12172017Κυρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Προαιρετικά

Ήρθε ο καιρός για το «Εμείς»

  «Μονάχα εκείνος λυτρώθηκε από την κόλαση του εγώ του που νιώθει να πεινάει όταν ένα παιδί της ράτσας του δεν έχει να φάει,…» […] «Να γιατί η σωτηρία του Σύμπαντου είναι και δική μας σωτηρία κι η αλληλεγγύη με τους ανθρώπους δεν είναι πια μια τρυφερόκαρδη πολυτέλεια παρά βαθιά αυτοσυντήρηση κι ανάγκη.»

Νίκου Καζαντζάκη, «Ασκητική»

 

 

Τα λόγια του Καζαντζάκη επίκαιρα όσο ποτέ άλλοτε. Ένα διαχρονικό προσκλητήριο για την υπεράσπιση του Άλλου, του αλλόδοξου, του αλλοεθνούς, του αλλόφυλου, του διαφορετικού, του αδύναμου, του ευάλωτου. Αγώνας ζωής που υπερβαίνει τα όρια της ανθρώπινης φύσης, καθώς υποτάσσει το υπερφίαλο και παρωπιδικό Εγώ στο μετριοπαθές και διορατικό Εμείς. Διεκδίκηση και κατάκτηση που ξεπερνά τις συνταγματικές ελευθερίες που σήμερα ισοπεδώνονται αμείλικτα από τον οδοστρωτήρα των ανεξέλεγκτων αρχών της ελεύθερης αγοράς και του τυχοδιωκτικού παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος.

Ειδικά για τον Έλληνα, τα λόγια του μεγάλου συγγραφέα αφυπνιστικά, αφορμή για να στοχαστεί ότι στην ιστορική του διαδρομή πραγμάτωσε συλλογικά οράματα, όπως το ιδανικό της άμεσης δημοκρατίας, τον φιλοσοφικό στοχασμό θεμελιωμένο στη δύναμη του ορθού λόγου, το κίνημα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, την Εθνική Παλιγγενεσία, την εποποιία του ’40, την αντίσταση κατά της δικτατορίας, όλα εμφορούμενα από την αγάπη του και τον σεβασμό του για τον Άνθρωπο. Ανθρωποκεντρικός ο ελληνικός πολιτισμός-ύψιστη αξία του ο άνθρωπος κι οι ικανότητές του- είτε υπό το πρίσμα της μυθολογικής προσέγγισης είτε της ιστορικής καταγραφής. Ο Προμηθέας κλέβει τη φωτιά από τον Δία και την προσφέρει στους ανθρώπους, ο Οδυσσέας κατασκευάζει με γνώση και μαστοριά τη σχεδία του γυρισμού του, η Αντιγόνη τιμά τον νεκρό αδελφό της παρά την απαγορευτική διαταγή του Κρέοντα, ο Λεωνίδας υπερασπίζεται την ελευθερία και την αυτοδιάθεση των λαών της Δύσης από τις ιμπεριαλιστικές ορδές των Περσών, ο Ρήγας συγγράφει παμβαλκανικά εμβατήρια ελευθερίας και δικαιοσύνης. Η έκπτωτη αρχόντισσα από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας, η «Ψωροκώσταινα», προσφέρει τα ελάχιστα υπάρχοντά της, ένα ασημένιο δαχτυλίδι κι ένα γρόσι, για να ενισχύσει τους πολιορκημένους Μεσολογγίτες το 1826.

Ο Έλληνας δεν υπήρξε ποτέ μικρόψυχος. Από τις προγονικές του καταβολές ήταν προσανατολισμένος στο Εμείς. Τις τελευταίες δεκαετίες, οι Νεοέλληνες παρασυρμένοι από την κοντόθωρη λογική των κυβερνώντων μας, αναπτύξαμε ένα υπερτροφικό και νοσηρό εγώ. Σήμερα, με αφορμή την οικονομική κρίση, μπαίνουμε κυριολεκτικά στη θέση του Άλλου, του οικονομικού μετανάστη, του αστέγου, του (νεό)πτωχου, του ανέργου, του απολυμένου, αυτού που εξασφαλίζει ένα πιάτο φαγητό από το συσσίτιο της ενορίας του, του μικροεπιχειρηματία που βάζει λουκέτο στην επιχείρησή του, του οικογενειάρχη που δεν μπορεί πια να εξασφαλίσει στην οικογένειά του ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο. Και περιμένουμε από τους Άλλους να μας στηρίξουν ηθικά και υλικά, να μας συμπαρασταθούν λόγω και έργω.

Καλούμαστε λοιπόν να επαναπροσδιορίσουμε τη στάση μας και τη συμπεριφορά μας τόσο απέναντι στα μικρά και καθημερινά όσο και στα μεγάλα και σπουδαία. Καλούμαστε να οραματιστούμε ξανά συλλογικά και να δράσουμε συλλογικά. Τι το όφελος αν το παιδί μας δεν έχει πέσει ποτέ θύμα σχολικής βίας, όμως τα κρούσματα σχολικού εκφοβισμού στο σχολείο του καθιστούν τη σχολική καθημερινότητα αφόρητη; Τι το όφελος αν εγώ προσωπικά εργάζομαι, όταν ο αποκλεισμός ολοένα και περισσότερων πολιτών από την  εργασία δημιουργεί ένα εκρηκτικό για την κοινωνική ειρήνη μείγμα φτώχειας, εξαθλίωσης, βίας κι εγκληματικότητας που ανά πάσα στιγμή μπορεί να πλήξει εμένα την ίδια;

Η κρίση μάς δίνει την ευκαιρία να αγωνιστούμε συλλογικά για μια δημοκρατία στην οποία όλοι οι πολίτες θα είναι ίσοι απέναντι στους νόμους, όλοι οι πολίτες θα έχουν ίσες ευκαιρίες για πρόσβαση στη γνώση, στις εργασιακές και εισοδηματικές προοπτικές κι όλοι οι πολίτες θα έχουν εξασφαλίσει την εργασιακή και κοινωνική τους αξιοπρέπεια.

Οι σημερινοί κυβερνώντες όμως προσπαθούν να μας πείσουν ότι η δημοκρατία οφείλει να εγγυάται το ελάχιστο στους πολίτες της και ότι πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι μ’ αυτό. Γι’ αυτό το λόγο λοιπόν, ήρθε ο καιρός για το «Εμείς»…