερη μισθοδοτική «λογική» αυτής της ομάδας μας κάνει αντίθετους εν συνόλω με αυτήν, όπως άλλωστε και με τον ΟΠΑΠ και πολλούς άλλους «βασιλικότερους του βασιλέως» οργανισμούς οι οποίοι θέλουν να διατηρούν το δικό τους «βιλαέτι», στηριζόμενες στο ότι είναι κερδοφόρες, καλά κρυμμένες από το σύστημα, ωφελούμενες από αυτό ή λειτουργούσες δίπλα του.

Είναι σωστός αυτός ο Δαρβινισμός στο χώρο του Δημοσίου και οι μαζί με αυτόν παρεπόμενες και διαδοχικές απομακρύνσεις που ήρθαν ή θα ακολουθήσουν; Μεγάλη κουβέντα, αλλά εκεί που έφτασε το πράγμα οι σειρήνες υπό μορφή μελετών ότι το υψηλό κόστος του Δημοσίου είναι μύθος, ελάχιστα πείθουν. Το Δημόσιο και κοστίζει και υπο-παράγει. Από τους ΙΔΑΧ που είδα στην τηλεόραση να παραπονούνται για την διαθεσιμότητά τους, κανείς δεν μίλησε για την σημασία του στην υπηρεσία στην οποία δουλεύει, υπερτόνισε εντούτοις, την ανικανότητά του πλέον να αποπληρώνει το στεγαστικό του δάνειο. Όσοι είχαν βιοποριστικό πρόβλημα έμειναν - και πάλι - πίσω από τα φώτα. Κανέναν δεν είδα να απαιτεί αξιολόγηση για να αποδείξει με την αξία του το δικαίωμά του για δουλειά. Αντί αυτού, κατάρες, αναθέματα, απεργίες, καταλήψεις και κάλεσμα σε ένα αγώνα ο οποίος μπορεί να περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω, αλλά σε καμία περίπτωση αξιολόγηση. Και πώς να είναι διαφορετικά τα πράγματα; Αποδεχόμαστε το ΑΣΕΠ όταν μας συμφέρει. Εντούτοις ο Πεπονής δεν επανεξελέγει ποτέ, μετά την, επί των ημερών του, θεσμοθέτηση.

Στη χώρα που «εφεύρε» το αγαθό και το κακό ως έννοιες, καταφέραμε όλα να έχουν διπλή ανάγνωση. Τερατώδης επίθεση στην κοινωνία που ακολούθησε την πλαστή ευμάρεια του παρελθόντος η οποία ποτέ δε μας απασχόλησε ως φαινόμενο. Πολιτικά μορφώματα που είναι «εν τω γενέσθαι» λάθος, εντούτοις έχουν απόλυτο δίκιο σε αρκετά θέματα, δίκιο που λειτουργεί ως ζωοδότης τους και ταφόπλακα της Δημοκρατίας. Πολιτικοί, που ενώ έχουν δίκιο σε κάποια ζητήματα, διέπραξαν λάθη, τέτοια, που τους αποδίδουν την ιδιότητα του «αδύνατον να μας σώσουν όσοι μας έφεραν εδώ». Ελεύθεροι επαγγελματίες που, ενώ δίνουν την δύσκολη μάχη της επιβίωσης, εμφανίζουν τραμπουκισμούς τύπου «Ύδρας» για να δείξουμε ότι χάσαμε το μέτρο. Και τέλος, εργαζόμενοι οι οποίοι απαιτούν απλώς να μη χάσουν τη δουλειά τους, είναι διατεθειμένοι να καταστρέψουν την υπηρεσία, τον οργανισμό τους και γιατί όχι, την Πολιτεία ολόκληρη αλλά ως σήμερα είναι απλά διατεθειμένοι να δώσουν ακόμα μεγαλύτερες μάχες αν πρόκειται να γίνει εκείνο που για τον ιδιωτικό τομέα, είναι αυτονόητο. Να αξιολογηθούν με ένα ξεκάθαρο, αλλά και αντικειμενικό σύστημα.

Το καλό και το κακό θα μείνουν στενά δεμένα στο Δημόσιο, τις περισσότερες φορές υποστηριζόμενα. Αυτό το καρκίνωμα δεν ξέρω αν μπορεί να το λύσει το Δημόσιο. Όλοι ξέρουμε τον τρόπο, αλλά δεν ξέρουμε αν μπορεί ή αν θα μπορέσει κανένας να τον εφαρμόσει. Ίσως και πάλι οι «ξένοι». Μέχρι τότε, οι υπεύθυνοι για την κατάντια του Δημόσιου τομέα, θα είναι καλά κρυμμένοι στην ατιμία, πίσω από εκείνους που τον τιμούν με συνέπεια. Χρύσες, Ελένες, Μάνιες, Σούλες και Ρίτες θα παραμένουν καλά μπλεγμένες σε ένα δρώμενο του Ιονέσκο, που θα απαιτεί οι μέτριοι ή και κακοί να αναγορεύονται ως οι τέλειοι, απολαμβάνοντας παράλληλα ασυλία με τον τρόπο που εκείνοι την εννοούν και αν πρέπει να γίνει κάτι προς την πλευρά της αξιολόγησης θα πρέπει εκείνοι να αποφασίσουν το πώς θα είναι αποδεκτή και αξιόπιστη. Θα συμμετέχουν σε αγώνες που θα περισσέψουν, αλλά με τα ιδανικά που περιγράψαμε πριν και προμετωπίδα τη δυστυχία εκείνων που χάνουν απρόβλεπτα ίσως άδικα και τη δουλειά τους. Μέχρι να αποφασίσουμε για την αυτό-ίασή μας πρέπει δυστυχώς να ομολογήσουμε ότι «Είμαστε λάθος μες στο κεφάλαιο του λάθος λήμματος».

Κυριάκος Γ. Κώτσογλου

Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης MSc