Φασκόμηλο με Μέλι

Φύλλο 115 Φεβρουάριος - Μάρτιος 2013

Καρναβαλικά όλα γύρω .Μασκαρέματα και χοροί .Να ‘ναι η ζωή τόσο ξετσίπωτη ποιος το περίμενε ; Φοράει μάσκες και φτερά και γυρνά στους δρόμους .Γυρεύει και το χειροκρότημα … Γυρεύει δανικά ,εγώ τα λέω δεκανίκια ,για να αντέξει τον εαυτό της .Γυρεύει μασκαράδες για να σύρουν το χορό .

Λίγοι μείνανε και συναντιώνται σε τέτοιες χαροκοπιές ,στο χαροπάλεμα όλων εκείνων που δε φορούν μάσκες ,δεν είναι  μασκαράδες .Στο χαροπάλεμα όλων εκείνων που χωρίς να το συνειδητοποιήσουν πήραν το αφιόνι των καρναβαλιστών και τώρα ξύπνησαν από έναν ύπνο βαθύ .Αντίκρυσαν μια ζωή κλεμμένη μιας και δεν την μοιράστηκαν με κανέναν παρά μόνο με το status των καρναβαλιστών .Μια ζωή που κανείς δεν θα τους τη γυρίσει πίσω .

Μια ζωή που κύλισε έτσι για ένα πουκάμισο αδειανό …Κι είναι τούτες οι χαροκοπιές πολλές στις μέρες τούτες  που ανοίγεις το ν κάδο των σκουπιδιών και ενδέχεται να είναι κατειλημμένος από ένα ζωντανό σκουπίδι .Έναν άνθρωπο που ακριβώς έτσι τονε  θέλουν οι καρναβαλιστές ,ως ένα άχρηστο σκουπίδι .Ούτε καν ανακυκλώσιμο …Και ο κάδος απέκτησε την αξία της ιδιοκτησίας .Γίνεται ένα όμορφο σπιτάκι …που προσφέρει θαλπωρή και ασφάλεια τις κρύες νύχτες του χειμώνα στην παγωμένη πόλη .

 Και μας που μας έλαχε ο κλήρος να’ναι η μοίρα μας φυλακισμένη στην Ακρόπολη του κόσμου μένει να διαλέξουμε ανάμεσα στη βία και στη βιοπάλη .Να γίνουμε κόρακες ,αρπακτικά , φίδια και σκουλήκια ή αετοί. Να γίνουμε βρωμερά έρποντα ή να ψηλώσουμε. Να γείρουμε σ’ότι αγαπούμε ,να διπλώσουμε τα σιδερωμένα μας μανίκια και ζητήσουμε από τον ιδρώτα μας να’ναι τίμιος .Να’ναι περήφανος  .Μπορεί οι αξίνες να μην υπάρχουν πια όμως ο θάνατος βαστάει μια και γυρίζει στις πόλεις .Δε θερίζει στάχυα μα δρέπει ζωές .

Κι όμως κάτι μέσα μου μου λέει πως υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν ούτε οι καρναβαλιστές να μας κλέψουν μα ούτε και ο Χάροντας να αρπάξει .Είναι ότι κάναμε , οι πράξεις και οι παραλείψεις μας .Αυτό είναι δικό μας και κανείς μα κανείς δεν μπορεί να μας το πάρει γιατί πολύ απλά το χρειάζεται η ζωή που ακάθεκτη συνεχίζει την πορεία της στην ανηφόρα…

Ας απαρνηθούμε το εύκολο αφιόνι των κανιβάλων, που προσποιούνται τους ανθρώπους ,και ας αφήσουμε τα ξενύχτια .Ας πάμε νωρίς  μες στην υπόγεια την ταβέρνα κι ας δοκιμάσουμε το κρασί της αξιοπρέπειας ,που χρειάζεται παρέα, για να χτυπήσουμε τα ποτήρια εις υγείαν ,όπως χτυπάμε στην πλάτη εκείνον που αγαπούμε για να του δώσουμε κουράγιο.

Όχι δειλοί και άβουλοι και χωρίς να προσμένουμε το θάμα …γιατί δεν είναι βάσανο μεγάλο το βάσανο της ζωής ,πιο μεγάλο βάσανο είναι η ζωή  χωρίς το βάσανο της σκοπιμότητάς της .