Στήλη Άλατος

Φύλλο 116 Απρίλιος - Μάιος 2013

                     Εν κατακλείδι

 

Δεν ήξερα πως η δικαιοσύνη

θα μ’ έβρισκε έτσι στα τυφλά

στο σκοτεινό αδιέξοδο ενός έρημου δρόμου

με φώτα νέον να τρεμοπαίζουν

πάνω από βρώμικα νερά,

με μια σφαίρα στο σβέρκο

- συνοπτικές διαδικασίες, διότι

ο χρόνος είναι χρήμα πάνω απ’ όλα.

(Θ’ ανοίξω μια τρύπα στον ουρανό

να κρύψω τη θλίψη όλου του κόσμου,

οι μετανάστες, οι αποσυνάγωγοι, φτωχοί και άστεγοι

νεκροί εδώ και τόσα χρόνια)

 

Ένας βρεγμένος σκύλος  σέρνει τα βήματά του

μακριά απ’ τον τόπο του εγκλήματος

με την ουρά στα σκέλια, οι αρουραίοι

ξαναγυρνούν στις βρωμερές τους τρύπες,

οι αυτόπτες μάρτυρες

δεν είδαν τίποτα

(πήραν όμως, πριν φύγουν,

το ρολόι του νεκρού

που τό ’χα απ΄τον πατέρα μου)

Είναι η τυφλότητα στις μέρες μας

ασθένεια μεταδοτική, κατά καιρούς προσβάλλει

όλα τα αισθητήρια όργανα.

 

Ανούσιες λεπτομέρειες,

δεν αφορούν κανέναν.

Άλλωστε έχομεν

και σοβαρότερα θέματα  να ασχοληθόμεν,

η Πατρίς, ω φίλτατοι, ως είθισται

κινδυνεύει.

Τέρμα λοιπόν οι άσκοπες περιπλανήσεις

και προπαντός οι φλυαρίες,

οι μεταφορές και τα σχήματα λόγου.

Και, αν χρειαστεί, θα εκδόσομεν

τον προσήκοντα νόμον περί του θέματος.

 

Τα υπόλοιπα , βεβαίως, θα τα μάθετε

απ΄τις ειδήσεις.

 

Περίκλειστες αποφάσεις μέσα σε οχυρωμένα κονκλάβια.

Λυσασμένα σκυλιά φυλούν την περίμετρο.

Φώτα, προσαγωγές, ένορκες καταθέσεις

Κατά τόπους αναθρώσκουν μαύροι καπνοί

στην πανουκλιασμένη πόλη.

Ελλείψη αποδείξεων λοιπόν

είμαστε όλοι ένοχοι.

 

...και εν κατακλείδι σας αποστέλομεν

το βιογραφικόν του θύματος

και αναμένομεν

τις δικές σας ενέργειες.

 

 

Τόπος συνάντησης

 

Τίποτα άπ’ όσα μου είναι γνωστά

δεν ξέρω στ’ αλήθεια.

Αδιαφορήσαμε πολύ για τις λέξεις

και τώρα ο καθένας τις χρησιμοποιεί

σαν κάλπικο νόμισμα σε ύποπτες συναλλαγές.

Τώρα κάτι άθλιοι τύποι

κραυγάζουν για το ανείπωτο μπλε του ουρανού

ενώ με το δάχτυλο δείχνουν

το απροσμέτρητο βάθος της τσέπης τους,

μιλούν για έρωτα και πάθος

και σκέφτονται το αξίωμά τους,

υπόσχονται αιωνιότητα σε αμέτρητες δόσεις

πάντα στην ώρα τους εξοφλημένες.

 

Πέφτουν οι λέξεις σαν ψιλή σκουριά

πάνω σε κτίρια, παιδιά, νοσοκομεία,

πάνω σε σκοτωμένους δρόμους.

Τίποτα δεν μας έμεινε πια να περπατήσουμε.

Πού θα συναντηθούμε λοιπόν,

που θα συναντηθούμε;

 

 

Τουριστικός οδηγός

(στον Γ. Σ.)

 

 

Με τη δημοκρατία, ως γνωστόν,

δεν είναι για να παίζεις.

Μπορεί απ’ τη μια στιγμή στην άλλη

να σε πετάξουνε στο δρόμο,

εξόριστος του θαυμαστού καινούριου κόσμου.

Μπορεί απ’ τη μια στιγμή στην άλλη

να γίνεις κι εσύ τουριστικό αξιοθέατο

συνεισφέροντας έτσι

στο ακαθάριστο εθνικό εισόδημα.

Ο Παρθενώνας , η Εγνατία οδός

 και δεξιά

οι άστεγοι και οι επαίτες,

τ’ απομεινάρια μιας σφαγής.

Wonderful!

 

 

Εικόνες αλησμόνητες, φωτογραφίες.

Αξέχαστα  ηλιοβασιλέματα με φόντο

στρατόπεδα μεταναστών.

Η εργασία τους μας απελευθερώνει.

Παιδιά υπήκοοι του πουθενά και του ποτέ

ζωές ενεχυριασμένες. Είναι η πατρίδα μας

οι παραλίες, οι κάμποι, τα ψηλά βουνά…

Με δυο δεκάρες καρτ – ποστάλ

της περίφημης παλιάς πόλης,

πριν κλείσουνε τα μαγαζιά

και γίνουνε μπουρδέλα,

πριν φύγει ο κόσμος

για χώρες μακρινές

και άλλοι μια για πάντα.

 

 

Με τη δημοκρατία, ως γνωστόν,

δεν είναι για να παίζεις.

Έχει τα στρατιωτάκια της

εξόχως παρατεταγμένα,

φυσάει ο αέρας, παιανίζει

ο εθνικός μας ύμνος.

Wonderful !

Τι χρώμα τοπικό, τι παραδόσεις !

 

Υπέροχη Ελλάδα,

με τα τουριστικά σου αξιοθέατα,

όπου κι αν πάω με πληγώνεις.