12142017Πεμ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Από Μήνα σε Μήνα

Φύλλο 114 Δεκέμβριος 2012 - Ιανουάριος 2013

Δάσκαλοι με όπλα;

 

Στις μέρες μας αποδεικνύεται πανηγυρικά αυτό που γνωρίζουμε όλοι εδώ και πολλά χρόνια: ότι οι Ηνωμένς Πολιτείες της Αμερικής αν μπορούν ακόμα να υπάρχουν οικονομικά είναι επειδή η ύπαρξή τους οφείλεται κυρίως στο εμπόριο όπλων. Οι εταιρίες που κατασκευάζουν όπλα παντός είδους είναι κυρίως Αμερικανικών συμφερόντων και αυτός είναι και ο βασικότερος λόγος για τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες ως επικεφαλής του ΝΑΤΟ έχουν προκαλέσει ή εμπλακεί σε ένα μεγάλο αριθμό συρράξεων σε όλο τον πλανήτη.

Γιατί αναφέρουμε κάτι το οποίο είναι πασίγνωστο; Μα επειδή μετά το μακελειό στο Κοννέκτικατ με τον παρανοϊκό νεαρό που εισέβαλε σε σχολείο σκοτώνοντας και τραυματίζοντας δεκάδες κόσμο, οι εταιρίες που παράγουν όπλα στην Αμερική χτυπιούνται σαν τις κάργιες μην τυχόν και βγουν νόμοι που θα περιορίζουν την χρήση όπλων. Πρόσφατα όμως είδαμε και μια άλλη ανατριχιαστική εικόνα: δάσκαλοι και καθηγητές να εκπαιδεύονται στη χρήση όπλων. Φανταστείτε δηλαδή ότι τα παιδιά θα πηγαίνουν κάθε μέρα όχι σε ένα χώρο μάθησης, εκπαίδευσης και μόρφωσης αλλά σε ένα χώρο που όλοι θα είναι εξοπλισμένοι σαν αστακοί. Οι φύλακες, οι υπάλληλοι, οι καθηγητές. Σκεφτείτε πως όλοι θα φοβούνται μήπως τυχόν και κάποιου του τη βαρέσει ξαφνικά και αρχίσει να πυροβολεί όποιον δεν του γουστάρει. Και τα παιδιά θα μεγαλώνουν μέσα στον απόλυτο φόβο και τρόμο. Προσέξτε, η κοινωνία της Αμερικής δεν είναι όπως την Κρητική κοινωνία που κατά μια στρεβλή παράνομη παράδοση υπάρχουν τα όπλα κυρίως για επίδειξη, και για πανηγύρια (χωρίς να παραγνωρίζουμε την εκτεταμένη σχετικά χρήση αυτοδικίας). Η Αμερικάνικη κοινωνία ζει υπό τη συνεχή ομπρέλα του τρόμου, φοβούμενη συνεχώς ο ένας πολίτης τον άλλον. Το να βλέπει κάποιος ένα δάσκαλο να ισχυρίζεται ότι είναι καλό να κουβαλά κάθε εκπαιδευτικός από ένα πιστόλι, δεν ξέρω αν προκαλεί στο γονιό κυρίως αίσθημα ασφάλειας ή ένα χαιρέκακο αίσθημα δυνατότητας κτηνωδίας. Τότε σε κάθε σχολείο δεν θα εκπαιδεύουμε παρά τους αυριανούς εγκληματίες. Ο πόλεμος θα υφίσταται ανά πάσα στιγμή και σε κάθε τόπο. Αλλά όσο πάνω από τον κάθε πόλεμο υπάρχει το κέρδος, οι πόλεμοι δεν θα πάψουν να υπάρχουν σε ένα τέτοιο κοινωνικό σύστημα

Α.Π.

 

Κοινωνική Αλληλεγγύη παντού, τώρα !

Σε ένα περιβάλλον διάλυσης της κοινωνίας το μοναδικό αισιόδοξο μήνυμα που υπάρχει γύρω μας είναι οι πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που ξεφυτρώνουν καθημερινά έτοιμες να δώσουν από το υστέρημα τους…

Με κυρίαρχο στόχο την ελάχιστη παροχή βοήθειας σε πρόσωπα ή κοινωνικές ομάδες που βρίσκονται κάτω από δυσμενείς συνθήκες όχι απλά να επιβιώσουν αλλά να εξασφαλίσουν και ένα ελάχιστο επίπεδο αξιοπρέπειας.

Άνθρωποι που μέχρι χθες μπορεί να μην επικοινωνούσαν παρότι τους χώριζε μια πόρτα όλο και περισσότερο συναντιούνται με μια διάθεση αλληλοβοήθειας.

Με επίκεντρο την αξιοπρέπεια του διπλανού μας οι πρωτοβουλίες αλληλεγγύης ενδυναμώνονται επιδιώκοντας παράλληλα κάθε ενέργεια τους …

  • Να αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως συμμετέχοντα στην λύση του προβλήματος, και όχι ως παθητικό δέκτη.
  • Να διαμορφώνει την αρχή της ισοτιμίας στην κοινωνία,  δεδομένου ότι είναι αμφίδρομη δραστηριότητα.
  • Να δημιουργεί πολιτική συνείδηση, βάση του γεγονότος ότι είναι συλλογική δράση.
  • Να δρα ευεργετικά στην ψυχολογία των συμμετεχόντων, γιατί αναπτύσσεται στην  βάση της ανταλλαγής, και επομένως προϋποθέτει δραστηριοποίηση.
  • Να μην υποβαθμίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια αντίθετα την ενισχύει.
  • Να ενισχύει τις ανθρώπινες σχέσεις και παύσει την περιθωριοποίηση.
  • Να είναι ανοικτές σε όλη την κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς  ιδεολογικούς , θρησκευτικούς ,  ή φύλου άλλου τύπου.
  • Η αλληλεγγύη  όπως υλοποιείται κινηματικά , έχει τα χαρακτηριστικά οριζόντιας δομής.
  • Να αναπτύσσει την έννοια της κοινότητας.

Αν βάλουμε σε μια ζυγαριά τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι η αλληλεγγύη είναι ο μοναδικός δρόμος για να οδηγήσουμε την κοινωνία και την πολιτική σε ένα ανθρωποκεντρικό μοντέλο, που θα έχει ως βάση την ισότητα και θα αντιμετωπίζει  τον άνθρωπο ως προσωπικότητα και όχι ως αντικείμενο.

Η αλληλεγγύη είναι το πραγματικό μας πολιτικό και κοινωνικό οχυρό απέναντι σε αυτή την κρίση,.

Μ.Φ.

 

 

 

Ουαι τοις ηττημένοις

 

 

Ένας από τους συντάκτες ενός πρόσφατου εκτενούς αφιερώματος του Γερμανικού περιοδικού Stern στους Έλληνες κροίσους, απευθύνει ερώτηση στον Φώτη Μπόμπολα για το πώς θα του φαινόταν μια επιβολή φόρου στους πλούσιους. Ιδού η κυνική απάντησή του: "Αφελής ιδέα. Το μεγάλο κεφάλαιο πάντα θα βρίσκει δρόμους, τρόπους για να αποφύγει τη φορολόγηση. Αυτό είναι το τίμημα του παγκοσμιοποιημένου κόσμου μας". Ο κυνισμός του Μπόμπολα τσακίζει κόκαλα. Είναι αυτό που συμπυκνωμένα είχε πει πριν από 2300 χρόνια περίπου ένα Γαλάτης ηγέτης απευθυνόμενος στους Ρωμαίους που μόλις είχαν χάσει το δικαίωμα να διαφεντεύουν την Ρώμη τους: "ουαί τοις ηττημένοις". Παρ΄ όλο που η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν τραγωδία και σαν φάρσα μαζί στις μέρες μας, παρά το ότι είμαστε γνώστες πια των γεγονότων του παρελθόντος, παρά το ότι γνωρίζουμε πω ς μόνο στα παραμύθια υπάρχει το ευνομούμενο κράτος δικαίου στον καπιταλισμό, εν τούτοις οι περισσότεροι πολίτες πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρξει ένα δικαιότερο κράτος, αρκεί να το παλέψεις. Πιστεύω πως η 3ετής εμπειρία του λαού μας από αυτό που λέγεται "Κατοχή των Μνημονίων" θα έπρεπε να μας έχει ήδη οδηγήσει προς την ανατροπή τους. Δεν επιδιορθώνεται αυτό το πράγμα, δεν βελτιώνεται, πώς γίνεται να μην το διαπιστώνουμε πια; Τι χρείαν περισσότερων ενδείξεων έχουμε; Ανήμποροι πια και αδύναμοι επιστρέφουμε τα χειμωνιάτικα βράδυα στα σπίτια μας, περιμένοντας λύσεις μεταφυσικές που όμως χωρίς τη δική μας υπέρβαση της ανατροπής των πραγμάτων δεν θα έρθουν ουρανοκατέβατες...

Ξαναγράφουμε το "Ζητείται Ελπίς".

Α.Π.

 

Κβαντική θεωρία της ψυχής

Πρόσφατα δυο άνθρωποι των Θετικών Επιστημών εκ των οποίων ο ένας είναι ο Roger Penrose καθηγητής Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και ο άλλος ο Stuart Hameroff καθηγητής αναισθησιολογίας και ψυχολογίας καθώς και διευθυντής κέντρου μελετών συνειδητότητας στο πανεπιστήμιο της Αριζόνα, ανακοίνωσαν πρόσφατα μια νέα θεωρία τους περί της ύπαρξης της ψυχής με όρους καθαρά επιστημονικούς. Πιο συγκεκριμένα, οι δύο επιστήμονες προτείνουν ότι η ψυχή είναι ένα σύνολο κβαντικών σωματιδίων που ονομάζονται μικροσωληνίσκοι, οι οποίοι στην επιθανάτια κατάσταση ενός όντος χάνουν το κβαντικό τους status αλλά όχι τις πληροφορίες που διαθέτουν. Οι μικροσωληνίσκοι βρίσκονται στα εγκεφαλικά μας κύτταρα. Όμως, με το θάνατο ή με μια επιθανάτια εμπειρία διαχέονται στο σύμπαν από όπου και προήλθαν. Αφού όμώς δεν έχουν χάσει τις πληροφορίες τους εξακολουθούν να υπάρχουν ως "συζευγμένα" σωμάτια σε ένα όλον που λέγεται Ψυχή και διατηρεί την ύπαρξή του μέσα στο Σύμπαν.

Η θεωρία των δύο επιστημόνων που τα τελευταία χρόνια έχουν σαν ερευνητικό τους αντικείμενο μια κβαντική θεωρία της ψυχής δεν έχει αποδειχθεί ή διαψευστεί ακόμα. Παρ΄ όλα αυτά πρόκειται για δύο επιστήμονες που το κύρος τους δεν μπορεί να αμφισβητηθεί σε καμία περίπτωση αφού και μόνο το όνομα του Roger Penrose θα θυμίζει ίσως στους πιο ψαγμένους τη συνεργασία - διαμάχη του με τον σύγχρονο γίγαντα της Επιστήμης τον Stephen Hawking. Έχουμε μπει οριστικά πλέον σε ένα νέο τρόπο αντιμετώπισης του κόσμου και του πολιτισμού μας αφού τα επιστημονικά δεδομένα είναι τέτοια που θα μας υποχρεώσουν να ξεχάσουμε ό,τι ξέραμε και, ταυτόχρονα, να εμπλουτίσουμε δημιουργικά τις αντιλήψεις μας για το τι είμαστε και ποια η θέση μας στο σύμπαν.

Α.Π.