Ανεπαισθήτως

Αντίστιξη

Αντίστιξη

         Βράδυ οδηγώντας στο δρόμο της επιστροφής από άλλη μια  παράσταση του γνωστού μουσικού ντουέτου “Είμαστε 2”  (Ελισάβετ Βερούλη: τραγούδι-κιθάρα, Γιώργος Λουτσέτης: πιάνο-τραγούδι) κι οι σκέψεις χορεύουν  μπροστά στους προβολείς του αυτοκινήτου…

Γιατί είναι ψυχαγωγία, ξεκούραση να ταυτίζω τον εαυτό μου με την ερμηνεία των μουσικών κομματιών από τους  “Είμαστε 2”;  Πώς μια παράσταση μ’ απορροφά ολοκληρωτικά και μ’ ανατείνει ;

Ακολουθώ την Ελισάβετ και το Γιώργο στις περισσότερες εμφανίσεις τους χρόνια τώρα και είναι αξιοπρόσεκτο πώς διαρκώς πειραματίζονται, πώς βελτιώνεται κι εξελίσσεται ο κώδικας επικοινωνίας ανάμεσα στους δυο καλλιτέχνες που αφορά το συντονισμό τους και την κοινή ερμηνευτική αντίληψη για το έργο το οποίο παρουσιάζουν.  Προσφέρουν την ακρόαση ως αντίσταση στον εκμαυλισμό της ψυχής δίδοντας την εναλλακτική της μετουσίωσης του ακούσματος σε βίωμα. Χωρίς να  εφησυχάζουν, πολλαπλασιάζουν με την ερμηνεία τους τον προβληματισμό, την ανησυχία, την ελπίδα, την αφοσίωση, τα αφυπνιστικά ερωτήματα της ύπαρξης.  Δωρίζουν παραστάσεις - επαναστάσεις με την έννοια της ακρόασης του Εαυτού ως Άλλου και του Άλλου ως Εαυτού, γιατί υπάρχει η συναίσθηση ότι ο ακροατής – θεατής λαμβάνει και συγχρόνως δίδει σε κάθε νότα που τον διαπερνά, γιατί υπάρχει η συναίσθηση της αμοιβαίας μέθεξης, γιατί υπάρχει η συναίσθηση πως με την ερμηνεία τους γίνονται ο ενδιάμεσος ανάμεσα στην πεπερασμένη  ατομικότητα και στο κοινωνειν.

                                                                                                             Βούλα Καντεράκη